Toen Christa en ik laatst bij de fietsenmaker waren voor een bidonhouder op mijn rolstoel vond Christa zo'n mooi rood lampje om achter op mijn rolstoel te doen zodat ik 's-avonds tenminste van achter zichtbaar zou zijn.
Na een paar dagen heb ik het lampje op verzoek van Christa overgezet op mijn rollator omdat ik daar wel 's-avonds mee aan de haal ga als ik Charlie uitlaat. Het is weliswaar maar een kort stukje hier op de dijk maar wel zonder lantarenpalen. Ik vond dat natuurlijk wel onzinnig maar wel iedere keer het lampje aangedaan want het geeft net dat beetje licht wat ik vooral naast het huis toch wel nodig heb.
Maar gisteren werd toch het belang bewezen van het lampje. Terwijl ik van de hoek terugloop naar ons tuinhekje komt een van de buurmannen vanaf het eind van de straat achteruit naar mij toe. Toen ik het lichtje van volcontinue aan omzetten naar knipperend remde hij af en blijf ter hoogte van mijn tuinhekje staan en liet Charlie en mij eerst naar binnengaan om daarna door te rijden.
Toch wel goed dat onzinnige idee van Christa ;-)

PS. Die bidonhouder is overigens gelukt en bij ziekenhuisbezoeken heeft hij al zijn waarde bewezen.

Iedere keer als ik een pak snelfilterkoffie moet openmaken moet ik aan mijn broertje denken.

Toen hij ons zag modderen met zo'n pak en mopperen dat we toch altijd weer koffie morsten zei hij dat HIJ dat zonder morsen kon.
Ja, ja, nou, bewijs dat maar.
Voor dat we koffiedrab konden zeggen liet hij ons zien hoe dat dan in zijn werk gaat en inderdaad zonder morsen!

En het is zo simpel dat wij het hadden kunnen verzinnen.

1. Haal het papier van het pak.
2. Prik in de bovenkant met de punt van een schaar een gaatje zodat het vacuum verdwijnt
3. Haal de naad naar boven en schudt deze een beetje uit
4. Knip de hele bovennaad er af
5. Leeg het pak in de koffiebus

Als alles goed is gegaan is het zonder morsen gegaan.

En dat dankzij mijn broertje

Wat moet ik hier nou mee lijkt Jeetje te denken.

Badende vogeltjes lustig kwetterend vlak voor me neus

En dit is wat Jeetje zag:

Toen we definitief besloten om van Stoppeldijkveer ons huis te maken, was ook al snel de beslissing genomen dat ik in de serre mijn domein zou krijgen. Probleem: de serre lekte. Op een aantal plaatsen. De aanhechting op het atelier was niet waterdicht en vooraan bij de dakgoot stonden ook tupperwarebakjes om het water op te vangen bij regen.

Christa is een aantal keren het dak opgegaan met verschillende middelen, maar uiteindelijk was het een paar weken geleden dan toch zo ver dat we dachten dat het niet meer lekte.

Toen ging het regenen. En toen bleek dat het water gewoon onder de deur door naar binnen liep. Gelukkig lag de nieuwe vloer er nog niet in en was er ook nog niks ingericht. De schade in de garage, waar het water ook naar binnen liep, was veel groter. Daar stonden nog allerlei verhuisdozen waarvan de inhoud nu voor een deel verpest was.

We hebben een gootje gegraven langs de serre en er voor gezorgd dat de boel weer droog werd. En er kwam een nieuwe ondervloer en mooi zeil.

We merkten de laatste weken wel dat de riolering wat moeite had met de aanvoer. Alle regen, maar ook het grotere verbruik van drie of vier personen waar er jarenlang maar één gebruik maakte van toilet, douche en wasmachine, zorgde ervoor dat er regelmatig borrelende geluiden uit de krochten opstegen. Ontstopper leek te helpen, maar niet afdoende.

Afspraak gemaakt met de rioolreinigers. Helaas konden die pas twee weken later komen, op 5 september. Dat was nou net effe twee dagen te laat. Op 3 september waren de buien weer zo hevig dat het water uit het riool in de serre naar boven kwam. En toen Christa uit de badkamer handdoeken ging halen, kwam ze er achter dat daar de prut vrolijk naar boven borrelde.

Dat was op 4 september toch een andere verjaardag dan ik had gedacht. En Christa ook. Want dweilen en vijf wassen mee naar Den Haag nemen als aandenken... nee dat stond niet op de planning.

