« De rechten van het kindHuisjesmelkers »

Zorg en (on)zekerheid

Permalink 02/05/09 18:37, by christa, Categories: Algemeen

Zorg en (on)zekerheid.

Een onderwerp waarover je ook als columnist uren kunt praten. Zoveel mogelijkheden, zoveel anekdotes? de ene nog schrijnender dan de andere. En dat is eigenlijk nog het meest schrijnend van alles: je hoort maar heel zelden iets positiefs over de zorg of over zorgverzekeringen.

In mijn vriendenkring hoor je ook vaak alleen maar ellende. En daar wou ik het nou eens niet over hebben. Eens niet over de dure verzekeringen die niet betalen wat je nodig hebt. Ritalin wat wel, Concerta wat net vergoed wordt. Ja, logisch zegt u. Zelfde middel, maar ruim zes keer zo duur omdat het in een ander jasje zit. Klopt inderdaad als je de prijs van n pilletje Ritalin vergelijkt met de prijs van n pilletje Concerta. Maar niet als je dagdoseringen met elkaar vergelijkt. Want van Ritalin slikt de gemiddelde gebruiker er zes en soms meer! En dan scheelt het maar 11 cent per.

Nee, daar praat ik vandaaag niet over. Ook niet over ME, wat door de gezondheidsraad wl, maar door de minister en het kabinet net als ziekte wordt aangemerkt. Je zal het maar hebben. Dan heb je het dus niet. Of wel. Of niet? heet dat dan draaideurziekte?

Ook maar niet over de WAO voor ouderen. Die al even draaideur-achtig wl herkeurd, net herkeurd, wl herkeurd, nee toch maar weer net herkeurd moeten worden.

Nee, ik wilde vandaag toch liever een positieve bijdrage leveren. Iets vertellen over het tehuis waar mijn zwager woont bijvoorbeeld. Een tehuis voor meervoudig gehandicapten waar sinds zijn 18e woont. Samen met nog dertien anderen op een afdeling, een unit. Unit B.

Sinds ik daar een twee keer per week kom, zijn die mensen stuk voor stuk vrienden van me geworden. Ik ga met ze uit, naar de kerk, uit eten, op bezoek bij een vriend die in een ander tehuis woont, naar de dierentuin, op vakantie. Ik ben dan meestal chauffeur, soms voor een klein deel begeleider, maar vooral vriendin.

Unit B, waar een paar mensen zorgen voor veertien gehandicapten. Op een manier waar ik mijn petje diep voor afneem. Mensen die stuk voor stuk al het mogelijke doen om een aantal gehandicapten zo goed mogelijk te verzorgen en te begeleiden. In steeds minder tijd, want ook daar wordt natuurlijk aan alle kanten bezuinigd. Maar ik zou het positief houden.

Unit B, een eenheid, die in de loop der jaren steeds hechter is geworden. Mensen die verplicht samenwonen. In een huwelijk, in een relatie, heb je over het algemeen maar n partner en daar heb je zelf voor gekozen. In een tehuis niet. Daar word je neergezet met een aantal andere mensen en als het klikt, dan heb je mazzel. Voorzover ik het kan beoordelen hebben deze mensen mazzel. Niet alleen met hun medebewoners, maar ook met hun begeleiders.

Maar ook in Unit B verandert het constant. Ook deze mensen worden een dagje ouder, ook hier verhuizen mensen, komen er nieuwe voor in de plaats die zichzelf weer een plekje moeten verwerven in deze eenheid. De ene keer gaat dat beter dan de andere keer.

Ik trek het meest op met 'mijn meiden'. De meiden van Unit B. Maar het kringetje wordt kleiner. Twee jaar geleden overleed Wilma, vorig jaar Tony. En nu ligt Hanneke in coma in het ziekenhuis. Mijn kleine Hanneke. Die tien jaar ouder is dan ik, maar mij oma noemde. Mijn kleindochter. Die prachtige tekeningen voor me maakte. Die nauwelijks kon praten maar die verdomd goed duidelijk kon maken wat ze wilde. Mijn Hanneke die werkelijk met iedereen bevriend was die ze ontmoette. Want Hanneke gaf vriendschap en liefde. En dat kreeg ze terug ook.

En daar ligt mijn kleine vogeltje dan. Hanneke zal nooit meer in haar rolstoel met haar ene been steppend door de gangen rijden. Maar ook nooit meer met stoel en al struikelen over een drempeltje (ja, dat is zo handig he? in een tehuis voor gehandicapten? al net zo handig als het feit dat de buitendeuren van de kamers niet breed genoeg zijn om een bed door naar buiten te rijden in geval van nood, maar ik zou het positief houden).

Hanneke. Met wie ik af en toe met de auto door de autowasserette ging. Volgens mij was dat voor haar een soort achtbaan. Ze vond het prachtig. Zeker toen mijn hondje nog leefde en bij haar op schoot hard zat te blaffen tegen al dat geweld om hem heen. Ze zat te schateren. Mijn gekke Hanneke. Die met haar kromme handje verdacht dicht in de buurt van het raamknopje zat en mij aankeek met een gezicht van: als ik nou eens op dat knopje druk? nou? nou???!!!

Mijn Hanneke die niet meer terugkomt in Unit B maar binnenkort overgeplaatst wordt naar de Preva-stichting. En waarschijnlijk niet meer uit haar coma bij gaat komen. Nog even is er overwogen om haar terug 'naar huis', naar Unit B te halen. Maar het tehuis is niet ingesteld op het soort zorg wat Hanneke nu nog nodig heeft. Het zou voor de verzorgers een te grote belasting worden en op de bewoners een te grote impact hebben. Dus ga ik nu af en toe maar even bij de Preva langs op weg naar het tehuis. Even Hanneke gedag zeggen, even een aaitje geven, een liedje zingen voor mijn kleindochter.

En dan daarna in het tehuis mee-eten. En een praatje maken met Thea, of luisteren naar het verhaal van Lieneke of even met Ria een blokje om. En samen wachten op de grote verbouwingen die er aan zitten te komen. Want het tehuis is dertig jaar oud en toe aan vervanging of een opknapbeurt. Wanneer? Geen idee. De plannen zijn in de loop van de afgelopen vijf, zes jaar al een aantal keren veranderd. De inzichten veranderen met de plannen mee. En geld is bij ieder plan een struikelblok. Maar ik zou het positief houden vandaag.

Christa, februari 2005

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

multiblog engine

©2017 by admin

Contact | Help | Blog theme by Asevo | free blog software | hosting