« Jongeren in Den Haag Zuid-WestZure Buren »

Verborgen vrouwen

Permalink 02/05/09 23:24, by admin, Categories: Algemeen

Er was eens, in een land hier ver vandaan, een heel mooi, jong meisje. Ze was zo mooi, dat haar ouders haar verborgen hielden in hun huis. Ze wilden niet dat iedereen haar zomaar kon zien. Als ze ooit eens de straat op moest, dan moest ze een sluier dragen om haar gezicht te verbergen.

Andere families waren uit dat verre land weg gereisd. Het was een arm land. De omstandigheden in andere landen waren beter, je kon er meer geld verdienen. En zo'n familie die weggereisd was, had een zoon. Een knappe, jonge man. Zijn ouders werkten hard in dat vreemde land. En hij had er een opleiding gehad. Hij had ook al wel eens een vriendinnetje gehad, maar zijn ouders vonden dat maar niks. De meisjes in het oude land? die waren veel mooier en veel liever dan die meisjes hier in dat nieuwe, vreemde land.

En zo reisde de jongeman op een goede dag naar zijn oom in het thuisland van zijn ouders. Want die oom was de buurman en een goede vriend van de ouders van het mooie jonge meisje. En die ouders hielden zielsveel van hun dochter en wilden graag dat ze met een knappe jongeman trouwde. Dus toen op een goede dag die knappe jongeman uit dat verre land om de hand van hun dochter vroeg, zeiden ze natuurlijk ja. Want die knappe jongeman met zijn goede opleiding zou vast een goede baan krijgen en goed zorgen voor hun mooie jonge dochter. En ze zouden kleinkinderen krijgen en gelukkig zijn met elkaar!
Dit zou het begin kunnen zijn van een sprookje. Alle sprookjes beginnen immers zo. En alle sprookjes gaan over mooie, jonge meisjes en knappe jongemannen. En alle sprookjes eindigen met "en ze leefden nog lang en gelukkig".

Als dit een normaal sprookje zou zijn, zouden het meisje en haar knappe jongeman afreizen naar het land waar hij vandaan kwam om daar te trouwen. Ze zou heel gelukkig worden in haar nieuwe land, ze zou de taal leren van haar nieuwe vaderland, vriendinnen krijgen, vrienden, misschien zou ze gaan studeren en gaan werken. Ze zouden zeker heel knappe kinderen krijgen, die een goede opvoeding kregen.

Maar dit is geen sprookje. Want dit is het verhaal van de vrouw die door haar kersverse echtgenoot uit het land van oorsprong naar Nederland wordt gehaald. Niet eens zijn eigen land van oorsprong, want dat is meestal al Nederland zelf. Het is het land waar zijn ouders of grootouders vandaan kwamen. En vervolgens wordt ze door hem hier in Nederland ook weer verborgen gehouden. Ze mag niet de straat op, of hoogstens ook weer gesluierd en zeker niet alleen. Ze leert geen Nederlands, ze krijgt geen vriendinnen, geen vrienden. Wel kinderen. En als die kinderen naar school gaan en Nederlands leren, kan ze zelfs steeds moeilijker met haar eigen kinderen praten.

Want dit is geen sprookje. Dit is een boze droom. Een nachtmerrie waarvan je niet verwacht dat dit nog kan in de huidige, moderne, westerse maatschappij. In Nederland.

Ik kan me eigenlijk helemaal niet voorstellen hoe het is. Ooit ben ik een paar weken alleen naar Amerika geweest waar ik logeerde bij een vriend in een afgelegen dorp. Nou ja, dorp: het waren een paar huizen op een kruispunt. De dichtstbijzijnde stad was ongeveer 20 minuten weg met de auto en er reed geen bus. Die paar weken vond ik het moeilijk omdat ik voor alles afhankelijk was van die vriend. Ik kon nergens alleen heen.

Die vriend had zijn werk (hij had een bedrijf aan huis) en als hij werkte moest ik mezelf vermaken. Hij deed wel zijn best om zoveel mogelijk tijd voor me vrij te maken, maar ik moest toch een deel van de tijd zelf vullen. In dat huis, want ik kon nergens heen.
Ik had wel n groot voordeel: ik sprak de taal. Ik kon tv kijken en zien wat er in de wereld om me heen gebeurde. En ik kon via internet contact houden met andere mensen, ook met thuis, met Nederland. En ik kon met die vriend in zijn auto overal heen waar ik heen wilde. Als hij niet hoefde te werken tenminste.
Maar ik heb toen wel gedacht: als ik nu ruzie krijg, kan ik nergens heen. Als ik verdrietig ben en even alleen wil zijn, sta ik buiten in the middle of nowhere en kan ik nergens heen.
Als ik heimwee krijg en naar huis wil, moet ik vragen of hij me naar het vliegveld wil brengen. Ik was afhankelijk.
Maar dat was maar voor drie weken. Daarna was ik weer thuis, kon ik weer gaan en staan waar ik wilde, doen en laten wat ik wilde op momenten dat het mij uitkwam. Zonder hulp. Zonder er om te hoeven vragen.

Voor de vrouw uit mijn verhaal, voor alle vrouwen uit deze nachtmerrie, is die situatie niet alleen veel erger, hij is ook permanent. Ze zit in een huis in een vreemde straat, in een vreemde stad, in een vreemd land. Tussen vreemde mensen wier taal ze niet spreekt. Als ze al in contact komt met ze, wat meestal niet het geval is. En ze is afhankelijk van haar echtgenoot. Voor alles wat ze wil, moet ze hem om hulp vragen. Voor alles wat ze nodig heeft, voor alles wat ze wil doen.

Ze leeft misschien nog wel heel lang, maar ik ben bang dat ze niet gelukkig is.

Christa, juli 2005

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

powered by b2evolution

©2017 by admin

Contact | Help | b2evo skin by Asevo | evoCore | vps hosting | François