« Nog eens veiligheidOpvang »

Duikeling in Duister Dordrecht

Permalink 02/13/09 12:16, by christa, Categories: Algemeen

30 september 2006 hadden we een HEL-bijeenkomst (HEL=Het Echte Leven) van nl.taal in Dordrecht. Aangezien het prachtig weer was, konden we bij een Grieks restaurant heerlijk buiten eten (na een leuke lunch en een stevige stadswandeling). In ons gezelschap bevindt zich ook altijd minstens een Ier. Tijdens het eten lag deze aan de zijkant, naast de tafel. Toen ik op een gegeven moment na een toiletbezoek terug wilde naar mijn plaats, zag ik de grijze Ier op grijze tegels in de invallende duisternis over het hoofd. In donker Dordrecht zijn niet alleen alle katjes grauw.

Aanvankelijk leek de schade zich te beperken. Maar in de loop van de nacht kreeg ik zoveel pijn aan mijn linkerschouder dat we zondags toch maar even in het ziekenhuis er naar zijn gaan laten kijken. Gelukkig was er niks gebroken, maar mijn schouder, mijn bovenarm en wellicht nog een paar ribben waren flink gekneusd. Ik kreeg een hoeveelheid pijnstillers voorgeschreven waarmee de wereld zich langzaam in een soort slowmotion aan mij voortbewoog (ja, er zat ook zo'n gele sticker op het doosje), maar de pijn werd dragelijk, hoewel ik het bovendeel van mijn arm nog vrij lang liefst zo dicht mogelijk tegen mijn bovenlijf heb gehouden.

Langzaam werd de pijn in de loop van de eerste week minder. Bewegen ging moeizaam, maar onbelast (met helpende andere hand van mijzelf of van een ander) kon ik wel alle kanten uit. Zaterdags ben ik zelfs nog mee geweest naar het zwembad waar Con zwemt met invaliden, zodat ik lekker in het warme water kon zitten en lopen en mijn arm vrij kon bewegen. Dat was heel fijn. En de hokjes zijn daar helemaal berekend op invaliden met begeleiders, dus Con kon me helpen met afdrogen en aankleden, net als hier thuis. De autoritten van en naar het zwembad waren een stuk minder! Rijswijk en Den Haag hebben nauwelijks meer verkeersdrempels nodig met al die bulten en kuilen die ze daarnaast ook nog in hun wegdel hebben!

De huisarts constateerde maandagochtend 9 oktober nog eens dat inderdaad alle handelingen mogelijk zijn en dat de pijn moet slijten en dat ik voorzichtig moet gaan belasten. Vooral niet forceren.

En toen begon die middag mijn linkerknie zeer te doen. Eerst een beetje, maar na een paar uur zo erg, dat ik me herinner dat ik één keer dacht dat ik hem (die knie dus) hoorde vragen: "Zeg bazin, jij loopt nou wel al een week te jeremiëren over je schouder, maar weet je wel dat je al die tijd doorloopt met een gebroken knieschijf?" OK, ik was mijn pijnstillers aan het verminderen en ja, ik wist wel dat ik ook op die knie gevallen was. Maar ik had er toch echt die eerste week niet of nauwelijks last van gehad? Het was toch mooi aan het mee genezen met de rust die mijn schouder nodig had?

Maar in mijn achterhoofd begon een duiveltje te knagen? en mee te kloppen in het ritme waarin de ontsteking in mijn knie klopte? wondroos? wondroos? Wondroos?

De pijn nam 's nachts toe. Dinsdagsmorgens eerst getemperatuurd. 36.5. Dat is goed. Dokter gebeld voor nieuwe afspraak. Daar kan ik 's middags terecht, net na lunchtijd. Con neemt die middag vrij om me (weer) te assisteren. Als ik rond de middag nog een keer mijn temperatuur opneem, is die intussen opgelopen tot 40.2 en ik zit te rillen en te klappertanden. Dan weet ik al zeker wat de dokter een uurtje later ook bevestigt: het is inderdaad wondroos. Die koude rillingen en de snel oplopende temperatuur zijn zo typerend voor deze ziekte, dat je alleen daarop al een diagnose kunt stellen. Zeker als je het al eerder hebt gehad.

Gelukkig hadden we in 2000 genoteerd welke antibiotica-kuur ik toen kreeg en die toen hielp. Daar was de nieuwe huisarts ook wel blij mee. Ik kreeg een kuur voor tien dagen mee. Misschien redt dat deze keer omdat ik er snel bij was.

Dinsdag en woensdag zijn verder aan mij voorbijgegaan met hoge koorts, ziek zijn en een ontstekingshaard die zich langzaam over mijn been uitspreidde ondanks het constant proberen te koelen met hittepitten uit de vriezer (moet ik ze dan vriespitten noemen?). En slapen. Ik denk wel 40 van de 48 uur! En Con maar slepen met die ijszakjes.

(het hele verhaal staat met foto's hier ook nog)

Christa, november 2006

2 comments

Comment from: Claudy [Visitor] Email
ClaudyHoi Christa,

Ik heb in 2007 erysipelas gehad. Ik bleek secundair lymfoedeem te hebben en draag sindsdien kousen. Draag jij die ook? Ik ben blij dat het tot nu toe niet is teruggekomen, hoevaak heb jij het nu gehad?
03/17/09 @ 22:27
Comment from: christa [Member] Email
christaIk heb het twee keer gehad. Een keer in 2000 en een keer in 2006. Beide keren aan het zelfde been. De eerste keer was ik in Antwerpen gevallen. Voorzover ik weet had ik toen geen wondjes, maar ook van Dordrecht kan ik me geen wond herinneren. Ik heb inderdaad ook steunkousen, maar die draag ik niet altijd. Het gaat soms een hele tijd goed, maar toevallig houd ik momenteel weer erg veel vocht vast.

Ben even wezen kijken... leuke sieraden!!!
03/18/09 @ 15:38
Een plekje waar ik al mijn columns kwijt kan, oud en nieuw. De meeste zijn columns die ik gemaakt heb voor Radio Discus.

Columns

Search

XML Feeds

powered by b2evolution free blog software

©2017 by admin

Contact | Help | b2evolution skin by Asevo | blog software | hosts