« Huis te LandeVijftig jaar Europa »

Hufterig gedrag

Permalink 03/23/09 10:35, by christa, Categories: Algemeen

Wat er deze week gebeurde op die universiteit in Virginia, maakt alles wat wij hier vandaag zeggen natuurlijk compleet overbodig. De man die daar zo'n zestig mensen neerschoot, neermaaide, heeft in ieder geval voorafgaand aan zijn daad gedrag vertoond, wat door veel mensen als afwijkend werd ervaren. Wat ik er van hoorde, was dat gedrag in sommige opzichten hufterig.

Dat roept vooral de vraag op: wat doe je als je hufterig gedrag signaleert? Welke risico's loop je en ben je bereid die risico's te nemen? Maar daaraan vooraf moet je natuurlijk eerst duidelijk krijgen: wat is hufterig gedrag?

Iedereen weet wat het is, maar niemand vindt van zichzelf dat hij hufterig is of hufterig gedrag vertoont. 't Is zo'n beetje hetzelfde als met foute buren (die overigens buitengewoon hufterig gedrag kunnen vertonen): iedereen heeft ze, maar niemand is zelf een foute buur in zijn eigen ogen.

Hufterig gedrag komt in alle soorten en maten en is van alle tijden. En nog niet zo lang geleden werd er reklame voor gemaakt. Herinnert u zich nog die campagne "Maar ik rook niet!". Daar zag ik jongeren bij uitstek hufterig gedrag vertonen. Maar ze rookten niet. Ik vond dat een heel foute campagne. Ik wil graag jongeren van het roken afhouden, maar niet op die manier. Bushokjes vernielen of mensen in steegjes in elkaar slaan en daar trots bij zeggen "Maar ik rook niet!" - dat lijkt me niet wat we onze jongeren willen leren.

Wat is hufterig gedrag? Ik heb nog altijd sterk het gevoel dat het iets is wat vooral in groepen voorkomt. Stuk voor stuk zijn het altijd aardige jongens, maar zodra ze met een man of wat bij elkaar zijn, doen ze dingen die ze anders niet zouden doen. Wacht even? zei ik jongens? Ja, vroeger waren het volgens mij alleen maar jongens. Maar tegenwoordig lijken het ook al steeds vaker meisjes te zijn. Verkeerde vorm van emancipatie volgens mij.

Hufterig gedrag kan heel klein zijn: voordringen bij een bushalte bijvoorbeeld. Laatst greep ik een meisje wat net kwam aanlopen bij haar schouder en trok haar terug naar achteren. En ik zei: heee? even wachten tot de rest is ingestapt! Ze keek me buitengewoon fel aan en ik zal vermoedelijk in haar ogen voortaan als raciste door het leven gaan, omdat ik het bestond een Marokkaans meisje te corrigeren. Geloof me: niets is minder waar. Ik zou zulk gedrag van een Nederlands meisje of een Nederlandse jongen ook niet getolereerd hebben.

Maar dan kom ik wel terug bij mijn eerdere vraag: wanneer doe je iets, wanneer grijp je in? Welke risico's loop je? Ik heb ADHD, dus ik ben impulsief. Ik zal niet gauw aan de eventuele gevolgen denken. En gelukkig was ik op de fiets die ene keer dat ik iets zei tegen twee jongens die vuilnisbakken van de muur aan het rukken waren in een winkelstraat. Ik kon harder fietsen dan zij lopen.

Maar er is ook ander hufterig gedrag. Bij ons op kantoor is een van mijn collega's heel tenger. Zij heeft haar stoelleuningen naar binnen afgesteld, omdat ze anders geen steun heeft. Dat betekent, dat ik niet in die stoel pas. Laatst wilde ik er toch in gaan zitten, ik had zo gauw niet in de gaten dat het die ene stoel was. Ik veerde gelijk weer overeind en zei: O nee, dat gaat niet. Een andere collega, in een stoel daarnaast, schoot samen met mij in de lach en toen zei ze: Ha! Dat zou je wel willen he!?!

Afgezien van het feit dat ik dat niet zou willen, was het in mijn ogen een behoorlijk hufterige opmerking. Terwijl zij dat waarschijnlijk helemaal niet zo heeft bedoeld. Maar daar ligt dus bij mij een trigger. Dus buiten een standaardset hufterig gedrag, heeft iedereen ook nog zijn eigen triggers voor wat hij als hufterig gedrag ervaart en wat niet. En ik was zo verbouwereerd door die opmerking, dat ik er niet eens op gereageerd heb. Wat misschien wel heel verstandig was, want dergelijke discussies zijn niet altijd handig op kantoor.

Ik denk overigens wel dat veel wrijving ontstaat doordat we met veel mensen op een klein oppervlak bij elkaar wonen. Er is letterlijk niet genoeg ruimte voor tolerantie. We zitten constant op elkaars lip en moeten daardoor heel veel rekening met elkaar houden. Dat botst met 'alles mag en alles moet kunnen'. Er kan steeds minder. Er is steeds meer overlast op allerlei gebied en dat maakt dat veel mensen steeds eerder geirriteerd raken. We krijgen allemaal een steeds korter lontje.

Maar ik rook niet.

Christa, april 2007

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

powered by b2evolution