« Moeder dan mijn moederWegloper Whisky »

Genieten van wat je doet

Permalink 02/14/16 17:27, by christa, Categories: Christa

Edit: één dag nadat ik dit blog schreef, kreeg ik bezoek van de superzuster van de huisartsenpraktijk. Er is een afwijking gevonden op de borstfoto's van het bevolkingsonderzoek. Ik had kunnen weten dat alle goede dingen in drieën komen

Doen waar je zin in hebt en genieten van wat je doet.

Het klinkt egoïstisch. Het kan ook niet altijd. Je moet nou eenmaal geld hebben om te kunnen leven (waar blijft het basisinkomen?).

Ik ben de laatste twee jaar twee keer geconfronteerd met een 'verborgen ziekte'.

De laatste jaren had ik vooral zomers regelmatig last van jeuk en irritatie in mijn vulva. Ik ben voorbij de overgang, ik heb overgewicht, dus je gooit het op hormonale veranderingen en irritatie door de warmte. Zomer 2014 werd het zo erg dat ik er mee naar de huisarts ging, mijn huissmeerseltjes hielpen niet meer. Bij de huisarts kreeg ik eerst een anti-schimmel crème; en toen nog een, en nog een andere. Maar de diagnose bleek uiteindelijk Lichen Sclerosis. Lichen sclerosus is een huidaandoening waarbij witte, soms glanzende, plekken spontaan op of rond de geslachtsdelen ontstaan. De plekken voelen hard en strak aan. Hierdoor kunnen er kloofjes, wondjes en zweertjes ontstaan. Daardoor kunnen er littekens ontstaan.

Sindsdien smeer ik een paar keer per week met een zware hormoonzalf. De jeuk is weg, de irritatie is weg, o, en mijn kleine schaamlippen zijn ook weg. Heb ik er geen last meer van? Jawel. Seks is pijnlijk en als ik een keer vergeet te smeren, word ik gelijk 'beloond' met jeuk en irritatie. Fietsen gaat niet meer en bij de sportschool is het aantal apparaten waarop ik prettig kan bewegen uiterst beperkt. Op warme dagen lange treinreizen maken met een tijdlang zitten er tussen: niet fijn.

Toen werd het zomer 2015. Voor een langlopende afwijking aan mijn hypofyse: hyperprolactinemie veroorzaakt door een prolactinoom moest er een MRI gemaakt worden. De hypofyse is een kleine klier die in de hersenen zit op een plek boven de neus, op het kruispunt van de oogzenuwen. Zo ongeveer waar het 'derde oog' zit. Een prolactinoom is een hormoonproducerend gezwel aan de hypofyse dat prolactine aanmaakt. Daardoor gaat het prolactinegehalte in het bloed omhoog. Prolactine wordt vaak het "melkvormend hormoon" genoemd, omdat het stimuleren van de melkafgifte door de borsten na de bevalling een van de voornaamste functies is.
"Goed nieuws mevrouw, er zijn geen afwijkingen meer te zien op de hypofyse. Maar we hebben wel iets anders ontdekt". Aan de rand van het gebied wat gescand was, zat een meningeoom. Een meningeoom is een gezwel (tumor) dat uitgaat van het hersenvlies. Dit betekent dat hij overal kan voorkomen waar zich hersenvlies bevindt: rond het hele centrale zenuwstelsel (dus ook rond het ruggenmerg) en tussen de hersendelen, waar het hersenvlies een tussenschot vormt. Het is een goedaardige tumor, die slechts heel zelden kwaadaardig kan ontaarden.
Een maand later werd er op de afdeling neurologie nog een MRI gemaakt, nu meer afgebakend op het gebied waar de meningeoom zit: bovenin, tussen de twee hersenhelften, bijna in het midden. Hij is ongeveer 1 cm in doorsnee, zeg maar 'een knikker'. Ik heb geen klachten, althans niet voor zover ik weet. En hij is nog klein, normaal worden deze pas ontdekt als ze zo groot zijn als een sinaasappel. Voorlopig plan van aanpak: niks doen. In de loop van dit jaar wordt een nieuwe MRI gemaakt en dan vergelijken we de knikker van vorig jaar met de knikker van dit jaar. Tenzij ik klachten krijg, dan moet ik eerder terug.

Tussen de laatste MRI en de uitslag zat een week. Die week was onwezenlijk. Ik woon sinds drie jaar in Nieuwolda (Noord-Oost Groningen). Ik heb het hier heel erg naar mijn zin. Als ik door de omgeving rijd, geniet ik steeds. Iedere dag, iedere keer. Naar kantoor rijd ik 's morgens door de velden, ik zie altijd wel een roofvogel of een mooie zonsopkomst. Die week was die rit anders. Ik ben een keer gestopt midden tussen de velden en ik heb gedacht: is dit de laatste zomer dat ik hier rijd? De laatste zomer op deze plek waar ik zo gelukkig ben? Want ik wist geen uitslag. Ik moest afwachten (niet mijn sterkste punt). Op dat moment wist ik ook dat alle andere zaken niet meer belangrijk waren. Doen waar je zin in hebt en genieten van wat je doet.

Intussen ben ik een half jaar verder. Eigenlijk weet ik nog steeds niks. Ik heb pas wat meer zekerheid als er uit de volgende MRI blijkt dat mijn knikker onveranderd is. Dan mag ik nog een jaartje verder. Het lijkt wel op de verkorte beoordeling op kantoor.

Ik heb gemerkt dat ik niet alles kan relativeren. Ik ben er wel beter in geworden. Maar ik probeer toch wel zo veel mogelijk te doen waar ik zin in heb en te genieten van wat ik doe.

No feedback yet

In het AD van 13 maart 2010 stond een uitgebreid artikel over polyamorie van Yoeke Nagel met daarbij een interview met ons.
En een artikel in de Impulsief van mei 2010

6 voeten in een ledikant is het blog van drie mensen: Con, Christa en Henk. Sinds een paar jaar wonen we in Nieuwolda, halverwege Winschoten en Delfzijl. Het 6-voeten-ledikant is geen standaardbed en ons leven verloopt ook niet altijd via standaardpaden. Daarover schrijven we in dit blog. Als je denkt dat je daar moeite mee hebt, moet je dit blog misschien maar niet lezen.

Poldergekwetter

Geschreven door:

Search

XML Feeds

powered by b2evolution