« HerfstslipgevaarWhisky! »

Bankstoring

Permalink 04/06/13 17:25, by christa, Categories: Christa

Zo'n 11 jaar geleden was er bij de ING net zo'n storing als afgelopen week: de overschrijvingen waren niet goed gegaan en de tape van de avond ervoor was teruggezet.
Die vorige dag was voor ons een heel belangrijke: we hadden eindelijk na ruim een jaar ons huis in Leiden verkocht. Want ook toen was het lastig om je huis kwijt te raken, zeker na 11 september 2001.
De opbrengst van het huis moest verdeeld worden over het aflossen van de hypotheek en een lening en de rest was om van te leven: Con zat in die periode onvrijwillig zonder werk met een conflict met een ex-werkgever. Uiteindelijk kwam er wel een uitkering, maar een half jaar zonder tweederde van je inkomen vang je niet zomaar op uit de losse hand.

Afijn. Na aftrek van de lening was de opbrengst van het huis voor het grootste deel op onze girorekening gestort. Nee, dat geld was niet allemaal voor ons, maar het was wel leuk om nou eens een keer 80.000 euro op je rekening te hebben als je aan de nullijn gewend bent en je saldo vaker rood dan zwart is.

Het was op een vrijdag. Augustus 2002. Ik was naar Emmen met een paar huisgenoten van mijn zwager. Ik heb Con een paar keer gebeld om te vragen of het geld er al was en uiteindelijk was het antwoord ja! Hij is naar een pinautomaat gegaan en heeft 100 euro gehaald om te kijken of het echt zo was. Ja het was zo.

Ik kwam laat thuis. We zijn niet meer naar een pinautomaat gegaan, ik ben gaan slapen, ik was bekaf.

De andere dag, zaterdag, zijn we samen naar de Boogaard gelopen, het winkelcentrum bij ons om de hoek. We hadden ons voorgenomen een Nespresso-koffiezetapparaat te kopen. En ik moest boodschappen doen.

Nou nee. Pinnen ging niet.
Dus naar de automaat. Nee, geld opnemen ging ook niet.
Terug naar huis. Gecheckt op internet: ja hoor, saldo was meer dan 79.000 euro.
Terug naar een automaat, zonder resultaat.
Naar het postkantoor.
Nee, geld opnemen ging niet: geen besteedbare ruimte.
Naar de balie voor informatie. Ja, zegt die mevrouw, ik zie dat u saldo heeft, maar u mag geen geld opnemen.
De storing bestond er uit dat ze niet konden checken wat er bij- en afgeschreven was sinds de 'oude tape' was teruggezet. Het had zomaar gekund dat wij die 80.000 euro alweer hadden uitgegeven toch? Dat was niet te controleren.

Ik ben in het postkantoor op een bankje ontzettend irritant gaan zitten wachten 'op mijn geld'. Iedere keer als ik aan de beurt was ging ik naar een loket om te vragen om 'mijn geld'. Maar de storing was niet over.

Na enige tijd begon het personeel het vervelend te vinden (ja, dat snap ik, maar ik vond het ook vervelend: het was MIJN GELD waar ik niet bij kon) en belden ze de politie. Ik heb de situatie uitgelegd en gezegd dat ik bleef zitten tot ik MIJN GELD had. Dat was niet de bedoeling. Nee, maar dat ze mij MIJN GELD niet gaven was ook niet de bedoeling.

Het escaleerde toen een jonge agente zich door mij liet uitlokken. Het enige wat ik op alles antwoordde was: nee, ik wil MIJN GELD. Of iets van gelijke strekking. Ze vond dat ik haar negeerde (wat ik ook deed) en greep me bij mijn kin om me te dwingen haar aan te kijken. Daar was ik niet van gediend en ik heb haar hand van me afgeslagen. Natuurlijk ziet op zo'n moment iedereen alleen maar dat ik een agente van politie sla en niet dat zij mij eerst vastgreep. Het volgende ogenblik waren er vier agenten bezig mij in de boeien te slaan. Ik ben er nog steeds trots op dat ze dat niet gelukt is. Een arm werd geboeid, de andere hand bleef vrij. En ik heb me alleen maar verzet, niet verweerd.

Con (die in de loop van dit geheel heeft geprobeerd met de agenten en het personeel van het postkantoor te onderhandelen over MIJN GELD) en ik werden afgevoerd naar het politiebureau.
Daar kregen we een gesprek met een oudere agent, die toevallig de mentor was van de mevrouw die mij beetgepakt had. Ik heb uitgelegd dat zij hetzelfde probleem had als ik, een kort lontje. En ze liet zich uit haar tent lokken door mij. Maar ik ben geen politie-agente. Zij wel.

Na een half uurtje werden we "vrij gelaten" en mochten we naar huis. Bij het politiebureau is geen openbaar vervoer en we moesten terug lopen. Niet heel ver, maar intussen was natuurlijk wel het postkantoor dicht (het was nog steeds zaterdag natuurlijk). Met de 100 euro die Con had gepind de dag ervoor, hebben we boodschappen gedaan. Nee, de Nespresso-machine kon daar niet vanaf. En het etentje wat we onszelf ook beloofd hadden, ook niet.

Zondags was alles hersteld. Konden we geld halen. Maandags konden we de Nespressomachine kopen. Dinsdags of woensdags hebben we de hypotheek afgelost en stonden we weer zoals altijd: rood.

No feedback yet

In het AD van 13 maart 2010 stond een uitgebreid artikel over polyamorie van Yoeke Nagel met daarbij een interview met ons.
En een artikel in de Impulsief van mei 2010

6 voeten in een ledikant is het blog van drie mensen: Con, Christa en Henk. Sinds een paar jaar wonen we in Nieuwolda, halverwege Winschoten en Delfzijl. Het 6-voeten-ledikant is geen standaardbed en ons leven verloopt ook niet altijd via standaardpaden. Daarover schrijven we in dit blog. Als je denkt dat je daar moeite mee hebt, moet je dit blog misschien maar niet lezen.

Poldergekwetter

Geschreven door:

Search

XML Feeds

blogging tool