Ik weet het.

Geen oorkonde.

Maar vijftien jaar is toch niet niks.
Vijftien jaar geleden was het vrijdag. De vrijdag na Hemelvaartsdag. Woensdagsavonds laat was Con teruggekomen uit Duitsland. Donderdags vonden we een te moeilijke dag om direkt al te stoppen. Dus werd het vrijdags. Donderdagsavonds heb ik me letterlijk een
nicotinevergiftiging gerookt. Doodziek was ik tegen middernacht. Toen hebben we alle asbakken verzameld en buiten in de wijkcontainer
geleegd en op één na ook al die asbakken weggegooid. Die ene hebben we afgewassen en opgeborgen.
Wat we nog aan sigaretten hadden hebben we ook weggegooid. Eerst natgemaakt en toen weggegooid.

Maanden, jaren later kwamen we nog her en der in lang-niet-gebruikte tassen halve pakjes sigaretten tegen en aanstekers.

De hondjes, ook wel bekend als de baggerboys, moesten er ook aan geloven. Iedere keer als ik een sigaret wilde, nam ik ze mee op sleeptouw het park in. Volgens mij had Kingetje op den duur blaren!

Ik herinner me een avond in Utrecht, pakweg zes jaar geleden, toen ik bij McDonalds zat terwijl Con in de rij stond om iets te halen en er iemand een vuurtje aan me vroeg. Ik zei: ik rook niet. Dat was de eerste keer dat ik dat zei zonder dat ik er 'meer' achter zei. En zo voelde het ook. Ik rook niet. Niet: ik rook niet meer, maar gewoon: ik rook niet.

Een hart onder de riem voor alle beginnende stoppers? Ik weet het niet. Het heeft verdomd lang geduurd voor ik 'aan de andere kant' was. Maar die overkant is er wel. Wat jij nu doormaakt, heeft iemand hier ook al een keer meegemaakt. Zoek maar op een trefwoord en nssmr en je vindt het. Rookdromen, ruzies, struikelpartijen, enz. enz.

Vijftien jaar.
15 x 365 x één pakje per dag.

Rijk word je er niet van. Maar ik zou me nu niet meer kunnen permitteren te roken! En het heeft me ontzettend veel (kilo's) opgeleverd. Vrijheid. Rust.

Het leven is leuk zonder peuk!!!!!

1. Genoeg slaap
2. Beweging
3. Groen, ga de natuur in
4. Pauzeer regelmatig
5. Werk (niet meer dan) 40 uur.
6. Ga op vakantie

Bron: TheSimpleDollar.com

Mijn leven in beweging.

Ik verdeel mijn tijd momenteel tussen Den Haag, Sneek, Winschoten, Zwolle en Stoppeldijkveer.

In Stoppeldijkveer ben ik zoveel mogelijk weekenden.
Daar is mijn huis. Daar is Con. Daar zijn Charlie en Jeetje.

In Den Haag is mijn werk. En daar heeft Henk een flat waar we samen drie a vier dagen per week zijn. Als ik niet ergens anders ben.

Mijn werk voor Doc-Direkt betekent echter dat ik niet alleen in Den Haag werk. Er zit een deel in Winschoten en een deel in Apeldoorn. Dat betekent dat we de OR-vergaderingen houden in Zwolle. Daar zit ik dus gemiddeld twee keer per maand een dagje.
Het DB van mijn OR zijn twee mensen uit Winschoten. Eens in de maand ben ik dus ook een dag in Winschoten. Voor overleg en voor contact.

Dan is er nog mijn vriendin B in Sneek. Terminaal ziek. Met een aantal vrienden hebben we een soort mantelzorgnetwerk gemaakt. Nu komt het heel goed uit dat ik regelmatig in Zwolle en Winschoten moet zijn en zij in Sneek zit. Typische kruisbestuiving: ik kan makkelijker naar mijn werk in het Noordoosten van het land en zij heeft hulp in de avond, nacht en ochtend.

