Zo'n dag

Voorlopig maak ik even geen columns voor Discus. We zijn hard op zoek naar nieuwe columnisten voor de broodnodige variatie. Ben je geïnteresseerd? Mail me dan even of neem via Discus contact op met Joop Schouten.

Deze column schreef ik in juli. Ik stuurde hem in voor een wedstrijd. Helaas geen prijs. Zo'n dag was het natuurlijk ook!

Iedereen kent ze. Die dagen dat het niet loopt. Zo'n dag die meestal al begint met een slechte nacht.

De wekker loopt natuurlijk wel gewoon op tijd af. Maar die heeft een sluimerknop. Die je net een keer te vaak indrukt zodat je veel te laat je bed uitkomt. Eten? Ik neem wel een bakje yoghurt mee om op kantoor te eten. Koffie? Ik kan wel een keertje zonder. Wel even douchen en tanden poetsen. Anders blijf ik zeker niet wakker vandaag.

In de parkeergarage sta je drie tellen als een nitwit naar een lege plek te staren tot je je herinnert dat je je auto gisteren buiten hebt laten staan.

Bij dat ene stoplicht gaan er vandaag iedere keer maar twee auto's door omdat de voorste steeds niet oplet.

En omdat je al laat bent, gaat ook de brug nog open. Niet in de spits, maar wel daarna. Nu dus.

Eindelijk ben je bij kantoor. Plek zat in deze zomerperiode. Maar die indraai naar dat ene plekje voor de deur maak je toch net te krap en je ziet dat kleine blauwe autootje bewegen en je weet dat je daar de achterkant van hebt geraakt. Je draait weer uit, voorzichtig, en parkeert je auto veiligheidshalve aan de overkant. Tussen twee bomen. Als je dan wat raakt, is de schade alleen voor jou.

Je loopt naar kantoor en kijkt even naar de schadeplek op dat leuke kleine NIEUWE blauwe autootje. Inderdaad: meer schade dan jouw rechtervoorkant. Je haalt bij de receptie een geeltje en schrijft een briefje voor achter de ruitenwisser. Nee, daar zet je netjes je naam en telefoonnummer op en niet zoiets als: iedereen denkt dat ik heel beschaafd ben, maar u en ik weten beter.

En de dag is nog niet eens begonnen.

Christa, 27 juli 2010