Geen oorkonde.

Maar vijftien jaar is toch niet niks.
Vijftien jaar geleden was het vrijdag. De vrijdag na Hemelvaartsdag. Woensdagsavonds laat was Con teruggekomen uit Duitsland. Donderdags vonden we een te moeilijke dag om direkt al te stoppen. Dus werd het vrijdags. Donderdagsavonds heb ik me letterlijk een
nicotinevergiftiging gerookt. Doodziek was ik tegen middernacht. Toen hebben we alle asbakken verzameld en buiten in de wijkcontainer
geleegd en op één na ook al die asbakken weggegooid. Die ene hebben we afgewassen en opgeborgen.
Wat we nog aan sigaretten hadden hebben we ook weggegooid. Eerst natgemaakt en toen weggegooid.

Maanden, jaren later kwamen we nog her en der in lang-niet-gebruikte tassen halve pakjes sigaretten tegen en aanstekers.

De hondjes, ook wel bekend als de baggerboys, moesten er ook aan geloven. Iedere keer als ik een sigaret wilde, nam ik ze mee op sleeptouw het park in. Volgens mij had Kingetje op den duur blaren!

Ik herinner me een avond in Utrecht, pakweg zes jaar geleden, toen ik bij McDonalds zat terwijl Con in de rij stond om iets te halen en er iemand een vuurtje aan me vroeg. Ik zei: ik rook niet. Dat was de eerste keer dat ik dat zei zonder dat ik er 'meer' achter zei. En zo voelde het ook. Ik rook niet. Niet: ik rook niet meer, maar gewoon: ik rook niet.

Een hart onder de riem voor alle beginnende stoppers? Ik weet het niet. Het heeft verdomd lang geduurd voor ik 'aan de andere kant' was. Maar die overkant is er wel. Wat jij nu doormaakt, heeft iemand hier ook al een keer meegemaakt. Zoek maar op een trefwoord en nssmr en je vindt het. Rookdromen, ruzies, struikelpartijen, enz. enz.

Vijftien jaar.
15 x 365 x één pakje per dag.

Rijk word je er niet van. Maar ik zou me nu niet meer kunnen permitteren te roken! En het heeft me ontzettend veel (kilo's) opgeleverd. Vrijheid. Rust.

Het leven is leuk zonder peuk!!!!!

In mijn naiviteit dacht ik dat ik met de scoot wel de dijk op kwam maar het is duidelijk dat Rijkswaterstaat niet wil dat er mensen op de dijk komen want nergens was er een opgang waar ik met de scoot naar boven kan.

Gelukkig is dat maar een kleine tegenvaller in het grote geluk van de herwonnen vrijheid van met je hoofd in de wind rijden en het landschap bewonderen. En dat dan zonder dat mijn benen het begeven of na 10 minuten uitgeput bent.

In Poonhaven kwam ik nog een oldtimer tegen. Die gaat voorlopig nergens naar toe lijkt mij.

Na ruim anderhalf uur was ik uitgeput maar met lege hersens weer thuis, eindelijk weer eens leeg.

1. Genoeg slaap
2. Beweging
3. Groen, ga de natuur in
4. Pauzeer regelmatig
5. Werk (niet meer dan) 40 uur.
6. Ga op vakantie

Bron: TheSimpleDollar.com

Ik verdeel mijn tijd momenteel tussen Den Haag, Sneek, Winschoten, Zwolle en Stoppeldijkveer.

In Stoppeldijkveer ben ik zoveel mogelijk weekenden.
Daar is mijn huis. Daar is Con. Daar zijn Charlie en Jeetje.

In Den Haag is mijn werk. En daar heeft Henk een flat waar we samen drie a vier dagen per week zijn. Als ik niet ergens anders ben.

Mijn werk voor Doc-Direkt betekent echter dat ik niet alleen in Den Haag werk. Er zit een deel in Winschoten en een deel in Apeldoorn. Dat betekent dat we de OR-vergaderingen houden in Zwolle. Daar zit ik dus gemiddeld twee keer per maand een dagje.
Het DB van mijn OR zijn twee mensen uit Winschoten. Eens in de maand ben ik dus ook een dag in Winschoten. Voor overleg en voor contact.

Dan is er nog mijn vriendin B in Sneek. Terminaal ziek. Met een aantal vrienden hebben we een soort mantelzorgnetwerk gemaakt. Nu komt het heel goed uit dat ik regelmatig in Zwolle en Winschoten moet zijn en zij in Sneek zit. Typische kruisbestuiving: ik kan makkelijker naar mijn werk in het Noordoosten van het land en zij heeft hulp in de avond, nacht en ochtend.

Zij ligt boven in de slaapkamer op de eerste etage. Ik zit veel beneden en ik slaap op zolder. Ik denk dat het aantal traptreden overeenkomt met het aantal kilometers wat ik afleg.

Geen Ach.

Opstaan. Koffie. Nog een keer koffie. Jeetje komt een paar keer binnen.

Geen Ach.

Alles inpakken, Charlie uitlaten, auto keren. Jeetje loopt mee.

Geen Ach.

Auto inladen, gedag zeggen, en op weg naar Den Haag.

En daar is Ach. Liggend in de berm langs de provinciale weg.

Een bloeddruppel uit de mondhoek, maar verder uiterlijk gaaf. En zo stijf als een plank.

Lief draagt hem naar de koer, zodat Con hem vanmiddag verder kan begraven.
En zodat zowel hij als Charlie hem vanavond niet zullen vinden.

Op weg naar Den Haag. Tranen staan dicht bij. Erg dicht bij.
We troosten elkaar, Lief en ik, met relativeren.

Enfin .... dat was Ach.

Dag jongen.

Update!!!!

En ik, Con, ben nog maar eens door de grote hoeveelheid foto's gegaan waarvan er dus vele niet online staan.

Bedoel je deze ogen?

Onze vriendschap was er tot nu toe een die zich voornamelijk afspeelde per mail. Een enkel telefoontje en een of twee keer per jaar zagen we elkaar. Dat was prima. Maar nu ben ik hier steeds een paar dagen. Ik ga mijn eigen gang, als ze me nodig heeft, belt ze.

Ik realiseer me hoe fijn ik het vind om te doen. Het is geweldig om op deze manier nog een paar keer bij haar te kunnen zijn en dit contact te hebben. En ik weet nu al een paar vriendinnen, waarbij ik hoop dat we dit ook ooit eens voor elkaar kunnen doen. Het hoeft geen dagenlang, maar gewoon eens een dagje voor iemand zorgen die dat zelf niet meer kan (maar nog geen verpleeghulp nodig heeft)... Ik hoop dat er ooit ook mensen dit voor mij willen doen.

PS. Die bidonhouder is overigens gelukt en bij ziekenhuisbezoeken heeft hij al zijn waarde bewezen.

Toen hij ons zag modderen met zo'n pak en mopperen dat we toch altijd weer koffie morsten zei hij dat HIJ dat zonder morsen kon.
Ja, ja, nou, bewijs dat maar.
Voor dat we koffiedrab konden zeggen liet hij ons zien hoe dat dan in zijn werk gaat en inderdaad zonder morsen!

En het is zo simpel dat wij het hadden kunnen verzinnen.

1. Haal het papier van het pak.
2. Prik in de bovenkant met de punt van een schaar een gaatje zodat het vacuum verdwijnt
3. Haal de naad naar boven en schudt deze een beetje uit
4. Knip de hele bovennaad er af
5. Leeg het pak in de koffiebus

Als alles goed is gegaan is het zonder morsen gegaan.

En dat dankzij mijn broertje