Prik mij maar lek »

De avonturen van Pippi in de grote wijde wereld

  06/23/20 11:11 am, by , Categories: Christa

Aflevering 1: Hoe Pippi toch in Alkmaar kwam

Maandag 15 juni was het zover: mijn eerste grote rit met onze elektrische Peugeot Partner Teepee, kortweg Pippi genoemd, sinds we haar kochten begin maart. Door de Coronacrisis brachten we de afgelopen maanden vooral thuis door en beperkten de ritten zich tot Nieuwolda, Winschoten en Groningen.

Alkmaar. Dikke 200 km. Geen idee hoeveel Pippi precies in haar mars had – wel dat we al een keer met de hakken over de sloot uit Groningen terug kwamen, omdat we bij de Makro niet konden opsappen. Inmiddels kan dat wel. Er is een kabel voor dat soort oplaadpunten en een pasje voor (bijna) alle oplaadpunten.

Ik ging om 9 uur goed voorbereid op weg. Dacht ik.
De eerste stop had ik gepland bij Mienscheer (bij Marum), maar daar was het oplaadstation aan de andere kant van de weg. Een snelle blik op de afstand en op mijn oplaadappje leerde dat Leeuwarden in ieder geval mogelijkheden bood en ook nog bereikbaar was. Dat klopte. Maar wel met nog maar 12 km ‘in de batterij’ haakte ik aan bij de oplaadpaal bij de Lidl in Goutum. Zou nog gratis zijn ook! Helaas: het touchscreen werkt niet. Dus niets werkt. De dichtstbijzijnde laadpaal in Leeuwarden is dan bij Liander (vroeger Nuon). Daar was het gauw bekeken en na een half uurtje konden Pippi en ik weer op weg.
Inmiddels wist ik dus dat ze op de grote weg, snelheid max 95 km, een bereik had van ongeveer 100 km. Op naar Zurich, want daar had ik mijn volgende oplaadpunt gepland. Je wilt tenslotte niet op de Afsluitdijk stranden. Ook dat ging goed, en nadat ik dacht genoeg vonkjes te hebben tot Alkmaar waagde ik me de Afsluitdijk op. Aan het eind daarvan dacht ik toch dat het een beetje krap gerekend was en ik zocht een tussenstop in de app. Priggeweg in ‘t Veld. Helaas. In geen velden of wegen (letterlijk) iets te vinden wat lijkt op een oplaadpaal. Ik kon wel bij de Total verderop parkeren en de ANWB bellen. Dus Pippi heeft niet alleen aan de oplader gestaan, maar ook op:

Pippi

En ik stond voor (geen) paal.

Een aardige heftruckmeneer heeft me naar Alkmaar gebracht. Hij vertelde me dat ik niet de enige was, maar dat het regelmatig voorkomt. En toen we achter een Tesla stonden zei hij ook nog: weet je hoeveel problemen die hebben?!? Ik werd naar het laadstation bij de Mc Donalds gebracht. Dus zowel Pippi als ik konden ons even laven. Gelukkig was ik niet naar de plek gebracht waar ik had gezegd dat ook een laadpaal was: Wolkammerstraat. Nou stond in de app wel: Wolkammerstraat, Sneek, maar als ik op die link klikte kwam ik toch echt in Alkmaar terecht.
Google weet beter. In Sneek is op dat adres ook een Mc Donalds, dus ook een laadpaal.

Inmiddels was Riann naar haar afspraak. Want het was half vier(!). Dus toen ik Pippi weer ‘vol’getapt had, ben ik op mijn gemakje in haar richting gereden en heb ik nog een bezoekje gebracht aan een groot plantencentrum (Ranzijn). Even ontspannen en een neus vol kleur halen.

Half zes kon ik terecht bij Rian. Die in een straat woont waar de even nummers aan de rechterkant zitten (vanwaar ik kwam). Dus toen ik Pippi een schaduwplekje had bezorgd en een stukje terugliep zocht ik ook aan die kant (toen dus links) naar nummer 26. Helaas. Nummer 30, steegje, nr 24. Geen nummer 28, geen nummer 26. Wel een bordje dat verwees naar de appartementen boven, maar dat waren oneven nummers. Een tokje naar Rian leerde me dat nummer 26 aan de overkant zit. Tja.

