Roze is toch ook een meisjeskleur?

Vandaag is het roze zaterdag. In zo´n beetje heel Nederland vragen homo´s en lesbiennes aandacht. Aandacht voor hun geaardheid, voor hun manier van leven. Toch heb ik altijd het gevoel dat het meer om mannen dan om vrouwen gaat. Het lijkt wel of homofilie net als ADHD een jongetjes- en een meisjesvariant heeft. En net als bij ADHD is de jongetjesvariant uitbundig en extrovert en de meisjesvariant ingetogen en rustig.

Ook bij homo-emancipatie lopen vrouwen achter.
Of niet?
Al van oudsher is het normaal dat vrouwen gearmd over straat gaan. En bij een begroeting zoent een vrouw iedereen, ook andere vrouwen, mannen zoenen wel vrouwen, maar niet elkaar. En vriendinnen die samenwonen, dat werd ook nooit vreemd gevonden. Kortom: zolang vrouwen niet van de daken schreeuwden dat ze lesbisch waren, konden ze op een tamelijk normale manier met elkaar omgaan, zonder dat iemand er erg in had. Precies: de meisjesvariant.

Maar ook die meisjesvariant is leven in een soort schaduw. Niet kunnen praten over je relatie in alle openheid. Op je werk verborgen houden dat die vriendin met wie je samenwoont, niet alleen je huis maar ook je bed deelt. Daarom vechten lesbiënnes net zo goed voor erkenning en openheid als homo´s. Want ze willen gewoon met hun partner dezelfde dingen in alle openheid kunnen doen die iemand met een partner van het andere geslacht kan doen.

Amerika lijkt het eindelijk ook een beetje door te gaan krijgen. Homo´s en lesbiënnes in de diplomatieke dienst, en dan vooral hun partners, krijgen dezelfde rechten als getrouwde stellen. Diplomaten mogen hun partner meenemen als ze uitgezonden worden, hun partner krijgt dezelfde rechten op werk, op vergoedingen, op pensioen.
Dat is hier in Nederland al jarenlang goed geregeld. Maar het kan hier nog zo goed geregeld zijn, dat wil natuurlijk niet zeggen dat het in het land waar je naartoe gezonden wordt als ambassadeur ook zo goed geregeld is. Dat ondervond onze ambassadeur in Estland nog niet zolang geleden. Polen, de Baltische staten, Rusland… landen waar homofilie gewoon nog niet zo geaccepteerd is als in Nederland.

Denk je.
En dan luister je op een avond naar `Met het oog op morgen`. Gasten zijn twee lesbische vrouwen, het onderwerp is een fototentoonstelling in Amsterdam. Eye for women. En toen zat ik toch even met mijn oren te klapperen. Want Cees van Grimbergen stelde vragen als: is lesbisch gedrag aangeboren of aangeleerd?
Tsk… lesbisch gedrag nota bene. Lesbisch ben je, dat is geen gedrag, dat is een geaardheid. Lot van Bemmel, één van die twee vrouwen, zei het heel treffend: een Somalische vrouw vraagt er niet om lesbisch te zijn of zich lesbisch te gedragen. Die is lesbisch, die zit met gevoelens die ze waarschijnlijk niet begrijpt en zeker niet kan uiten. Daar kiest ze niet voor. Ze is zó.

Zó zijn.
Volgens mij is iedereen zó.
Volgens mij is er een schaal tussen helemaal hetero en helemaal homo. En of er op die lijn nou honderd of honderdduizend gradaties zitten, ik denk niet dat er iemand helemaal aan het ene uiterste puntje staat of helemaal aan het andere eind. Ik denk dat iedereen in mindere of meerdere mate bisexueel is. Ik ken vrouwen, goede vriendinnen, waarbij ik weet dat ik een relatie met ze zou kunnen hebben als wij allebei een beetje meer bi zouden zijn. En ik ken vrouwen op wie ik verliefd zou kunnen worden.

Iemand zei van de week trouwens nog dat homosexualiteit bij vrouwen waarschijnlijk ook meer geaccepteerd is omdat veel mannen dat wel heel aantrekkelijk vinden: ze walgen van de gedachte van twee tongende mannen, maar zoenende en vrijende vrouwen, dat windt ze enorm op. Of dat zo is weet ik niet. Ik ben geen man. Ik ben een meisje met jongetjes-ADHD. En vandaag draag ik roze. Want roze is tenslotte ook een meisjeskleur.

Christa, juni 2009