Vanochtend twee paniekaanvallen kunnen 'wegwerken'.

We gingen naar de stad. Dat is in ons geval Den Haag Centrum. Lekker even bij de Bijenkorf hapje en sapje. We kunnen via twee routes, maar in de ene route zit een groot kruispunt (De Zevensprong) waar we de laatste paar keer een kwartier tot een half uur over deden om alleen dat kruispunt voorbij te komen.
De andere route voert langs het Parallelwegviaduct. Een oud bekend 'loopt vol' viaduct, dat twee jaar geleden helemaal verbreed en aangepast is. Erg mooi geworden. Maar vanochtend bleek dat het nog steeds onderloopt bij deze regen. Er stond ongeveer een halve meter water waar we doorheen moesten.
Dat is voor mij dan echt goed voor een 'bijna-paniek-aanval'.

Afijn, we rijden verder en parkeren in de tunnel onder de Grote Marktstraat. Zo'n tunnel waar veel te weinig opgangen met liften zijn, zodat je met een rolstoeler erg goed moet opletten waar je je auto neerzet. Zeker als je een beetje droog in de winkel van je keuze wilt komen.

Eenmaal bij de Bijenkorf met de lift naar boven. Daar stond bij de lift een groepje verkoopmedewerkers te praten met mensen van de veiligheidsdienst.
"U kunt beter weer naar beneden gaan nu het nog kan".
De lift loopt door tot in de kelder en daar zit ook de elektriciteit en daar stond het inmiddels ook blank. Het was dus niet zeker hoe lang de lift nog in werking zou zijn en zonder lift of roltrap mét Con en een rolstoel drie etages af is niet handig.

Bij de koffiecorner beneden deden verschillende apparaten het niet en er was ook geen sap. "Dan moet u even naar boven". Nou nee, laten we dat maar niet meer doen.

In de tunnel moet je dan eerst een heel eind heen rijden en dan weer een etage lager een heel eind terug. Intussen voelde ik het paniekgehalte weer langzaam stijgen. Ik ben geen tunnelliefhebber.

Maar we zijn de tunnel uitgekomen, via de andere route naar huis gereden, ik heb mezelf op een grote bos bloemen getracteerd en we zijn weer thuis.

Ik ga vandaag maar even nergens meer heen.

En ik ben best een beetje trots op mezelf dat ik deze paniekaanval eigenlijk heel goed heb doorstaan.

En ik ben blij dat we niet in Pakistan wonen. Daar zijn dan wel geen tunnels, maar daar is wel veel meer overlast. Storten dus. Op giro 555. Vandaag nog.

Christa

Boeiend om te lezen wat Heleen Mees over Mark Rutte schrijft in de NRC:
http://weblogs.nrc.nl/mees/2010/08/06/het-verraad-van-rutte/

Wim Aalbers heeft dat omschreven zoals ik het had willen schrijven. Dus hoef ik het niet meer te doen.

Ik heb hier al geschreven over mijn moeder en over mijn schoonmoeders. Maar nog nooit over mijn vader. Die intussen ook alweer 12 jaar dood is. Verdrongen herinneringen? Ik was natuurlijk een ontzettend vaderskind. Tot mijn twaalfde. Want toen kreeg ik een eigen mening. En zijn mening en de mijne waren niet altijd de zelfde.

Toen hij stierf schreef ik dit:
Mijn vader.....
Mijn vader..... gestrand op zijn laatste dorpentocht.
Mijn vader..... de poëet die automonteur werd.
Mijn vader..... de man die mij zijn liefde voor woorden meegaf.
Mijn vader..... die altijd alles op zijn manier wilde doen. En dat was natuurlijk ook de beste manier. Maar ik doe dingen liever op mijn manier.... dat heeft-ie me toch zo geleerd!
Mijn vader..... met wie ik dus nog altijd vocht als een puber.
Mijn vader..... die nog graag een keer naar Lugano had gewild. Maar de laatste vakantie was al weer een paar jaar geleden naar Fulda. Met Judith. Geweldige week.
Jules Deelder heeft gezegd: Als iemand je vertelt dat Madagascar in de Atlantische Oceaan ligt, ga daar dan niet om strijden. De ligging van Madagascar verandert er niet door.
Mijn vader..... die de Atlantische Oceaan zou verplaatsen om gelijk te krijgen.
Mijn vader..... die tot het laatste toe op zijn eigen manier gedaan heeft wat ie zelf wilde.
Mijn vader..... die hier nu ligt op de verjaardag van mijn moeder. Dat had ie denk ik anders gewild, maar ik vind het een mooie afronding van hun beider leven.

