Mijn lief, degene die hier enkele dagen van de week is, Christa dus, is in het dagelijks leven ambtelijk (OR) secretaresse (ja, ik weet het. maar zo schrijf IK het)

In die hoedanigheid heeft ze zelfstandig haar eerste verkiezingen georganiseerd.

Natuurlijk verliepen die goed. Met, durf ik bijna te stellen, met een overweldigende opkomst.

Rara, aan wie lag dat?

Goed, hoor, Lief

x x

En dan zie je de foto's van het gespuis.

En dan loopt je hart vol.

En dan relativeer je maar (het moet zo, het is het beste, zo).

En dan staan de tranen toch nader dan de lach.

Dexter Connor Marks werd geboren geboren op 29 augustus 2011, 03.56 uur te Den Haag

Mijn kleinzoon.

Dit maakt me nu officieel OPA.

Moeder, vader en zoon maken het goed. En dat is nog belangrijker.

Het geslacht Marks zet zich voort.

Twee dagen geleden:

Vandaag:

We zijn 'over'.
In de flat in Den Haag waar Henk nu woont staan nog zo'n veertig dozen om uit te pakken maar de wijn staat klaar:

Hier in Stoppeldijk

staat de garage vol en staat de auto voor de deur met dat wat twee dagen terug nog in die galerij stond (eerste foto).

Nu even vakantie vieren. Een klein beetje toch.

LEEG IS HET HUIS

LEEG IS MIJN GEEST

MORGEN IS MIJN LIEF WEL WEER TERUG

MORGEN IS HET GEBOEFTE NIET TERUG

DIT GEBOEFTE KOMT NIET TERUG

DE VLIEGEN ZIJN WEER VEILIG IN HET HUIS

VELEN SNEUVELDEN IN HUN ZOEKTOCHT NAAR ....

WANT ZE KWAMEN JEETJE TEGEN

EN, SOMS, ACH OOK

---------------------

WEG IS HET ETEN

LEEG IS DE RUIMTE VOOR DE JONGELUI HUN BEHOEFTEN

LEEG IS MIJN GEEST

LEEG IS HET HUIS

GEEN GETRIPPEL

GEEN GEREN

GEEN VERHALEN

GEEN KLACHTEN (OOK)

GEEN KASTANJES DIE VALLEN

NIETS DAT VALT

OOK GEEN WARME LICHAAMPJES DIE ZICH LANGS JE VLEIEN

OF HET MEISJE DAT NIET WIL SPINNEN, MAAR HET TOCH DOET

OF HET JONGETJE, DAT, ALSOF IE HET WEET, DE HELE NACHT OP JE BENEN LIGT

NAAST HET ANDERE JONGETJE

----------------------------------------

HET IS NOG GEEN 12 UUR SINDS ZE WEG ZIJN

EN IK MIS ZE

GROTE JONGENS HUILEN NIET

(TOCH?)

Gvd,

Vandaag ging het gebroed richting Zeeland. Met veel stampij van degene van wie ik het net niet verwachtte: Ach.
En geen kik van degene van wie ik het wel verwachtte: Jeetje.

En wat mis ik ze.

Natuurlijk: ik hoef niet meer uit te laten, bakken te verschonen, eten te geven, kan deuren open laten staan, niemand achter me als ik naar de keuken loop.

Ik zou het wel graag anders willen . Maar dit is de 'minst' slechte manier. Soit. En dus leg ik me daarbij neer.

Telkens als ik in de keuken kom, langs het open vak, waar voorheen het eten stond van het vee, schiet ik vol.
Telkens als ik in de douche gang kom, en geen bakken aantref, schiet ik vol.

Belachelijk.

Nog maar 1x werd ik harder geraakt (vorig jaar mei, maar weinigen zullen dat hebben gemerkt - goed hè?)

Neemt niet weg dat ik het nu heel erg moeilijk heb.

Daar zit je dan, als gvd dominant.

Wij wensen iedereen fijne dagen, een goed uiteinde en een goed begin. En alles terug wat je een ander wenst!

