Zure Buren

Eergisteren was het 5 mei. Bevrijdingsdag. Overal in West-Europa wordt deze maanden gevierd dat het 60 jaar geleden is dat de Duitsers de oorlog verloren. Overal vieren we 60 jaar vrijheid.

Vandaag hebben we het hier over asociale huurders. Asociale buren zijn dat natuurlijk, want wij zijn zelf niet asociaal, het zijn altijd de buren. Asociale buren horen niet in een gewone wijk, tussen gewone mensen. Die moeten maar bij elkaar gaan wonen. Als we er dan een hek of een muur omheen zetten, hebben we iets wat we 60 jaar geleden een getto noemde. Toen stopten de Duitsers er de joden in, nu wij onze asociale buren.

Dat ik daar geen voorstander van ben, moge duidelijk zijn. Maar ik zie ook de andere kant. Ik zie mijn vriendin, die verhuisde vanwege de buren. Ze vond het geen straf om te verhuizen, ze ging er naar haar gevoel enorm op vooruit, maar het was geen vrijwillige keuze. Ze verhuisde omdat de buren haar het leven zuur maakten. Niet eens rechtstreeks, niet in de vorm van burenpesterijtjes of bedreigingen. Maar haar buren waren luidruchtige ruziezoekers. Vooral met elkaar, in het eigen gezin. Op zo'n manier dat mijn vriendin bang was van de ruzies die haar buren onderling hadden. Slapeloze nachten had. Bang was om alleen thuis te zijn. Bang als ze ruzie hadden, maar ook bang als het stil was. "Wanneer begint het weer?". Dus verhuisde ze.
En toen ze verhuisd was, was ze in de zevende hemel. Tot een paar jaar later de zoon van de benedenburen oud genoeg was om een vriendin te krijgen. Een vriendin waarmee hij om de haverklap krijsend ruziemaakte. Toen veranderde haar zevende hemel vierhoog langzaam in een hel.

Ze heeft het nog hogerop gezocht. Ze woont nu op de tiende etage. En misschien hoeft ze nu niet meer te verhuizen vanwege burenruzies. Maar een garantie krijgt ze niet. Een garantie krijg je als huurder, maar ook als koper, nooit. Een vriend van ons is nu aan het verhuizen naar Waddinxveen. Hij is zielsblij dat hij zijn huis in Zoetermeer kwijt is. Hij heeft er maar drie jaar gewoond, maar hij heeft drie jaar lang onenigheid gehad met de buren.

En mijn voormalige chef woont in een prachtig koophuis in Leidschendam. Zo'n rijtjeshuis. Met kinderrijke gezinnen tussen wat oudere gezinnen door. Prima buurt. Maar zijn vrouw is al jaren overspannen. Want hun eigen buren, keurige mensen hoor, die treiteren. Die gooien bijvoorbeeld rotzooi over de heg in de tuin (rottend vlees, wat zomers gaat liggen stinken of wat de hond mee naar binnen sleept). En ze schrikken er niet voor terug om een band van de auto lek te steken als die auto niet in de garage staat. Nachtelijke telefoontjes, waarbij je niets hoort, alleen maar een ademhaling.

Zomaar een paar voorbeelden. Iedereen kent ze. Ik heb zelf een keer voor de rechter gestaan voor een akkevietje met een bejaarde buurvrouw. Toch ben ik niet asociaal. En zij ook niet. Die buren van mijn voorbeelden zijn ook niet asociaal. Niet als mens, niet als huurder. Wel als buur. Ik ben zelf heel emotioneel als ik ruzie maak. En mijn man en ik hebben nog weleens ruzie. Dan horen mijn buren mij waarschijnlijk ook weleens krijsen. Toch ben ik niet asociaal.

Getto's. Probleembuurt. Asociale huurders. Wie bepaalt de grens? Wie bepaalt wanneer iemand weg moet en wie mag blijven? Ik ben blij dat ik geen woningbouwvereniging ben. Of gemeente. Ik ben blij dat ik geen beslissing hoef te nemen en ik kan alleen maar hopen dat de mensen die wel die beslissingen moeten nemen dat op een goeie manier doen.

Maar stel nou hè… stel nou dat ze dat op een goede manier weten te doen. Dat er een goed systeem komt om haarfijn die 'zure buren' te scheiden van de zoete. Dan zit je met een stelletje mensen die je ergens moet huisvesten. Waar ga je dat dan doen? Wie wil er dan een hortje zure buren naast zich? Dan krijgen we toch dezelfde problemen met deze zure buren als we nu al hebben met het huisvesten van asielzoekers en psychiatrische patiënten en tbs-ers die terug moeten naar de maatschappij? Want niemand wil dat. Iedereen wil ze kwijt, niemand wil ze rijk. We moeten er wel iets mee, maar niet in mijn achtertuin.

Dus ik hoop maar dat mensen gewoon gaan leren wonen in appartementen en huizen waar je weet dat je buren je kunnen horen. En dat ze daar rekening mee houden. Zodat we allemaal als goede buren naast elkaar kunnen wonen. Zonder getto's. Want die hebben we 60 jaar geleden bevrijd.

Christa, mei 2005