Huisjesmelkers

Voor David

De eerste column van het nieuwe jaar 2005. Wat is een column? Een column haakt in op de actualiteit of op het onderwerp van het programma. Een columnist heeft soms wat weg van een conferencier, soms is hij kritisch, soms babbelt hij maar wat. Het mag: het is maar een column.
Voor vandaag zou ik een dodelijk scherpe tong willen hebben voor het onderwerp van vandaag: huisjesmelkers. Maar ik kan het niet. Ik heb het altijd een raar woord gevonden: huisjesmelker. Ik begrijp het wel hoor, maar het zijn toch vooral de bewoners die worden uitgemolken, uitgebuit. De huisjesmelkers die ik me herinner uit mijn tijd in de Schilderswijk, waren andere dan nu. Ik ben grootgegroeid in de tijd dat in den Haag de meest beruchte huisjesmelker aller tijden huishield: Harry Hilders. De man van wie anderen het vak leerden.

En terwijl ik nadacht over mijn column van vandaag werd het Kerst. En gebeurde er iets in de wereld, wat zelfs de problematiek van de uitgemolken, uitgebuite illegalen in Nederland tot een luxe-probleem maakt. Een tsunami overspoelde grote delen van Azië. En naast de misschien wel tweehonderdduizend doden, zijn er ook miljoenen mensen dakloos. Hele steden zijn weggevaagd, niets is er over dan een vlakte met rommel.

Hadden ze daar ook huisjesmelkers? Ongetwijfeld. Het lijkt me een beroep van alle landen, alle tijden. En heel even gaat mijn fantasie met me op de loop… Wat zou er gebeuren als wij zo'n vloedgolf krijgen? Een soort nieuwe watersnoodramp zoals in 1953 Zeeland overspoelde? Eentje die al die huizen van al die huisjesmelkers met de grond gelijk spoelt… Maar dan kom ik weer terug in de realiteit: dat kan niet. Dat heeft ook geen zin, want ook dan dupeer je natuurlijk weer het meest degenen die het het minst kunnen hebben. Diezelfde mensen die nu de dupe zijn van de huisjesmelkers, zijn dan alles kwijt… tot aan het huis toe wat ze delen met velen.

Bij een tsunami als deze, bij een natuurramp als deze, valt eigenlijk alles weg. Dan is er alleen nog maar nood en verdriet. Dan kun je alleen nog maar proberen te helpen. En dat doet Nederland dan ook. Er zijn al heel veel Nederlanders heen om te helpen en Nederland heeft ook al geld gegeven. Er is al grootschalig en ruimhartig gestort op het inmiddels weer heel bekende gironummer 555.

Er zitten vandaag geen huisjesmelkers hier aan de stamtafel. Dat is jammer. Want ik zou ze willen vragen: heeft u al gegeven? Heeft u uw beurs al open getrokken en iets gestort? Misschien kunt u de huuropbrengsten van deze maand storten? Eén maand huur is voor u een schijntje, u zult er geen boterham minder om eten. Maar in Azië is dat heel erg veel. En dan voelen de mensen die u uitmelkt, zich misschien een beetje minder uitgeknepen. Toe? Doe het maar. Bel maar straks dat u het gedaan heeft of gaat doen. Misschien krijgt u dan hier van ons zelfs nog wel een applausje.

Christa, januari 2005

naschrift (februari 2009)
"Voor David" staat er bovenaan deze column. David was een collega bij het ministerie van Economische Zaken en op vakantie in Thailand toen hij daar, samen met nog een collega, getroffen werd door de tsunami. Hij was een van degenen die nooit meer terugkwamen.