« Exit hypofyse; enter meningeoomWel of geen ADHD? »

Liesbreuk werd ooglapje

Permalink 05/28/15 14:23, by christa, Categories: Christa

Gisteren was een drukke dag. Zwager Ton moest om kwart voor acht 's morgens in Delfzijl in het ziekenhuis zijn om geholpen te worden aan (van) een dubbele liesbreuk. En net als de vorige keer met zijn voet had ik beloofd bij hem te blijven tot hij onder zeil was en er ook weer te zijn als hij bij kwam. Deze keer hadden we echter een logistiek probleempje: ik moest zelf om vier uur in het ziekenhuis in Winschoten zijn om een wratje uit mijn ooghoek weg te laten halen.
Voor de operatie mocht ik helemaal mee de OK in (ik had een ketelpak aan, voor het eerst een 'one size fits all' dat mij ook paste!). Daarna zit je een tijdje te wachten tot hij terug is in de uitslaapkamer. Daar mocht ik ook weer bij hem zitten. Normaal is het al een slaapkop en dat was nu niet anders. "Ton, wordt eens een beetje wakker!" "Meneer van der Ham, bent u alweer bij ons?". Maar Ton snurkte door. En de man in het bed aan de andere kant ook. De verpleegsters lachten zich rot, ik zei alleen maar: ik ben het gewend. Heb maar niet verteld van zes voeten in een ledikant en aan weerskanten mannen die snurken.

Toen hij bij kwam was het eerste wat hij deed in zijn rechteroog wrijven en klagen over pijn in zijn ogen. We mochten snel terug naar de afdeling en daar kon ik zijn ogen een beetje spoelen en deppen met een washandje met koud water. Helpt dat? Nee, niet echt. Hm. Na een paar keer en een paar uur diezelfde reactie kwamen de afdelingsverpleegster en ik er achter dat het eigenlijk alleen om het rechteroog ging. Dat stelde me enigszins gerust want ik begon me zorgen te maken om een allergische reactie! Nu klaagde hij over een brandende, stekende pijn in n oog. Dan denk ik al gauw aan een hoornvliesbeschadiging (een lasoog). Dat kon zijn omdat hij te fanatiek gewreven had in zijn oog of dat er ergens een vuiltje in zijn oog was gekomen.

Intussen moest ik naar mijn eigen ziekenhuis en kwam Con bij Ton 'de wacht houden'. Mijn oogoperatie duurde nog geen tien minuten en mijn ooglapje mocht er 's avonds al weer af. Ik voel er nu nog maar weinig van. Het is gevoelig, het trekt een beetje, het is wat gezwollen, maar het valt reuze mee.

Tons oog bleef echter hardnekkig pijn doen. Dwars door de pijnstillers heen, dus als we na het eten samen nog even in het ziekenhuis zijn, vertel ik dat hij weer extra pijnstillers moet hebben voor zijn oog en dat ik er graag een dokter bij wil hebben, want dat het niet in orde is. "Maar hij ligt hier niet voor zijn oog". "Nee, maar hij had nergens last van toen ik hem vanochtend naar de OK bracht, dus het is hier ontstaan en ik vind dat jullie er dan toch echt iets aan moeten doen". Ik vertelde ze van mijn vermoeden van hoornvliesbeschadiging. Hoeveel pijn dat doet gedurende precies 72 uur en hoe je die drie dagen niet kan geloven dat het echt na die 72 uur over is!
Bonuspunten voor mij overigens. Ik bleef rustig, ging stevig op mijn strepen staan (met ooglapje voor over een hoornvlies oreren, ik kan dat). Ik kreeg geen paniekaanval, werd niet driftig en ik ben ook niet vast begonnen met de (geplande) afbraak van Delfzicht.

Het hielp. Toen we thuis waren kreeg ik een telefoontje. De arts-assistent was geweest en had met een lampje in Tons oog gekeken en niks gezien (nee, meestal is er niks te zien) en hij had een zalfje in zijn oog gekregen.

Vanochtend is Con weer naar het ziekenhuis gegaan en daar was het wachten op de inmiddels gewaarschuwde oogarts. Die verdoofde het oog om er goed in te kunnen kijken en kwam tot dezelfde conclusie als ik: hoornvliesbeschadiging. Oorzaak: uitdroging tijdens de operatie.

En dat had dus voorkomen kunnen worden door hem een beetje zalf in zijn ogen te geven vr de operatie. Ik ga ze dat wel vertellen, want dit is heel jammer.

Hij is weer thuis. Met flink zalf en een afgeplakt oog. En zijn ooglapje moet wel blijven zitten tot morgenochtend. Als ik het goed inschat zal de pijn zaterdagochtend rond een uur of elf over zijn. Hoewel de zalf die het verzacht, het genezingsproces enigszins kan vertragen.

Ton Eenoog

No feedback yet

In het AD van 13 maart 2010 stond een uitgebreid artikel over polyamorie van Yoeke Nagel met daarbij een interview met ons.
En een artikel in de Impulsief van mei 2010

6 voeten in een ledikant is het blog van drie mensen: Con, Christa en Henk. Sinds een paar jaar wonen we in Nieuwolda, halverwege Winschoten en Delfzijl. Het 6-voeten-ledikant is geen standaardbed en ons leven verloopt ook niet altijd via standaardpaden. Daarover schrijven we in dit blog. Als je denkt dat je daar moeite mee hebt, moet je dit blog misschien maar niet lezen.

Poldergekwetter

Geschreven door:

Search

XML Feeds

powered by b2evolution CMS

©2017 by admin

Contact | Help | Blog skin by Asevo | blog software | web hosting