« KoninginnedagDe rechten van het kind »

Hammam

Permalink 02/05/09 22:40, by admin, Categories: Algemeen

Badhuis in de Schilderswijk

Twee begrippen die bij mij allerlei laadjes in mijn geheugen openen: badhuis en Schilderswijk. Het eerste badhuis wat ik me herinner is dat in de Noorderbeekdwarsstraat. Bij mijn oma om de hoek. Waar ze opa regelmatig heen stuurde. En waar een appartementengebouw werd gebouwd toen het afgebroken werd, waar nu een vriend van ons woont.

Badhuizen waren vroeger in Nederland verplicht. Maar naarmate er meer huizen met eigen badkamers kwamen, werden er meer badhuizen afgebroken. Badhuizen die vaak gesitueerd waren bij zwembaden. En die zwembaden kende ik dan weer.

Dat op de Escamplaan bijvoorbeeld. Waar ik mijn eerste zwemles had en waar mijn man nog altijd zaterdagsmorgens zwemt met gehandicapten.

En dat in Scheveningen. In de Tholensestraat. Waar ik jarenlang op zaterdag en zondag zwemles gaf en keet trapte met de andere mensen van DES. Een stukje van mijn tienerjaren waar ik betere herinneringen aan heb dan aan mijn schooltijd! Door weer en wind op de fiets met mijn twee vriendinnen naar Scheveningen fietsen vanaf de La Reyweg. En heel af en toe, als het heel erg slecht weer was, dan wilde mijn vader ons wel brengen en halen.

Wij hadden zelf een douche, dus ik hoefde nooit naar het badhuis. En ook vanuit die zwembaden kwam ik er maar zelden: ze hadden hun eigen ingang, hun eigen afdeling. Ze waren voor mij omgeven met iets geheimzinnigs, ze hadden iets aantrekkelijks. Net als de trein waar ik nooit in zat omdat wij een auto hadden. Je begeert altijd dat wat je niet hebt.

En dan de Schilderswijk.
Toen we in 1975 trouwden was dat omdat we een huisje konden krijgen in de Schilderswijk. En de huisbaas wilde een getrouwd stel. Hokken was in die tijd nog 'not done'. Het probleem was, dat ik een inkomen had en mijn man niet: die studeerde. Dus ontstond de rare situatie dat hij de woonvergunning kreeg van de gemeente Den Haag en ik het huurcontract. Want het was ook nog heel erg 'not done' om de vrouw zo'n vergunning op haar naam te geven. Sterker nog: in het toespraakje van de ambtenaar van de burgerlijke stand kreeg mijn man nog een standje: er stond in de wet dat de man zijn vrouw moest onderhouden. Waar ging hij dat van doen, vroeg de ambtenaar zich af?

Ik dwaal af? terug naar de Schilderswijk. Naar de Van Dijckstraat. Naar de huizen die daar rond de vorige eeuwwisseling waren neergezet als tijdelijke arbeiderswoningen voor pakweg 25 jaar. En die er dus al bijna een eeuw stonden. Zo'n benedenhuis met een slaapkamer in de uitbouw. Waar je de ramen niet al te enthousiast moest opengooien, want dan lagen ze in de tuin.

Daar is ook mijn kattenliefde ontstaan overigens. Niet vanwege de katten, maar vanwege de muizen. Eerst kwam Snuffeltje, later Witje en daarna nog een hele rits. Inclusief Droppie, de buitenkat, die alleen maar binnen kwam eten. Ik herinner me Zwarte die een week op het dak heeft gezeten zonder dat we dat wisten. Hij was via het keukenplatje bij de buren naar binnen geslopen en daar via de zolder het dak op. Ramen gingen weer dicht en daar zat hij. We hoorden hem wel mauwen als we hem 's avonds gingen zoeken, maar geen haar op ons hoofd die er aan dacht dat hij wel eens op het dak zou kunnen zitten! Het was nog een hele klus om hem binnen te krijgen!!!

De Van Dijckstraat waar mijn Marokkaanse buurvrouw mijn haar kwam verven. Op vrijdagavond kwam ze met haar spulletjes bij me. Hennapapje in mijn haar, plastic eromheen, handdoek eromheen, en naar bed. Zaterdagsmorgens kwam ze het uitspoelen. Net zoals ze het van zichzelf gewend was. Alleen was zij niet blond zoals ik. Het effect was spetterend: ik ben maandenlang zo rood geweest dat ik licht gaf als ik in de zon stond.

De Van Dijckstraat waar op onze derde en laatste oudejaarsavond een kratje bier in de gang stond en de deur open en wij op straat. Met alle buren. De Van Dijckstraat waar ik een jaar later vanaf de Erasmusweg wel heen terug had willen kruipen: geen hond op straat, geen buren die we kenden, geen vuurwerk, helemaal niks. Dat het dat jaar 20 graden vroor op die oudejaarsavond hielp daar niet aan mee overigens.

Want we verhuisden dus naar een flat op de Erasmusweg. De Van Dijckstraat werd afgebroken, er kwam nieuwbouw. En in die periode kwam er dus ook een Hammam. Een badhuis. Geen badhuis zoals ik me dat herinnerde, meer een badhuis zoals wij de sauna kennen.

Er is een film, Hammam. Waarin een aantal beelden van geheimzinnige, oude badhuizen in Istanbul. Prachtige sfeerbeelden van mooie badhuizen. En net als vroeger denk ik: ik zou daar best eens heen willen. En het grappige is dat ik juist nu een afspraak heb met een vriendin om hier aanstaande woensdag naartoe te komen. Jarenlang waren we het al van plan, nu gaat het er eindelijk van komen. En toen hoorde ik dat we hier vandaag zouden zijn met Radio Discus vanwege het 25-jarig bestaan.

Toeval? Toeval bestaat niet.

Christa, april 2005

No feedback yet

Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

powered by b2evolution