Zij ligt boven in de slaapkamer op de eerste etage. Ik zit veel beneden en ik slaap op zolder. Ik denk dat het aantal traptreden overeenkomt met het aantal kilometers wat ik afleg.

Sinds eind december ben ik steeds een paar dagen bij een vriendin in Sneek. Samen met nog een aantal andere vrienden en vriendinnen zorgen we voor haar.

Onze vriendschap was er tot nu toe een die zich voornamelijk afspeelde per mail. Een enkel telefoontje en een of twee keer per jaar zagen we elkaar. Dat was prima. Maar nu ben ik hier steeds een paar dagen. Ik ga mijn eigen gang, als ze me nodig heeft, belt ze.

Ik realiseer me hoe fijn ik het vind om te doen. Het is geweldig om op deze manier nog een paar keer bij haar te kunnen zijn en dit contact te hebben. En ik weet nu al een paar vriendinnen, waarbij ik hoop dat we dit ook ooit eens voor elkaar kunnen doen. Het hoeft geen dagenlang, maar gewoon eens een dagje voor iemand zorgen die dat zelf niet meer kan (maar nog geen verpleeghulp nodig heeft)... Ik hoop dat er ooit ook mensen dit voor mij willen doen.

Ja ik weet het: ik ben zelf ambtenaar. En nu zelf slachtoffer van de bureaucratie.

Een aantal jaren geleden kreeg ik een brief van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Ik was met ingang van toen "Ambtenaar in algemene dienst, tewerkgesteld gesteld bij het Ministerie van Economische Zaken".
Bij Economische zaken had ik natuurlijk een personeelsnummer.

Dit jaar ben ik in april veranderd van ministerie. Ik werk nu voor het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

Inmiddels is er een rijksbrede 'afdeling personeelszaken': P-Direkt. Dat is mooi. Dat scheelt een hoop bureaucratie zou je denken. Mijn P-dossier van EZ staat nu bij P-Direkt en als ik van ministerie verhuis, blijf ik natuurlijk "Ambtenaar in algemene dienst", ik word alleen tewerkgesteld bij een ander Ministerie.

Ho.
Stop.

Zo makkelijk is het natuurlijk niet.
Ik heb nu van het Ministerie van Binnenlandse Zaken een ander personeelsnummer.
Mijn oude P-dossier is goed afgesloten (zelfs ik kan er niet meer bij omdat ik nu via een ander emailadres inlog) en om in het nieuwe dossier ingevoerd te krijgen dat ik al meer dan 13 jaar ambtenaar ben, moet ik bewijsstukken daarvan overleggen. Het is niet voldoende dat ik invul dat ik van 1-2-1998 tot 14-4-2011 bij het Ministerie van Economische Zaken heb gewerkt. Ik moet daarvan een bewijs overleggen. Dat kan ik krijgen door een verklaring van arbeidsverleden op te vragen bij bijvoorbeeld het ABP.

Dat arbeidsverleden wordt gebruikt bij het bepalen van de datum van mijn ambtsjubileum en of het recht op sommige regelingen (bijvoorbeeld ouderschapsverlof) goed geregistreerd zijn.

Nou, vorig jaar was ik 12,5 jaar in dienst van de overheid. Die bonus heb ik dus gehad. En de 25 jaar ga ik niet meer meemaken, dus daar hebben we die datum niet voor nodig. Kinderen ga ik niet meer krijgen, dus ouderschapsverlof hoef ik ook niet. Dat wil zeggen: ik zou het wel willen hebben, maar ik krijg het toch niet.

Ik weiger om bewijs te overleggen van mijn arbeidsverleden.

Het is bekend.

Ze zoeken het maar uit.

Toen we definitief besloten om van Stoppeldijkveer ons huis te maken, was ook al snel de beslissing genomen dat ik in de serre mijn domein zou krijgen. Probleem: de serre lekte. Op een aantal plaatsen. De aanhechting op het atelier was niet waterdicht en vooraan bij de dakgoot stonden ook tupperwarebakjes om het water op te vangen bij regen.

