« MobiliteitZeeheldenkwartier »

Omgevingslawaai

Permalink 04/25/09 12:38, by christa, Categories: Algemeen

Ze zijn bij ons in de flat van de week begonnen met het controleren van de standleidingen van de rioleringen. Bij de flat hiernaast heeft er wekenlang een apparaat gestaan met een generator. Daar was iets misgegaan en bleken er ook veel meer problemen dan men verwacht had, moest er veel meer vervangen worden dan men verwacht had. En al die weken stond die generator daar te stampen. Ik hoop dat het bij ons beter gaat, dat ze geleerd hebben van de fouten bij de vorige flat. Maar voorlopig staat die generator er wel. Nou slapen wij gelukkig aan de andere kant, en daar hoor je hem niet. Maar in de keuken is er nu een constante brom. Die komt bij het gezoem van de koelkast, die af en toe aan en uitslaat. En als ik kook komt daar het geluid van de afzuiging bij, afhankelijk van de wind kan dat aardig loeien. En natuurlijk ook nog het geluid van de magnetron en als het tegenzit dat van de afwasmachine.

Maar ik zit nu aan de voorkant, in onze computerkamer. Drie computers, de mijne heeft de grootste koeling en maakt het meeste lawaai en staat natuurlijk ook het dichtst bij mij. De printer zoemt, momenteel tikken er twee toetsenborden, het mijne en dat van mijn ene echtgenoot. Als ik goed luister hoor ik in de kamer naast ons het gesnurk van de andere partner. Ik zit aan de Prinses Beatrixlaan en zojuist komen er een flink aantal sirenes langs. Ik kan nooit horen wat wat is, maar het zijn zeker vier of vijf verschillende auto's.
Echte scanner-freaks weten nu dat ik deze column zit te schrijven op vrijdagochtend rond een uur of tien. Dat ongeluk hier op het Erasmusplein waarbij een vrouw onder een vrachtwagen kwam.

Het verkeer op de Beatrixlaan is er altijd. Dag en nacht. Maar gelukkig rijdt hier geen tram of randstadrail. Ik zou helemaal gek worden van het vrijwel constante getingel bij kruispunten!
Wij hebben vijftien jaar in Leiden gewoond, in een verkeersluwe woonwijk, aan een park. Een van de eerste nachten werd ik wakker door het gekwaak van eenden. Dat is daar nadien ook nog vaak gebeurd. Wij verzonnen verhalen over vader eend, die te laat thuiskwam uit de kroeg, beetje tipsy ook nog waarschijnlijk. En dan moeder eend, die hem zat op te wachten met de deegroller en hem er stevig van langs gaf.

Verder was het een buurt met heel veel eigen huizen. En huiseigenaren weten het: je eigen huis, daar valt altijd wel wat aan te verbouwen. Het was ook een buurt met tuinen. En zelfs een kleine tuin heeft in Nederland vaak gras. Het geluid van een handmaaier, het heen-en-weer rollen, dat heeft iets vertrouwds. Het doet denken aan lange, warme zomeravonden. Avonden dat ik nog lang mocht buitenspelen op de La Reyweg, avonden waarop mijn vader het gras maaide. Maar je hebt tegenwoordig steeds meer elektrische maaiertjes. Ook voor hele kleine grasvelden. En als iets irritant is dan is het wel het geluid van zo'n maaiertje. Of van zo'n bladerenblazer. Of van zo'n kantentrimmer.

Onze flats zijn tegenwoordig ook koopflats. Dus net als in Leiden is hier altijd wel iemand aan het verbouwen. Er gaat bijna geen dag voorbij dat er niet iemand aan het boren of schuren is. En verderop, op de Churchilllaan, zijn ze nieuwe flats aan het bouwen. Daar wordt geheid. Ook zo'n dreun, die maar door en door en door gaat.

De makke van veel ADHD-ers, mijn makke, is, dat geluid niet makkelijk is buiten te sluiten. 's Nachts heb ik tegenwoordig muziek of een boek aanstaan, daar luister ik naar met oordopjes in. Dat dempt het gesnurk (ik doe zelf driftig mee aan dat snurken hoor) en ook het geruis van buiten. We zijn trouwens bewust aan de voorkant gaan slapen. Achter word je om deze tijd al heel vroeg wakker van de vogeltjes. Maar dat is ook nog wel gezellig. Wat vervelend is, is het troosteloze gekoer van de duiven. Het heeft bijna iets weg van een misthoorn. We verjagen ze constant van onze eigen balkons, maar er zijn teveel balkons om ons heen, waar ze toch kunnen zitten.

Laatst had ik de keukendeur opengelaten. Het was mooi weer en ik dacht: als de hond ziet dat er duiven op balkon zitten, jaagt hij ze misschien wel weg. Dat werkte averechts! De hond lag heerlijk te slapen, maar toen ik de keuken weer inliep, zat daar een duif uit zijn bakje te eten!

Omgevingslawaai.
Je kunt er in Nederland bijna niet omheen. Ik zou willen dat met name verkeer- en bouwgeluiden minder luidruchtig waren. Het is net als met pijn en met jeuk: het is er altijd, maar als je je gedachten ergens anders op kunt concentreren, valt het wel mee. En soms lukt dat. En soms niet.

Christa, april 2009

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

CMS software