Begin deze week is het riool gereinigd en is de vloer van de serre provisorisch hersteld. Donderdag is de hulp als een razende tekeer gegaan om de serre deels in te richten maar vooral om het atelier uit te ruimen.

En toen... werd het 10 september. Met Charlie nog even naar de brievenbus lopen, want dat wil ik toch wel volhouden. Daar zagen Christa en ik dit aankomen.

Ik zat in de serre toen het begon te regenen. Nou, ik had het wel vaker horen regenen maar toen ik de hagelstenen op het dak kapot hoorde slaan ben ik toch maar even in het atelier gaan schuilen. Als de stenen door het dak zouden komen dan wel zonder dat ik er onder zat.
Na de korte maar hevige bui bleek de serre droog!!!!!!!
Van overal in onze twittersfeer kwamen berichten van overstromingen en verwoestingen maar onze serre was droog en nog heel!!!!
En toen deden we de deuren open.

Het gootje stond vol water,zo'n 10cm diep. Tot AAN de drempel. Binnenkort toch maar eens het verder af laten werken want deze bui was wel hevig maar niet zo lang.
Goed. Het water bleef dan wel buiten, twee kleine salamandertjes vonden wel hun weg naar binnen. Dat ontlokte Christa nog een noodkreet! En vanochtend vonden we een dode muis in Charlie's etensbakje. Jeetje vindt waarschijnlijk dat wij hem niet genoeg eten geven.

Onze auto's hebben geen schade, maar de auto van de thuishulp zat van voor tot achter onder de pitten. En zo schijnt het in Terneuzen te gelden voor een aantal straten vol auto's.

Afgelopen vrijdag bij de neuroloog geweest voor de uitslag van de MRI.
“Uw rug is versleten maar dat wist u natuurlijk al.”
“Nou nee, dat wist ik niet, want iedereen had altijd gezegd dat er niets te zien was of niets bijzonders te zien was.”
“O.... dan laat ik u het even zien.

Hier bij L4-L5 ziet u dat de tussenwervelschijf helemaal zwart is en daar boven en beneden wat lichter.” Na wat overleg blijkt dat ook de plek die in 2003 geopereerd is.
“En als we dan wat dieper gaan kijken ziet u dat er links een kleine uitstulping is maar rechts is het echt slecht. Niet alleen is daar de tussenwervelschijf uitgestulpt er is ook duidelijk te zien dat ook de wervel niet heel meer is. En dat verklaart ook waarom u rechts meer last heeft dan links.”
“En de meralgia?”
“Nou, in het licht van dit lijkt het mij dat die er niet is.”

En nu, als ik van de pijnstillers af wil zal ik wat anders moeten. Naar de pijnpoli. Ja, maar daar bent u natuurlijk al wel een paar keer geweest. Jaaaaaaa maar dan voor de meralgia, niet voor slijtage.
Dus nu een nieuwe diagnose, misschien is dit dan wel de moeder aller diagnoses.
Dat ik een aantal jaar met een verkeerde diagnose het bos in ben gestuurd gaan we maar niet over nadenken. Dat die roos op mijn been voor de pijnbestrijding nu daar voor nop zit doe ik ook maar laconiek over.
Ik ben toch wel tevreden, ondanks dat ik dan nu weet dat ik er echt nooit en te nimmer meer vanaf kom. Nu weet ik tenminste wat er aan de hand is. Dat het niet een huidzenuw is van mijn bovenbeen die iets mankeert maar gewoon de hele bundel zenuwen en dat het ook niet veroorzaakt wordt door overgewicht. Wat dat aangaat heeft de eerste neuroloog toch wel een beetje gelijk gekregen. Ik ben nu 15 van de 20 kilo kwijt die hij aanraadde om de meralgia kwijt te raken en inderdaad, ik ben de meralgia kwijt. Sterker nog... ik heb hem nooit gehad.

Maandag maar het nieuws vertellen aan de bedrijfsarts want die vindt me nog steeds een aansteller heb ik regelmatig het gevoel. Misschien is dit dan een diagnose die zij medisch objectiveerbaar vindt.

En ik kan nu gerichter op zoek gaan naar revalidatie, gerichter op zoek gaan naar pijnbestrijding en natuurlijk weet ik nu ook dat ik nooit meer hele avonden voor de televisie kan hangen of achter de pc zitten.

Ze klagen nooit dat het te kort of te lang is.

Charlie en

Rolletje. Eigenlijk doet het er niet toe hoe ze heten als ze maar meegaan.