Tja, het heeft even geduurd aleer ik de schaamte te boven ben, maar dit gebeurde er:

Con en ik gingen boodschappen doen. Doen we tegenwoordig regelmatig, alleen al om ons lief wat 'alleen-tijd' te geven. Het is donderdag, 25 november. Thanksgiving Day, in goed nederlands.
Dus: Lief vraagt ons een pompoenenpie mee te nemen (voor de niet verstaander: pumpkin pie).

Enfin, wij op weg. Bijna bij de kassa, bedenk ik me: hebben we die pompoen al? (1e fout). Con: nee, ik kon die pie niet vinden.(2e fout, hij zegt: pie, dringt niet tot me door).
Ik: ik ga wel even snel naar de groenteafdeling (3e fout, want daar hebben ze wel pompoenen, maar geen pie's.
Bij de groente afdeling 3 soorten pompoen. Welke? En waar was het ook weer voor? Ze had toch gezegd dat ze het lekker had gevonden !!!??? En wat gaat ze ermee doen? Geen idee (4e fout: zou het misschien een pie kunnen zijn? niet aan gedacht - was wel, 2x, gezegd) ... maar ja, opdracht = opdracht.
Mooi exemplaar uitgezocht,mee terug naar de kassa. Con ziet me aankomen, zeulend met het ding, zegt niets, want hij is afgeleid door de cassiere. Als het al tot hem doordrong! (5e fout, maar deze keer niet de mijne).

hmmmmmm .... probeer dan bij thuiskomst maar eens rationeel uit te leggen hoe je in hemelsnaam kon besluiten tot het kopen van een pompoen. Ik kon dat niet

Con en ik in 1975:

En Henk, Con en ik in 2005:

Gisteren, en vandaag zette zich dat enigszins voort, kon ik voor het eerst in jaren dingen afmaken. Dingen doen die ik mezelf beloofd had.
Nu nog blij voelen daarover!

Het zou toch eigenlijk heel gewoon moeten zijn ....

Tomas was een buurman. Bij mijn ouderlijk huis. Het gezin was Spaans/Nederlands, en toen Tomas erbij kwam (midden 60?) werd het helemaal Spaans. Het klikte direct tussen hen en ons (gezin) en we kwamen vaak over en weer.
Vooral herinner ik me vele (felle) discussies, waarbij vooral opviel hoeveel Tomas meer van de 'werkelijke' wereld afwist dan wij, en vooral meer dan mijn vader.
Ook, natuurlijk, herinner ik me het vele eten. De drank. Niets was te veel.
Enfin, ook dat is nu allemaal geschiedenis. Zo gaat dat nu eenmaal.

Sterkte, meiden!

An & Jan in Sassenheim met hun geweldige nieuwe show "Beatles vs Stones". Heerlijk om bij te zijn. Half elf stappen we weer in de auto op weg naar huis. Con slikt de laatste tijd zoveel medicijnen, dat hij geen auto meer rijdt. Dus ik rijd.

Als we op weg gaan, stel ik voor om even te zoeken naar 'die ene goedkope pomp in Katwijk, bij de van der Berghstichting'. Luus, achterin, lekker genesteld en net als wij nagenietend, vindt het prima. Zij is veel meer nachtbraker dan wij en vindt gezelschap gezellig. "Lucy in the sky with diamonds" wordt door Jan & An vertaald als "Lucy is een ster uit duizend" en wij peperen haar nog even in dat wij dat echt vinden.

Het is even zoeken. Con, normaal gesproken mijn steun en toeverlaat op het gebied van geografie en plaatsbepaling, heeft geen idee waar we zijn en Truus is niet behulpzaam als we haar niet kunnen vertellen waar we heen willen.

De hele bollenstreek lijkt uit wegen met een maximumsnelheid van 60 km te bestaan. Lang leve de cruisecontrol. Helaas is er in Noordwijk (ja, ik zei toch al dat we aan het dwalen waren) een weg waar je 50 mag en waar een flitser staat die zag dat ik 60 reed. Hm... goedkoop tanken gingen we toch?

