Opvang

Ik heb mijn jeugd doorgebracht op De La Reyweg. Ik woonde zo'n beetje op de hoek van de Dierenselaan. Mijn moeder had daar een wolwinkel en wij woonden ernaast.

Een eindje verderop op De La Reyweg, richting Zuiderpark, zat de Kesslerstichting. De DAJ Kesslerstichting zei ik altijd, want dat D.A.J. de voorletters waren van ene meneer Kessler, dat had ik toen nog niet in de gaten. Ik zag er nooit mensen, het was voor mij een beetje omfloerst met geheimzinnigheid, juist vanwege die naam! Indertijd woonden daar 'onbehuisden', maar wij noemden dat zwervers. Tegenwoordig heten ze dak- en thuislozen, maar in de volksmond zijn het natuurlijk nog steeds gewoon zwervers. Ik kan me niet herinneren dat er ooit problemen waren met de zwervers. Ik herinner me wel dat mijn moeder ze af en toe iets gaf als ze ze langs de winkel zag lopen. En we gingen wel eens iets naar de DAJ Kesslerstichting brengen ook.

Toen ik zelf verhuisde van den Haag naar Leiden (mijn emigratie-periode), zijn we verhuisd door de Kesslerstichting. Want dat was waar 'die zwervers' hun geld op een nette, fatsoenlijke manier mee verdienden. Tot ze dat niet meer mochten van de reguliere verhuisbedrijven. En intussen zijn ze rondom de Kesslerstichting de hele Transvaal aan het afbreken, maar de Kesslerstiching blijft en wordt gerenoveerd.

Met opvangcentra is het altijd een beetje lastig. Iedereen vindt dat er gezorgd moet worden voor mensen die op de een of andere manier niet voor zichzelf kunnen zorgen. Maar niemand wil 'ze' naast zich hebben wonen. In het Engels is dat het 'NIMBY-syndroom': not in my backyard. Niet in mijn buurt.

Mensen die naast je, onder je, boven je, verderop in de straat, in jouw stad wonen, moeten het liefst net zo zijn als jij. Liefst op dezelfde tijd opstaan en op dezelfde tijd naar bed gaan, hun kinderen moeten net zo oud zijn als die van jou en het moeten er ook 2,3 zijn. Verder moeten ze nog ongeveer dezelfde opleiding hebben, dezelfde baan, dezelfde auto en uiteraard dezelfde huidskleur. Een wereld vol gelijkvormige bolletjes die allemaal op dezelfde manier door het leven rollen.

Maar in het echte leven zijn niet alle bolletjes gelijk. Het leven creëert om te beginnen zelf al bolletjes met uitsteekseltjes. En het leven maakt vervolgens ook nog dat sommige bolletjes eerst mooi rond zijn en overal doorheen rollen, maar deelt vervolgens een paar rake klappen uit waardoor bolletjes butsen en uitsteekseltjes krijgen.

En bolletjes met uitsteekseltjes, die passen niet zo goed in onze gelijkvormige samenleving. Dat zijn buitenbeentjes. En het gekke is, dat onze gelijkvormige samenleving aan de ene kant steeds individueler wordt, steeds meer buitenbeentjes krijgt, maar aan de andere kant steeds intoleranter tegen die buitenbeentjes aanschopt. Hup… weg uit mijn buurt.

Den Haag is een geweldige stad om te wonen. En er wonen ook allerlei soorten mensen. Gewoon door mekaar. Mooie, zachte, blanke, ronde eenvormige bolletjes en buitenbeentjes. Steeds meer buitenbeentjes.

En die buitenbeentjes, daar willen we best heel graag goed voor zorgen. Maar liever niet in mijn buurt.

Christa, september 2006