Christa is een aantal keren het dak opgegaan met verschillende middelen, maar uiteindelijk was het een paar weken geleden dan toch zo ver dat we dachten dat het niet meer lekte.

Toen ging het regenen. En toen bleek dat het water gewoon onder de deur door naar binnen liep. Gelukkig lag de nieuwe vloer er nog niet in en was er ook nog niks ingericht. De schade in de garage, waar het water ook naar binnen liep, was veel groter. Daar stonden nog allerlei verhuisdozen waarvan de inhoud nu voor een deel verpest was.

We hebben een gootje gegraven langs de serre en er voor gezorgd dat de boel weer droog werd. En er kwam een nieuwe ondervloer en mooi zeil.

We merkten de laatste weken wel dat de riolering wat moeite had met de aanvoer. Alle regen, maar ook het grotere verbruik van drie of vier personen waar er jarenlang maar één gebruik maakte van toilet, douche en wasmachine, zorgde ervoor dat er regelmatig borrelende geluiden uit de krochten opstegen. Ontstopper leek te helpen, maar niet afdoende.

Afspraak gemaakt met de rioolreinigers. Helaas konden die pas twee weken later komen, op 5 september. Dat was nou net effe twee dagen te laat. Op 3 september waren de buien weer zo hevig dat het water uit het riool in de serre naar boven kwam. En toen Christa uit de badkamer handdoeken ging halen, kwam ze er achter dat daar de prut vrolijk naar boven borrelde.

Dat was op 4 september toch een andere verjaardag dan ik had gedacht. En Christa ook. Want dweilen en vijf wassen mee naar Den Haag nemen als aandenken... nee dat stond niet op de planning.

Begin deze week is het riool gereinigd en is de vloer van de serre provisorisch hersteld. Donderdag is de hulp als een razende tekeer gegaan om de serre deels in te richten maar vooral om het atelier uit te ruimen.

En toen... werd het 10 september. Met Charlie nog even naar de brievenbus lopen, want dat wil ik toch wel volhouden. Daar zagen Christa en ik dit aankomen.

Ik zat in de serre toen het begon te regenen. Nou, ik had het wel vaker horen regenen maar toen ik de hagelstenen op het dak kapot hoorde slaan ben ik toch maar even in het atelier gaan schuilen. Als de stenen door het dak zouden komen dan wel zonder dat ik er onder zat.
Na de korte maar hevige bui bleek de serre droog!!!!!!!
Van overal in onze twittersfeer kwamen berichten van overstromingen en verwoestingen maar onze serre was droog en nog heel!!!!
En toen deden we de deuren open.

Het gootje stond vol water,zo'n 10cm diep. Tot AAN de drempel. Binnenkort toch maar eens het verder af laten werken want deze bui was wel hevig maar niet zo lang.
Goed. Het water bleef dan wel buiten, twee kleine salamandertjes vonden wel hun weg naar binnen. Dat ontlokte Christa nog een noodkreet! En vanochtend vonden we een dode muis in Charlie's etensbakje. Jeetje vindt waarschijnlijk dat wij hem niet genoeg eten geven.

Onze auto's hebben geen schade, maar de auto van de thuishulp zat van voor tot achter onder de pitten. En zo schijnt het in Terneuzen te gelden voor een aantal straten vol auto's.

Link: http://margrietblogt.blogspot.com/2011/08/ik-ben-er-stil-van.html?spref=tw

Mijn twittervriendin Margriet twittert niet alleen, ze blogt ook. Gisteren hoorden we van de bezuinigingen op de WTCG. Margriet schreef het blog: Ik ben er stil van

Laat ik het dan maar van de daken schreeuwen: ALLEMAAL LEZEN DAT BLOG VAN MARGRIET.

Laat niemand zich stilhouden.

Ik ga 19 september mijn stem laten horen. Stop de stapeling.