Uiteindelijk vinden we de pomp. 115 vindt ik voor diesel niet supergoedkoop maar ik gooi er voor 30 euro diesel in.

We rijden via Katwijk en Valkenburg naar de A44. Bij Wassenaar pak ik de nieuwe tunnel naar de A4. Maar nee, de oprit van de A4 die ik moet hebben is afgesloten. Dus rijden we binnendoor door het Forepark naar de oprit bij Rijswijk. Honderd meter voorbij de Sligro, waar we bijna wekelijks boodschappen doen, is een pomp met diesel voor 112. Ik hoef Luus en Con niet aan te kijken om met zijn drieën in lachen uit te barsten.

We zetten Luus thuis af en zijn rond middernacht thuis.

Maar An & Jan waren geweldig. Daar gaan we dit seizoen nog wel een keer heen.

Christa

het is na middernacht.

mijn gelieven halen me toch op (zouden eerst overblijven in Zeeland).

en ik ben weer compleet.

deze dag had zo anders kunnen zijn. moeten zijn.

ik klaag niet. bijna ontdooid. mijn gelieven zijn er weer.

Vrijdag.

Bloedhete dag. Stralende zon.

Ik voel me koud.

Mensen om me heen lachen.

Ik voel me alleen.

Het bruidspaar straalt ook. Ik ben blij voor hen.

Ik voel pijn.

Man en vrouw, nu.

Ik voel me incompleet.

Voor de foto moet ik lachen. Mag ik niet somber kijken. Daar slaag ik net in.

Ik voel me niet geweldig.

Geweldig feest. Veel lawaai-muziek. Drukte ook. Ik kijk. En observeer.

Ik voel me koud. Ik voel me alleen. Ik voel pijn.

Het is een speciale dag.

Ok. We hebben nu een wereld zonder geweld. Zonder afgunst. Zonder misdaad.
Dus ook: zonder leger, zonder politie, zonder geheime diensten.

We werken wel, maar alleen om ons 'aandeel' te leveren, en omdat iedereen dat doet is het erg weinig. We verdienen niet, want geld is niet nodig, maar wel nodig om goederen te kopen die we zelf niet hebben. Landen hebben we ook niet, want ook nationalisme is omgebogen: tot een wereldburgerschap. Dus ook geen inburgeringscursus nodig.

We hebben een dermate hoge innerlijke beschaving dat we (altijd) van spullen afblijven die niet van ons zijn. (mochten we iets onbeheerd ergens aantreffen).
Deuren hoeven niet op slot.

We hebben wel een verdedigings systeem. Want anders zijn we een gemakkelijke prooi voor 'anders denkenden'. Aliens, zeg maar. Maar dat systeem is vanuit een centraal punt te bedienen, en is onfeilbaar (tot nog toe is het nog niet getest hoeven worden). Ik ga dat systeem ook niet uitleggen, want anders worden we alsnog een prooi .

Wat we ook hebben is, natuurlijk, geboortecontrole. Want wij hebben (door al die lelijke zaken die er niet meer zijn) ons kunnen concentreren op wetenschap. Bedreigende ziekten zijn er nauwelijks. Geweldconflicten helemaal niet (meer). Religieuze fundamentalisten zijn dat alleen nog maar in debat. En in hun eigen leefomgeving. Dus moeten we zorgen dat we er (nooit) met teveel komen.
Wat we ook hebben is de mogelijkheid er zelf uit te mogen stappen. Jawel, in overleg. Want er zijn meestal wel nabestaanden. Maar we hoeven geen honderd commissies langs, we hoeven ons niet te laten onderzoeken of we echt wel die ondraaglijke pijnen hebben.
Gewoon: genoeg is genoeg. En dat mag je zelf bepalen.

En dan is er nog iets uitmuntend geregeld, maar daar ga ik later nog eens op in. Dat is nu nog een open deur.

Al met al .... een fijne (leefbare) wereld ????