« CoffeeshopbeleidOmgevingslawaai »

Mobiliteit

Permalink 05/09/09 12:18, by christa, Categories: Algemeen

Mijn echtgenoot is momenteel bezig met het aanvragen van een gehandicaptenparkeerkaart en een rolstoel. Hij loopt al met een stok. Zijn mobiliteit is de laatste jaren ernstig beperkt door een hoop ellende aan zijn rechterbeen. Voor hem betekent de rolstoel en de gehandicaptenparkeerkaart een uitbreiding van zijn mobiliteit.

Van de week kwam de keuringsarts hier aan huis. En die heeft hem van de keuken naar de bank zien lopen en zittend op de bank wat 'onderzoek' gedaan en aan de hand daarvan bepaald dat hij in aanmerking komt voor een regiokaart. Een invalidenparkeerkaart voor de regio Haaglanden. Ik denk dus dat we binnenkort maar naar Friesland verhuizen. Want daar kan hij blijkbaar wl goed lopen.

Mijn schoonmoeder is begin april verhuisd van de ziekenhuisafdeling naar het hospice in Hulst. Toen ze nog in het ziekenhuis lag, was haar eigen woonplaats nog steeds Terneuzen en zorgde Terneuzen via de WMO dat ze een rolstoel had en een taxivergoeding. Nu ze in het hospice ligt, is haar woon- maar vooral ook verblijfplaats veranderd naar Hulst. En Hulst hanteert andere normen en wil een nieuwe aanvraag. Niet voor de rolstoel, die moeten we nu aanvragen bij de AWBZ. Maar de taxivergoeding moet wel van Hulst komen. Voor de aanvraag heeft mijn schoonmoeder een geldig identiteitsbewijs nodig.

Even meedenken. Mijn schoonmoeder heeft botkanker in een vergevorderd stadium. Nu moet ze met een rolstoeltaxi, waarvoor ze geen vergoeding meer krijgt, naar een fotograaf. Daarvandaan moet ze dan weer met een rolstoeltaxi naar het stadhuis en daar moet ze dan een week later nog eens heen om haar identiteitsbewijs op te halen. Ze komt nergens anders meer dan in het hospice, het ziekenhuis in Terneuzen en heel misschien zo af en toe nog eens een dagje thuis. En hoe lang het gaat duren? Tja? met mijn schoonmoeder weet je dat nooit hoor, maar heel erg lang zal het toch niet zijn.

Overigens, die rolstoeltaxi, dat moet er wel een zijn waarin een rolstoel kan met een beensteun die recht vooruit steekt. Dat heet een lange rolstoel. Gemiddeld n op de vier keer staat er een verkeerde taxi voor de deur.

Zelf heb ik sinds een paar jaar een 'windmeefiets'. Een fiets met een motortje. Ik moet wel zelf trappen, maar ik hoef niet zo heel veel kracht te zetten, het motortje helpt een beetje. Dat heeft mijn mobiliteit een stuk uitgebreid.

De auto-mobiliteit is trouwens dankzij de economische crisis iets verbeterd. Er zijn de eerste paar maanden van dit jaar minder files geweest. Toch kun je je afvragen waarom mensen niet dichterbij hun werk gaan wonen, of werk zoeken dichter bij huis. Tja. Alweer mijn eigen man als voorbeeld: bij ons in de buurt was geen werk te krijgen en via een detacheringsbureau kwam hij in Rijnsweert terecht waar hij nu een vaste baan heeft. Want lopen kan hij dan wel niet meer zo goed, autorijden lukt nog prima. Gelukkig hoeft hij trouwens maar twee dagen in de week naar kantoor en werkt hij twee dagen thuis.

Thuiswerken kan mobiliteit bevorderen. Als iedereen, waar mogelijk, twee dagen thuis zou werken, zouden er geen files meer zijn. Maar veel bazen willen er niet aan. Bij mij, ook overheid, is een dagje thuiswerken geen probleem. Maar ik heb in mijn werk, ambtelijk secretaris, een stuk of vier vergaderingen per maand. Op die dagen kan ik moeilijk thuis werken, want die vergaderingen moet ik notuleren.

Als ik die vergaderingen uit moet werken, mag ik dat wel thuis doen. Maar iemand die mijn 'werkplek' thuis wel eens heeft gezien, weet dat de keuze om dat gewoon op kantoor te doen makkelijk is: daar is het opgeruimd en heerlijk rustig. Ik zet mijn koptelefoon op met muziek en mijn verslag is af voor ik er erg in heb!

Maar ik ga niet vaak met de auto naar mijn werk. Ik doe dat met het openbaar vervoer of met de fiets. Ik doe er dan eigenlijk altijd drie kwartier tot een uur over. Maar soms stokt ook in den Haag de mobiliteit. Het heeft ook weleens twee en half uur geduurd eer ik thuis was. En toen hadden we nog een buschauffeur die een andere route nam omdat er echt geen doorkomen aan was en toen heb ik uiteindelijk maar gevraagd of ik er uit mocht, want in plaats van dichter bij huis kwam ik steeds verder weg.

Mobiliteit. Voor de een: het zelfstandig boodschappen kunnen doen, voor de ander: dagelijks honderd kilometer rijden om bij je werk te kunnen komen. Iedereen wil zijn bestemming bereiken, maar niemand wil lang onderweg zijn. 't Is tijd voor een teleport-systeem: "Beam me up Scotty".

Christa, mei 2009

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

multi-blog