Charlie en Ach in overleg of Ach mee zal gaan maar dan moet wel gecontroleerd worden of hij wel echt beter is. Ach is nog nooit meegelopen, althans nooit verder dan de garage.

Jeetje daarentegen probeert altijd wel mee te lopen maar is zo nu en dan niet op tijd thuis om mee te gaan.

Met een beetje aanpassingen aan het grindpad
kan ik eindelijk beginnen aan de tocht naar de lantarenpaal.

Op heel goeie dagen kan ik zelfs verder lopen, op wat mindere dagen in een keer heen en weer maar momenteel mag ik tijdens het rusten bij de paal genieten van het uitzicht.

worden vooral de werkgevers heel bang want zij worden aan het eind van de rit afgerekend op hun inspanning.

Helaas zijn de lichamen van zieke mensen, zoals dat van mij, niet gebouwd als machines die je iets kunt opleggen en dan wordt dat uitgevoerd.
Natuurlijk kan je in onderling overleg zeggen dat je een bepaald aantal uren per week zult gaan PROBEREN te werken maar omdat mijn lijf ook zijn eigen willetje heeft kan het gebeuren dat je een afspraak niet na kunt komen. Wat dan? Ja wat dan? De werkgever wordt op dit soort problemen afgerekend want ja, het reintegratie-traject wordt niet naar plan uitgevoerd. Diezelfde werkgever kijkt dan naar de wet en ziet dat hij voldoende inspanning moet leveren om de reintegratie te verwezenlijken. Maar wat is voldoende inspanning? Is dat de werknemer steunen en gelegenheid geven om weer uit het dal te komen of is dat keihard zijn en dreigen met salarisinhoudingen en meer van dat soort inhoudingen.
En dan is iedereen verbaasd als de communicatie niet helemaal goed verloopt. Beide partijen staan met hun hakken in het zand en dan wordt er maar weer aan het UWV gevraagd of iedereen het wel goed doet.
Je kan het UWV van alles vragen. Iedere vraag kost echter € 50,- en als je de vraag niet goed genoeg stelt is dat eigenlijk weggegooid geld.

voor het vee.

Met etenstijd krijgen de katten vaak een blikje met tonijn en garnaaltjes.
Maar dan moet natuurlijk eerst de eigen bak leeggegeten worden

Om dan toch nog even te kijken of er in dat andere bakje nog wat zit

En als laatste mag Charlie dan ook nog de bakjes leegmaken. Alleen sinds we in Zeeland wonen zit daar niet al te veel meer in. Vaak krijgt hij dan nog wat anders extra.

En zo gaat het op een doodgewone dag maar vandaag was niet helemaal doodgewoon want eindelijk was Charlie's mandje weer gevonden en kreeg een plekje in de nieuwe werkomgeving.

Maar dat mag dan wel aardig zijn hij ligt toch liever hier.

heb ik gisteren gekregen van Karma.

De tuin was al weer aardig dicht aan het groeien maar nadat ze haar werk had gedaan zag het er ineens weer een heel andere tuin uit.

Er is weer een pad naar achter

Karma aan het werk

En deze mooie boompjes zijn lange tijd aan het zicht onttrokken maar nu weer grotendeels bevrijd.

En dit is er allemaal weer uit de tuin gekomen

Karma,
heel hartelijk bedankt

Uit de Eerbeekse courant

De opkomst stelde de organisatie soms voor problemen
maar er waren geen rellen, hooguit om een verkeerd gespelde naam.

In het cirkeltje Christa en Betsy
Zelfs op deze slechte foto is hun beider specifieke houding te herkennen

24 oktober 2011

En plots kwam die medaille toch nog tevoorschijn.

nou ja één, het worden er wel meer denk ik zo maar.
Want Christa werkt nou eenmaal een aantal dagen in Den Haag en blijft daar dan slapen.
Niet dat ik het heel erg vind om alleen in bed te liggen maar het zou zo lekker zijn als ik dan slaap.
Na een paar uur vruchteloos in bed te hebben gelegen er maar uitgekomen en de computer aangezet om iets te doen te hebben want die on-line scabblelaars schijnen wel te slapen. VIER spelletjes en niet één die wat doet.
Maar ik ben maar wel wat gaan doen. Foto's scannen voor het digitale album.
De eerste van vandaag, ja ook s-nachts is het vandaag, waren een aantal foto's van de camping in Mol.
In origine was het alleen maar een soort garage box. Geleverd door een firma uit Hardinxveld die zich erg verslikte in het afleveren in België. Dat hadden ze nooit gedaan. Na een aantal uren bij de grens te hebben gestaan hebben ze ook nog invoerrechten moeten betalen. Ik denk ook dat ze het hierna nooit meer hebben gedaan.
Hier zie je wel de ontwikkeling van dat huisje. Eerst was er alleen een verbouwde garagebox,

dan zie je dat ze druk bezig zijn met de verbouwing, die Autobianchi die je daar ziet heeft daarvoor veel zwaar werk gedaan,

om daarna een deel van de nieuwe aanbouw te kunnen zien.