Na een half uurtje ben ik weer en route gegaan. Ik wist inmiddels een aantal punten om op de terugweg te laden: Van der Valk in Wieringerwerf, dat had ik op de heenweg gezien. Daar ben ik ook begonnen. Pippi aan het sap en ik aan een kopje soep.

Volgende etappe: Afsluitdijk en dan weer optoppen in Zurich. Hoe ik het voor mekaar heb gekregen weet ik niet, maar die stop heb ik dus gemist. Wel de afslag gepakt, maar vervolgens toch gemist.
Dan maar onderweg goed opletten en anders werd het weer Leeuwarden. Abusievelijk had ik op mijn autorouteplanner het adres van de Lidl ingetikt. Maar daar werkte het touchscreen nog steeds niet. Dus weer op naar Liander. Tot mijn verbazing stond die paal nu achter een heleboel palen: er zat een hek tussen mij en de paal. Op de bel drukken gaf een meneer die mij alleen maar wist te vertellen dat het hek op slot zat. Ja. En dat ik er niet werkte en dus geen pasje had en er dus niet in mocht. Nee.
Dan maar weer de ANWB. Opnieuw een vriendelijke mevrouw die me vertelde dat er een laadpaal op een paar honderd meter afstand stond. Ik zou gaan zoeken of terugbellen. Intussen was er een bewaker met wie ik een en ander ter plekke kon bespreken. Maar helaas, het hek ging niet open.
Het laadpunt van een paar honderd meter verderop was een particulier adres. Geen laadpaal te zien. Ja, waarschijnlijk net als hier: een snoer vanuit de garage. Maar daar had ik dus niets aan.
Bij de ANWB kreeg ik deze keer een meneer aan de telefoon, die minder behulpzaam was, maar ik heb hem verteld dat ik mezelf al genoeg op mijn kop had gegeven, dus als hij dat nu ook ging doen, zou ik een paniekaanval krijgen en daar schoot niemand wat mee op. Ik zou terugrijden naar Liander en daar opgepikt worden door oplader nummer 2.

De bewaker vond het sneu. En interessant. Hij wist niet hoe het werkte (ik drie maanden geleden ook niet). En op het andere parkeerterrein stond ook nog een laadpaal. Dat was achter een slagboom en blijkbaar vond hij het minder erg om die te openen dan het hek, want ik mocht even gaan kijken. Maar dat was een langzame lader, dus niet echt handig. Na nog wat heen en weer gepraat, onder andere of ik een legitimatie bij me had, heeft hij toch het hek voor me geopend! Hij kwam wel mee om te kijken wat ik deed, en dat wilde ik hem graag laten zien!!! De ANWB afgebeld, maar vijf minuten later kwam er natuurlijk toch een oplader. De twee mannen hebben even buiten mijn gehoor staan praten. Ongetwijfeld over die domme blondjes. Maar Pippi en ik waren allang blij dat zij zich weer vol kon zuigen.

Ik wist inmiddels dat ik bij Mienscheer mijn volgende stop had en dat ik daarvandaan ook thuis kon komen, of toch in ieder geval bij de pomp bij Scheemda op de a7.

Half twaalf waren Pippi en ik weer thuis.

Alkmaar is een mooie stad, maar net iets te ver weg.
(Zie Emmen)

This entry was posted by and is filed under Christa.

No feedback yet


Form is loading...

In het AD van 13 maart 2010 stond een uitgebreid artikel over polyamorie van Yoeke Nagel met daarbij een interview met ons.
En een artikel in de Impulsief van mei 2010

6 voeten in een ledikant is het blog van drie mensen: Con, Christa en Henk. Sinds een paar jaar wonen we in Nieuwolda, halverwege Winschoten en Delfzijl. Het 6-voeten-ledikant is geen standaardbed en ons leven verloopt ook niet altijd via standaardpaden. Daarover schrijven we in dit blog. Als je denkt dat je daar moeite mee hebt, moet je dit blog misschien maar niet lezen.

Poldergekwetter

Geschreven door:

Search

  XML Feeds

powered by b2evolution CMS
 

©2020 by admin

Contact | Help | Blog skin by Asevo | blog software | web hosting