Ria

Ik zou Ria, een van mijn rolstoelsters, even naar Zoeterwoude brengen. Naar de Rijnekeboulevard. Ze ging daar met haar ouders en haar zussen meubels uitzoeken voor haar nieuwe appartement. Normaal gaat ze dan met de Valys of de Regiotax. Maar ze woont nu ergens anders, dus de een vond dat ze maar met de ander moest en de ander vond van niet en wist bovendien te vertellen dat de Rijnekeboulevard niet bestond. To top it off: haar pasje van de Regiotax zit nog ergens in een van de nog niet uitgepakte dozen. Ik zei dus: kom, we nemen onze eigen bus (onze is in dit geval 'het tehuis', waar ik de laatste weken soms vaker lijk te zijn dan in mijn eigen thuis) en ik breng je even en haal je eind van de middag weer op.

Ze was wat suf toen ik haar kwam ophalen. Maar ze zijn allemaal moe en ik weet dat ze al nachten lang niet goed slaapt (wie wel daar en inclusief mij en mezelf?). "Heb je wel zin? Wil je wel?" "Ja hoor, ik voel me prima".
We hebben haar nog wat laten drinken (een beker melk) en een van de begeleiders drukte me op mijn hart haar een beetje in de gaten te houden en maar veel te laten drinken. Ja, da's leuk, maar ik lever haar alleen maar af. Maar ik zal het doorgeven.

Onderweg achterin de bus zat ze een beetje voor zich uit te staren. Normaal kletsen we, zingt ze volop mee met de radio. Nu reageerde ze nauwelijks op wat ik zei en moest ik soms twee keer haar naam noemen om aandacht te krijgen.

Ik vond het niet fijn. Maar je hebt wel een afspraak. Er staan bij de Trendhopper dalijk vier mensen te wachten die je niet kunt bereiken.

Toch heb ik bij Leiden de beslissing genomen om niet rechtsaf naar de Rijnekeboulevard te gaan, maar linksaf naar ziekenhuis Rijnland in Leiderdorp (waar Con ooit met zijn blackout terechtkwam). Ten eerste vertrouwde ik het echt helemaal niet, hoewel ze zelf bleef volhouden dat het prima ging. Ten tweede: haar ouders wonen in Leimuiden, haar zus in Noordwijk en Leiderdorp is vanuit Den Haag ook prima te bereiken. En last maar zeker niet least: om haar in Den Haag in een ziekenhuis te krijgen, zou ik rechtsomkeert moeten maken en zou ik nog weer minstens een half uur grote weg hebben, met files en zoeken in de stad.

Ik probeerde het tehuis te bellen, kreeg geen gehoor. Ik wist dat Con een mobiel nummer had, dus heb hem gebeld en gezegd dat ze me terug moesten bellen. En hem gezegd dat hij bij de Trendhopper moest zien Ria's ouders en zussen te bereiken. Hij dacht vanaf dat moment dat er iets met mij was, maar dat misverstand werd later natuurlijk snel opgehelderd.

Bij Rijnland heb ik de bus voor de spoedingang neerge'pleurd' en ben naar binnen gehold. Ik heb op de EHBO (tegenwoordig SEH) gezegd dat ik een invalide in de bus had die ik niet vertrouwde, dat het een lang verhaal was, maar dat ik haar graag even hier binnen bracht omdat ze heel suf was en gecheckt moest. Dat mocht. Gelukkig maar. Overigens: nee was voor mij geen antwoord geweest!

Ik heb haar uit de bus gehaald en onder de luifel neergezet. Toen ik de bus een paar meter verder langs de muur parkeerde zodat hij in ieder geval de doorgang niet belemmerde, zag ik de verpleegster al met Ria weglopen. Inschrijven ging snel, er was niet veel wat ik wist, maar dat komt naderhand wel.

Op een bed gaat niet, dat kan thuis alleen met een tillift. Toen werd er wel gelijk gezorgd voor een afdelingsbed, zodat als we haar over zouden tillen, ze direct in een goed bed zou liggen. Maar voorlopig ging alles in de stoel.

Mijn eigen gedachten onderweg waren: suiker of uitdroging. Later dacht ik nog: een beroerte of tia had ook gekund, maar dat was niet het eerste waar ik aan dacht. Want ze plast veel de laatste tijd en ik wist van maandag toen ik met haar op stap was dat ze lekker twee glazen verse jus d'orange had gedronken. En van een gesprekje woensdagavond wist ik dat ze dinsdag nauwelijks had gegeten en woensdag alleen 'lekker veel fruit, in een salade en een beetje tot moes'. En van gisterenochtend wist ik dat ze yoghurt had gegeten, met suiker. En een glas melk natuurlijk.

Suiker was inderdaad het eerste wat gecontroleerd werd en haar bloedsuiker zat op 33. Normaal is tussen de 4 en de 7, waarbij onder de 5 eigenlijk goed is. Verder vertoonde ze inderdaad wat uitdrogingsverschijnselen. Ik kreeg later een complimentje van de verpleegkundige. Mijn eigen 'diagnose' was 'spot on'.

Ik ben zo vreselijk blij dat ik die afslag naar links heb genomen.

Vanuit het tehuis kwam er een begeleidster, samen hebben we gewacht tot ze op zaal lag en haar moeder en zussen er waren. En ik heb afgesproken dat er van het tehuis iemand zou komen met nachtgoed, toiletspulletjes en haar eigen tillift.

Moet ik nog zeggen dat ik om half acht een telefoontje van haar zus uit het ziekenhuis kreeg dat er nog niemand was? En dat ik toen naar het tehuis moest omdat de telefoon nog altijd niet goed werkt en er niemand opnam? En dat er daar niks bekend was over 'naar het ziekenhuis met kleren en tillift'? En dat Con en ik toen maar weer even heen en weer gereden zijn met mijn eigen twee t-shirts en onderbroeken die ik uit voorzorg al uit de kast had geplukt?

Christa, mei 2007