De pilaren op de voorgrond zijn ook eigenbouw, net als de bank die door de boom nog net zichtbaar is.

Al die tijd dat ik in Stoppeldijkveer heb gezeten heb ik niet een keer aan de computer-programma's van de Nza gedacht.
Omdat ik weer ga proberen te werken heb ik ook alvast een probleem toegewezen gekregen. En plots geeft mijn brein thuis en is al aan het bedenken hoe het probleem op te lossen.

Ik zal nog wel en en ander nog nader moeten bekijken maar waarschijnlijk zal ik in mijn hoofd niet ver van de waarheid afzitten.

En dat verdomde boodschappenbriefje blijft er niet eens een half uur in zitten.

Zie ik Jeetje op de stoel liggen met twee kussens onder haar bevallige achterwerk dringt bij mij toch wel heel erg het beeld op van de prinses op de erwt.

En ja hoor, even later doet haar broer het na, ligt ook op de stoel maar zonder enig commentaar want ja, je bent een kerel of je bent het niet.

En terwijl je Ach dan zo aan het fotograferen bent staat pa daar ineens. Zonder iets te zeggen geeft hij toch wel aan dat ook hij op de foto wil.
Nou daar is ie dan.

Maar de mooiste foto van de week is toch wel een etende Ach. Het jongetje is wel heel erg ziek geweest de afgelopen paar dagen. Maar tonijn met garnaaltjes waren vandaag toch lekker genoeg.

Twee dagen geleden:

Vandaag:

We zijn 'over'.
In de flat in Den Haag waar Henk nu woont staan nog zo'n veertig dozen om uit te pakken maar de wijn staat klaar:

Hier in Stoppeldijk

staat de garage vol en staat de auto voor de deur met dat wat twee dagen terug nog in die galerij stond (eerste foto).

Nu even vakantie vieren. Een klein beetje toch.

Ik ben op mijn achterhoofd gevallen!

Toen we van de week aankwamen we bij Henks flat stond er voor het gangetje naar de deur een busje geparkeerd van een cateraar.
Het stond zo dat het toch wel erg in de weg stond met de meeste ruimte toch wel het verste weg.
Ik dacht dat ik aan de dichtstbijzijnde kant wel ruimte had alleen had ik niet op een stoeprandje gelet.
Net toen ik aanzette om het heugje op te gaan stoot mijn hoepel tegen de stoeprand. Met dat ik nog naar beneden kijk om te zien wat er gebeurde voel ik de rolstoel kantelen. Ik denk "shit" en "niet verstarren, soepel blijven". Ik heb mijn kiepwieltjes al een tijdje ingeklapt dus ik word door niets anders tegen gehouden dan de stenen van de straat.
Volgens mij nog voor ik helemaal lig begint Christa te krijsen van paniek en schrik. Naar later blijkt ziet zij me met mijn kop op de trekhaak terecht komen.
Henk probeert me overeind te helpen maar ik voel dat ik niets ernstig heb dus stuur ik hem gelijk naar Christa.
Vele buren komen gelijk op het balkon staan en vragen wat er aan de hand is. Ik leg uit dat ik gevallen ben en dat mijn vrouw daar ontzettend van geschrokken is.
Terwijl ik dat aan het uitleggen berm komt er ook een echtpaar naar buiten, naar later blijkt de eigenaren van de bestelwagen.
Tegen mij hebben ze niets gezegd maar ze hadden het er over dat ze aan het laden waren. Dat kan ook als je je busje n half metertje naar voren zet.
Ik ben via de andere kant van de bus naar boven gegaan en met extra pillen mijn bed in.
Christa is na een douche, warm, na de koude van de eigenaren, langzaam weer bij de mensen gekomen.
Het enige dat ik aan mijn val heb overgehouden is een ontvelde, zere elleboog en een iets gekrenkte trots. Voorlopig de kiepwieltjes maar weer "aangezet".