Ik heb zoveel van hem.
Zijn krullen.
Zijn enthousiasme.
Zijn fanatisme.
Maar ook zijn driftige karakter en zijn korte lontje.
Maar ik heb daar tegenwoordig medicijnen voor. Gelukkig laten die mijn krullen met rust.

Sinds een tijdje twitter ik (@polderdom). Ik heb het lang kunnen uitstellen, mijn eigen verslavingen kennende, maar het is zo verschrikkelijk leuk en ik heb al gelijk weer zoveel nieuwe vriendelingen aan mijn kring toegevoegd... dit is mijn medium!

Ik weet niet hoeveel twitteraars er zijn en ik heb ook geen zin om dat te gaan opzoeken. Ik volg er nu zo'n 140 en ik word door 75 mensen gevolgd. Maar Paul de Leeuw heeft bijvoorbeeld 86.000 volgers.

In 'mijn' groepje heerst een ontspannen sfeer en ik merk dat als ik 'nieuwe' mensen oppik, dat vaak mensen zijn die anderen die ik ken ook al volgen. Sterk geval van 'soort zoekt soort'.

Een tijdje geleden leverde een spontane twitteractie van Jan Rot 1500 euro op voor het Lilianefonds (omdat ik riep: dan verdubbel ik jouw bedrag).

En er is al eens gecollectwitterd voor een laptop en nu hebben we in één dag tijd een elektrische fiets bij elkaar gecollectwitterd voor @Fiederels. Haar e-bike was gestolen en ze kan niet zonder.
@DorethV startte een actie en binnen een dag had ze geld genoeg zodat @erikvisser een nieuwe ebike voor @Fiederels kon kopen.

Lieve koningin, wilt u in uw volgende kersttoespraak ook eens kijken naar de sociale kant van dat asociale internet?

Een hele zomer...

Omdat nog steeds heel veel mensen vinden dat je bij ADHD geen medicijnen hoeft te gebruiken, hier een duidelijke uitleg. Trouwens ook heel mooi grafisch voorgesteld hoe het ADHD-brein werkt.

En dan ook nog maar even dit stuk lezen. Een reactie van Kaigou, over het al dan niet doorgaan met bv antidepressiva en het afkicken ervan.

Een 'reklamefilm' die van mij dagelijks op ZAPP, RTL4 of SBS6 mag worden uitgezonden.

De titel 'Insoutenable' (ondraaglijk) zegt genoeg. Het in beeld brengen van het tragische ongeval na een nacht zwaar drinken met vrienden moet het bewustzijn onder jongeren van de risico's van rijden onder invloed vergroten. De video is uitsluitend voor het internet ontwikkeld.

En nog een uitgebreid artikel. Deze keer in de Impulsief, met de nadruk natuurlijk op ADHD. Maar wel over ons drieën. We worden nog eens beroemd!

Wat een vreselijk nare verkiezingsuitslagen. Bah.

Het is nu officieel bewezen: ik kan zo boos worden, dat er zoveel stoom uit mijn oren komt dat de rookmelder aanslaat.

Jan Rot schrijft mooi in zijn rotblog hoe het maandagavond na zijn twitteroproep ging. En allebei worden we genoemd door het Lilianefonds.
Ik lag al in bed toen Jan de zenuwen kreeg en op mijn mobieltje zijn al die zaken die hij noemt niet zo goed te volgen. Ik heb me dus een beetje minder druk gemaakt dan Jan. En ik vond natuurlijk mijn uitweg in de termijnen!

Jan Rot zei gisterenavond op Twitter: voor iedereen die mij gaat volgen voor middernacht geef ik het Lilianefonds 1 euro. En ik antwoordde: da's mooi, ik doe mee en ik verdubbel dat bedrag.

Het werden er 750 voor Jan. En 2 voor mij ook trouwens.

Jan stort 750 euro in één keer, ik maak de komende tien maanden iedere maand 75 euro over. Anders is mijn vakantiegeld gelijk op. En dat was al op aan het recoveren van een disk met foto's.

Ik ben wel vaker impulsief natuurlijk. Maar dan wel voor slechtere doelen dan het Lilianefonds. Het is ze van harte gegund!

Al Nisa staat voor zelfbewuste moslima's. Al Nisa is begonnen met een posteractie:

Kijk, dat is een goed initiatief.

Ik heb hier nog een gevulde koek

Volkskrantartikel