Zeeheldenkwartier

Een van mijn eerste herinneringen is er een van het Zeeheldenkwartier. Opa en Oma Jonkergouw woonden in de Zorgvlietstraat en ik ging daar zaterdags vaak met mijn vader naartoe. Ik was nog zo klein, dat ik in het kinderzitje voorop de fiets zat. En als we dan de Noordwal opdraaiden, met al die kleine steentjes, dan wist ik dat als ik mijn mond opendeed, er zo'n leuk geluid uitkwam. Iets van 'bwbwbwbwb'. Ik kan het nu niet eens meer, en zeker niet als ik hier stil in de studio zit natuurlijk.

In die Zorgvlietstraat was aan de overkant volgens mij een bakkerij. En op de hoek van de Veenkade zat, verstopt achter de huizen, een heel klein zwembadje. Daar heb ik voor het eerst gezwommen.

Mijn oma was van 1890, mijn opa van 1898. Ze trouwden laat, mijn oma was al in de dertig. Een echte oude vrijster voor die tijd. Ze sprak vloeiend Frans en was eerste verkoopster bij maison de Bonneterie. Een prima baan natuurlijk voor die tijd. Maar als getrouwde vrouw mocht ze daar uiteraard niet blijven werken. Bovendien kreeg ze al snel mijn vader en zeven jaar later nog zijn zus, mijn tante.

Mijn oma sleet haar laatste jaren in huize 't Sunneken, gevestigd in het oude bankpand op het Prins Hendrikplein en mijn opa bracht zijn laatste jaren door in het tehuis aan de Laan van Meerdervoort. Ze waren meer dan zestig jaar getrouwd, maar samen in één tehuis om dood te gaan, dat zat er niet in.

Als ik kijk naar wat er allemaal onder het Zeeheldenkwartier valt, zie ik ook de Zeestraat en de Bazarlaan. Daar werkte mijn vader. Bij autohandel Le Velo. Het bedrijf liep helemaal door van de Bazarlaan tot aan de Zeestraat. Daar zat de showroom. Naast een studio, waar altijd een prachtige Chow Chow in de etalage lag.
De bakkerij in de Zorgvlietstraat, de bank op het Prins Hendrikplein, de garage en de showroom en de studio in de Zeestraat. Allemaal kleine voorbeelden van bedrijven in een woonwijk.

Op de La Reyweg was het stukje waar ik zelf woonde ook een stukje wat als het ware overliep van de Dierenselaan, de winkelstraat. Op de hoek een kroeg, daarnaast een sigarenwinkel, dan de wolwinkel van mijn moeder, ons woonhuis als enige woonhuis op het rijtje, dan de hoedenwinkel en de kruidenier op de ander hoek.

Kruidenier. Weet u dat ik echt heb moeten nadenken voor ik op dat woord kwam? Hoe heette ook al weer een supermarkt voor het een supermarkt was? Ik wist nog bakker en melkboer, maar het duurde echt even voor ik op het woord 'kruidenier' kwam! Hoe snel verdwijnen zulke woorden uit je geheugen!!!

Ik woon nu in Rijswijk, in een van de flats naast de Bogaard, een speciaal aangelegd winkelcentrum, buiten de stad. En in Den Haag vind je in Moerwijk en Morgenstond speciaal aangelegde winkelpleinen uit de jaren vijftig en zestig, die vrijwel allemaal verpieteren. Terwijl er in wijken als het Zeeheldenkwartier en Transvaal en Rustenburg, waar alle nering ooit 'spontaan' ontstond, een prima mix tussen wonen en bedrijven is.

Soms wringt het. Ik kan me goed voorstellen dat sommige vormen van bedrijvigheid overlast veroorzaken en dat niet iedere bewoner daarvan gecharmeerd is. Gelukkig moeten bedrijven zich aan (soms teveel) regels houden en blijft de overlast beperkt.

En soms pakt het natuurlijk faliekant verkeerd uit. Je moet geen vuurwerkfabriek midden in een woonwijk vestigen. Aan de andere kant, in die tijd lag er een opslagdepot van vuurwerk op twintig meter afstand van de drukste spoorlijn van Nederland, Den Haag-Amsterdam. In Leiden. Op een steenworp afstand van het Leids Universitair Medisch Centrum. Patiënten waren daar wel gauw geweest. Dat wel.

We wonen nou eenmaal in Nederland dicht op elkaar. Met meer dan 16 miljoen mensen. Dat wringt af en toe. Niemand woont op een hutje op de hei.

Maar ik heb honderd keer liever een Zeeheldenkwartier, waar Christine Le Duc naast een kinderboekenwinkel zit met om de hoek een Italiaanse delicatessenzaak, dan een factory outlet shopping centrum als Batavia stad. Brrrrrrrrrrr!!!

Christa, april 2009