15 september zijn er bij Doc-Direkt verkiezingen. Er zijn tien zetels te verdelen en we hebben elf kandidaten, dus we hebben heuze verkiezingen. Ik ben nu bezig om de gegevens van de kandidaten te verzamelen. Ten eerste moeten ze natuurlijk allemaal lang genoeg bij Doc-Direkt werken. Een nieuwe organisatie, dus de termijn is niet al te lang gesteld, maar toch kwam er nog een enthousiaste aanmelding van iemand die pas twee maanden in dienst is. Die moet een ronde wachten helaas.

Gegevens verzamelen.
Dames en heren, ik wil graag weten wie jullie zijn, waarom je je kandidaat stelt bij de OR en er moet een fotootje bij.

Nu heb ik hier naast me een aantal handgeschreven bereidverklaringen, 'wiewatwaar'verhalen en als klap op de vuurpijl vijf foto's die ik nog moet inscannen. De andere foto's heb ik al elektronisch gekregen.

Het lijkt wel of ik een selectie aan het maken ben voor een nieuwe vlam!

In de tram vanochtend werd ik bijna high van de walm die om twee jongemannen hing die een paar banken voor me zaten. Gelukkig stapten ze eerder uit dan ik. Op het Centraal Station. Twee meter voor de uitgang van de tram staat een grote afvalbak. Terwijl hij richting uitgang loopt neemt de langste van de twee nog een slok uit een onduidelijk blikje en legt dat dan op het achterste bankje bij de uitgang. Ik vraag hem of het nou zoveel moeite is om dat blikje buiten weg te gooien in die afvalbak en ik wijs ernaar. Hij keek nauwelijks naar me, haalde zijn schouders op en liep door. Ik pakte zijn schouder en zei: neem nou mee joh! Ze begonnen alletwee te lachen en stapten uit. Een mevrouw die instapte had een en ander gevolgd, pakte het blikje en gooide het naar buiten achter ze aan. Of ze dachten dat ik dat had gedaan of niet, ze werden in ieder geval behoorlijk vuil. Eentje spuugde zelfs, maar dat was mis. Ik heb ze nog eens, wat harder, gezegd dat het helemaal niet veel moeite zou zijn. Toen kwam de langste dreigend naar me toe "jou krijg ik nog wel". Maar aangezien ik in de tram stond en stevig beide stangen van de opening vasthad, zei ik: kom maar op. Tja... dat deed hij niet natuurlijk. Jammer, want ik had hem makkelijk aangekund.

De HTM-beveiligers? Twee stuks. Eentje bij de ingang van het CS op een meter of vijf. Die stond te roken. De ander moest geloof ik zelfs een stapje opzij doen om ze langs te laten. Ingrijpen? Nee natuurlijk niet. Stel je voor.

Twee dagen geleden:

Vandaag:

We zijn 'over'.
In de flat in Den Haag waar Henk nu woont staan nog zo'n veertig dozen om uit te pakken maar de wijn staat klaar:

Hier in Stoppeldijk

staat de garage vol en staat de auto voor de deur met dat wat twee dagen terug nog in die galerij stond (eerste foto).

Nu even vakantie vieren. Een klein beetje toch.

Van de week is het zeil gelegd in de Dorpersdreef. Maandagmiddag ga ik er soppen en ramen zemen. Volgend weekend komen vrienden helpen met inpakken. En dinsdag de 19e is het dan eindelijk zover: verhuizen.

Gelukkig heb ik die dag een vergadering in Zwolle. Ik ga om zeven uur de deur uit in Rijswijk en kom rond vier uur thuis in Den Haag. En ik ben zo blij dat ik die dag kan overslaan! Je wilt mij er echt niet bij hebben. Echt niet. Ik ben vreselijk met verhuizingen. Ook met de voorbereidingen merk ik. Gelukkig zijn er twee goede vriendinnen die heel goed kunnen organiseren en die de 19e komen helpen (en het weekend ervoor dus ook). Ik kan het met een gerust hart overlaten.

Pas daarna kom ik dan weer een weekend hier naar Zeeland. Dan zijn de katten vast al wel een beetje gewend. Vergeet niet om ook naar de foto's te kijken (link hiernaast: foto's op flickr).

