« RiaHufterig gedrag »

Huis te Lande

Permalink 03/23/09 12:47, by christa, Categories: Algemeen

Hoe erg het was in die eerste week

(We zijn nu twee jaar verder en de nachtmerries van toen behoren tot het verleden.)

Ton heeft de eerste nacht op zijn matras op de grond geslapen omdat een paar essentiële onderdelen van zijn bed er niet waren. Maar een van de rolstoeldames (niet één van mijn eigen cluppie, maar toch) had niet eens een bed of matras. Dat zijn ze nog apart moeten gaan halen in het oude tehuis.

Het was allemaal superslecht gepland en georganiseerd. Ze zitten nu op appartementen. Vier apps per etage, 7 etages. Zoiets. Drie huiskamers, een op de vierde, een op de tweede en een op de begane grond. Twee liften. Waarvan er eentje regelmatig uitvalt. Ze hebben bedacht dat ze vroeger iedere ochtend per unit van 10-14 mensen met drie verzorgers toekonden, maar nu hebben ze minder mensen dus nu kan het in totaal met vijf (ipv negen dus). In een gloednieuwe situatie, met mensen die van streek zijn, met huiskamers die je nog moet inrichten, met routes en planningen die je nog moet leren.

Ton zou hulp krijgen met inpakken, dat is nauwelijks gebeurd. Uitpakken hebben we nog helemaal niet gedaan: hij gaat morgen een week naar Spanje. Voor 't eerst vliegen én voor het eerst naar het buitenland met drie medebewoners en drie begeleiders. Dat alleen al zou hem weken van slag maken. Daar concentreren we ons nu even op. De week erna is hij vrij (ik heb zijn 'werkgevers' alledrie persoonlijk gebeld en gezegd dat hij niet komt) en breng ik hem naar Zeeland zodat hij kan uitrusten. Daarna komt zijn appartement aan de beurt. Ik kan in die tijd wel zorgen dat de dozen op een georganiseerde, centrale plaats staan en dat zijn woonkamer een beetje leefbaar wordt. Ik heb mezelf ook een extra week verlof gegeven.

Het ergste is 'het trapgat'. Het flatgebouw heeft aan de zijkant een trappenhuis met daarnaast een aanbouwtje. Dat is maar drie etages hoog. Begane grond is dat deel van een van de drie woonkamers, 1e etage is dat deel van een groot tweepersoonsappartement en op de 2e etage is dat de tweede woonkamer. Maar daar zit een automatische deur vanaf de gang naar het trappenhuis en dan weer een naar de woonkamer. Die gaan samen open met een druk op de knop. Dan kom je dus via de overloop van de trap in de woonkamer. En die trap is niet afgesloten. En ik praat nu over mensen die spastisch zijn, in elektrische rolstoelen rijden waar ze soms nauwelijks de beheersing over hebben. Nachtmerries heb ik er van gehad deze week.

Er zit nu een soort bedhek voor, maar met een doorgang, want 'als ik het afsluit trekt de brandweer mijn gebruiksvergunning in'. Toen heb ik gevraagd wat hij dacht dat de brandweer zou doen als één van de bewoners dood onderaan het trappetje zou liggen omdat hij met zijn elektrische rolstoel dwars door het hekje was geramd?

Er is inmiddels opdracht gegeven voor een goed hek, wat stevig genoeg is om ook 'losgeslagen' rolstoelen tegen te houden. Ik heb ze gisteren geadviseerd om dan tot die tijd die huiskamer maar gewoon niet te gebruiken en de mensen daar even onder te brengen in die andere twee huiskamers. Ze zouden denken over een andere oplossing.

Op de een of andere manier slepen we Ton er wel doorheen, maar hij loopt op zijn tandvlees. En het tehuis geeft hem veel te weinig aandacht. Hij is een van de besten - hij vraagt geen aandacht, sjouwt maar door...

Christa, mei 2007

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

free blog software

©2017 by admin

Contact | Help | Blog theme by Asevo | multiple blogs | webhosting