« SinterklaasOuderen en de zorg »

Opgelucht

Permalink 02/06/09 00:03, by admin, Categories: Algemeen

Ruim acht jaar en meer dan vijfentwintig kilo geleden ben ik gestopt met roken. Ik kamp al mijn hele leven met astmatische bronchitis en stoppen met roken was eigenlijk al veel eerder noodzakelijk.

Terugkijkend denk ik, net als iedere stopper, dat ik jaren eerder had moeten stoppen. Mijn moeder stierf in 1980 aan longkanker, maar zelfs dat voorbeeld maakte niet dat ik stopte. Iedere stevige verkoudheid eindigde in iets bronchitis-achtigs, maar dan ging ik gewoon mentholsigaretten roken.

Stoppen met roken is niet makkelijk. De eerste paar dagen zijn hel, de eerste paar weken zijn verdomd moeilijk, de eerste paar maanden zijn lastig. Daarna gaat het steeds makkelijker. Niet dat je er nooit meer aan denkt, maar de drang om er eentje op te steken wordt steeds kleiner. De gedachtes aan sigaretten vluchtiger.

Wat bij mij natuurlijk geweldig hielp, was dat ik niet een keer meer heb hoeven te inhaleren. Na een jaar heb ik al mijn astma-medicijnen bij mekaar in een grote tas gedonderd en ingeleverd bij de apotheek. Natuurlijk ben ik nog weleens verkouden, en ik heb ook nog weleens de griep gehad. Maar nooit meer met van die gierende hoestbuien, waarbij je het gevoel hebt dat je je voering mee naar buiten hoest. Ik kon weer trappenlopen zonder amechtig naar adem te snakken en mijn reukvermogen verbeterde aanzienlijk. Dat laatste is overigens geen onverdeeld genoegen in een overvolle tram op een natte maandagochtend.

En dan ineens, terwijl ik ergens in Griekenland rijd in een auto met twee mooie jongemannen, heb ik weer een sigaret in mijn hand. Ik krijg vuur, ik neem een trekje, inhaleer diep en voel de rook tot in de punten van mijn longen doordringen. Ik neem nog een trek, en nog een. En dan word ik wakker. Het was maar een droom. Weer roken: een nachtmerrie.

Onlangs publiceerde de Fietsersbond een onderzoek. Als je door de stad naar je werk fietst, kun je beter een straatje omfietsen. De hoeveelheid giftige stoffen die je op een paar honderd meter inademt, staat gelijk aan meeroken met een forse roker. Dat weet ik. Ik ruik dat op mijn eigen fietsroute. Ik heb nog mazzel. Ik rijd eerst een stuk langs de Van Vredenburghweg en het Julialaantje en aan het eind ga ik langs de poffertjeskraam het Haagse bos in voor mijn laatste groene kilometertje. Maar het stuk daartussen in is zo'n stadsstuk. Laakkade, Binkhorst, om het Centraal Station (wat in meer opzichten geen pretje is trouwens).

Gelukkig hoef ik niet langs de Veerkades. Want daar is het nog erger. En de mensen die daar wonen, die worden niet 's morgens wakker uit hun nachtmerrie. Hun nachtmerrie gaat dag en nacht door: luchtvervuiling zodra je je hoofd buiten de deur steekt. Meeroken in extremo. Zozeer zelfs dat ik me afvraag of ik zou stoppen met roken als ik daar woonde.

Precies een jaar geleden zaten hier dezelfde mensen (mijn eerste column ging over autorijden). En wat is er in dat jaar veranderd? Volgens mij niet veel. Maar ik zal er binnenkort toch eens langs fietsen. Kom ik in hun nachtmerrie misschien die twee mooie jonge Griekse goden weer tegen?

Christa, november 2005

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

multiblog

©2017 by admin

Contact | Help | Blog theme by Asevo | multiple blogs | webhosting