Het komt hier met bakken uit de lucht. Het atelier - onze zit-slaapkamer - en de serre hebben een plat dak en de regen maakt een pokkenherrie. Jeetje, in Rijswijk de kat die absoluut niet tegen enge geluiden kan, banjert hier gewoon door de kamers alsof er niets aan de hand is. En Ach? Ach zit al sinds de aankomst van vanmiddag in een hoekje achter een plank in de serre. Toen we in bed lagen is hij even komen kijken en hij schiet hier van onder het ene bed onder het andere. Tot de regen begon. Nu zit hij weer in zijn hoekje.
Ik ben benieuwd hoe lang we er in slagen Jeetje nog binnen te houden.
http://www.flickr.com/photos/24465435@N05/5916353614/in/photostream

Sinds gisterenavond een uur of zes zit onze flat voor een deel zonder stroom. Wij hadden mazzel: twee van de drie groepen deden het niet, maar de groep waar de koelkast/vriezer op staat wel. En de TV werkte. En via mijn laptop en via mijn mobiel heb ik toegang tot internet (wat zou een mens zijn zonder zijn informatiebronnen en communicatiemiddelen?)

Het is een flinke storing. De liften werken niet en er is geen warm water. Dat laatste is niet zo heel erg. Je kunt best een dagje zonder. Maar de liften zijn erger. Niet voor Henk of voor mij. En Con is in Zeeland, dus dat is ook niet erg. Maar alleen al hier op het stukje zijn minstens twee vrouwen die alleen wonen en nu niet naar buiten kunnen omdat ze een rolstoel of een schootmobiel nodig hebben.

Dadelijk ook An maar even bellen. Kijken of zij nog boodschappen nodig heeft. Zij woont op de 8e en kan nu ws ook niet naar buiten. Maar: eerst kijken of de liften het nog steeds niet doen. Want Charlie moet naar buiten.

Dinsdag tekent Henk voor een flat aan de Dorpersdreef in Den Haag. Dan kunnen we spullen gaan overbrengen van Rijswijk daarnaartoe en een verhuizer bespreken voor de grote stukken. Wat we dan nog overhouden moet hier naar Zeeland toe, maar het lijkt erop dat dat zonder verhuizer kan.

Vanaf 1 juli gaat het dus even heel druk worden, maar dan is ook het eind in zicht.

Ik zit in de trein naar Apeldoorn. Zondagmiddag was ik in Rotterdam bij Petticoat. Zaterdagmiddag in Culemborg bij een BBQ. Vrijdag in Stoppeldijkveer. Donderdag in Zwolle.

Voor mijn werk ben ik regelmatig in Zwolle, maar ik ben ook al een keer in onze vestiging in Winschoten geweest en nu dus naar onze vestiging in Apeldoorn.

Ik ben veel onderweg. Vaak met de trein, regelmatig met de auto. We hebben een nieuwe trouwens. De Chrysler is er ook nog hoor, maar Pa heeft een paar weken geleden de carter verloren van de Opel (die van ons was voor de Chrysler en voor de Mitsubishi en voor die daarvoor).

Nu is er een Peugeot 107 voor de Opel in de plaats gekomen. Een klein rood otootje. "Als ik later groot ben word ik brandweer!"

Onderweg ook nog altijd van Rijswijk naar Stoppeldijkveer. In Stoppeldijkveer zijn al twee skips van 3 kuub met rotzooi spullen uit de schuur en de garage weg. En er staat nu een skip van 6 kuub. Die komt ook nog wel vol, want vandaag beginnen twee vrienden aan de voorkeuken. Daar komen de wasmachine,de droger, de vriezer en op den duur de afwasmachine. Nu nog een mooi Nederlands woord verzinnen voor utility room.

In Rijswijk wordt de chaos groter. Donderdag naar twee appartementen kijken waar Henk eventueel kan gaan wonen.

Onderweg dus.