« Gaelic en SwahiliSchat, ik hou ook van een ander »

Mijn zwager

Permalink 03/19/10 21:36, by christa, Categories: Christa

"Hij is om op te vreten, hé?" Ook in het ziekenhuis steelt mijn grote kleine zwager alle harten. Zijn olifant Jeroen mag mee naar de operatiekamer en als we veel langer dan de bedoeling was moeten wachten op de pre-opkamer, tot waar ik mee mag en waar ik straks ook weer zit als hij wakker wordt, komt de anesthesist hem een aantal keren geruststellen. Maar het wachten duurt wel erg lang. Ze beloven tien minuten - het worden anderhalf uur. En na een uur wordt hij toch wel erg onrustig. Maar eindelijk is het zover. Ik ga beneden even een broodje eten en dan is het wachten tot ik weer richting verkoeverkamer mag.

Ook dat duurt anderhalf uur. Ook langer dan ik had verwacht. Later hoor ik dat ze meer dan één bobbel uit zijn wreef hebben moeten weghalen. Maar het is wel allemaal goed gegaan. In het winkeltje heb ik een klein roze olifantje gekocht. Een klein broertje voor Olifant Jeroen. En een boekje met foto's van olifanten. Verder nog een leuk vaasje met rozen. Voor mezelf.

Mijn zwager slaapt. Hij snurkt. Hij wordt een beetje wakker en slaapt en snurkt dan weer. En ik zit naast zijn bed te lezen. Op een gegeven moment komt een van de artsen naar me toe en zegt: "Als je je boek uit hebt, kun je altijd nog gaan breien." Ik wou dat ik had kunnen antwoorden "Ja, of ik ga verder schrijven aan mijn thesis interculterele emancipatie in de jaren 30-50 van de vorige eeuw". Tsk... over rolbevestigend gesproken.

Als hij eindelijk een beetje wakker is, krijgt hij nog een paar keer wat morfine, tot de pijn dragelijk is. Daarna mag hij terug naar de afdeling. Als ik achter het bed aanhol geeft hij zelf ook commentaar op de snelheid waarmee de verplegers door de gangen gaan: "Mijn broer en schoonzus (ik dus) rijden ook altijd te hard". Daar gaat mijn reputatie. Hij vindt het olifantje leuk. En het boekje ook. En het vaasje met bloemen ook. Dus ik vertel hem dat ik het vaasje later wel terug wil.

Rond een uur of zes komt Con. We verwachten nu toch dat hij zo zoetjes aan wel mee naar huis mag. Maar hij heeft nog steeds niet zelf geplast, en eerder laten ze hem niet gaan. Hij is ook duidelijk nog niet in orde. Hij is zweterig, duizelig. Niet zijn eigen happy zelf. Maar Con en zijn moeder reageerden ook altijd slecht op narcose en pijnstillers. Runs in the family.

Om zeven uur hakken we de knoop door: hij blijft liever een nachtje over. Geen probleem, ze zullen goed op hem letten. Voor we weggaan, wil ik aan de muur tegenover hem ook nog een lamp aandoen, maar ik druk daarbij op het 'groot alarm'. Voor ik het weet, komen er twee verpleegsters in draf de kamer op. Niemand is boos, maar het was wel even schrikken. Tja... als je de lampknop geel maakt en dan ook de 'groot alarm'knop diezelfde kleur geel...

De andere ochtend zijn we rond half elf weer in het ziekenhuis. De winkel heeft nieuwe aanvoer van vaasjes met bloemen gekregen, er is er nu een die ik nog leuker vind, dus trakteer ik mezelf daar ook op. En ik zeg tegen Ton dat ik blij ben dat hij hier vandaag weg mag, want dat ik anders veel te veel vaasjes met bloemen zou kopen.

Hij heeft intussen kunnen plassen en rond twaalf uur krijgen we de ontslagpapieren. Als we - met Ton én Con in rolstoelen - naar de uitgang lopen wordt hij overal uitgezwaaid. Iedereen kent hem. Iedereen zegt hem gedag.

Bij het tehuis aangekomen is het even zoeken naar een rolstoel die hij zolang mag lenen. En kom ik tot de ontdekking dat ze vanuit het ziekenhuis vergeten zijn een kousje mee te geven. Dus 's middags rijd ik nog een keer op en neer.

--
Christa

No feedback yet

In het AD van 13 maart 2010 stond een uitgebreid artikel over polyamorie van Yoeke Nagel met daarbij een interview met ons.
En een artikel in de Impulsief van mei 2010

6 voeten in een ledikant is het blog van drie mensen: Con, Christa en Henk. Sinds een paar jaar wonen we in Nieuwolda, halverwege Winschoten en Delfzijl. Het 6-voeten-ledikant is geen standaardbed en ons leven verloopt ook niet altijd via standaardpaden. Daarover schrijven we in dit blog. Als je denkt dat je daar moeite mee hebt, moet je dit blog misschien maar niet lezen.

Poldergekwetter

Geschreven door:

Search

XML Feeds

powered by b2evolution free blog software