Sinds eind december ben ik steeds een paar dagen bij een vriendin in Sneek. Samen met nog een aantal andere vrienden en vriendinnen zorgen we voor haar.

Onze vriendschap was er tot nu toe een die zich voornamelijk afspeelde per mail. Een enkel telefoontje en een of twee keer per jaar zagen we elkaar. Dat was prima. Maar nu ben ik hier steeds een paar dagen. Ik ga mijn eigen gang, als ze me nodig heeft, belt ze.

Ik realiseer me hoe fijn ik het vind om te doen. Het is geweldig om op deze manier nog een paar keer bij haar te kunnen zijn en dit contact te hebben. En ik weet nu al een paar vriendinnen, waarbij ik hoop dat we dit ook ooit eens voor elkaar kunnen doen. Het hoeft geen dagenlang, maar gewoon eens een dagje voor iemand zorgen die dat zelf niet meer kan (maar nog geen verpleeghulp nodig heeft)... Ik hoop dat er ooit ook mensen dit voor mij willen doen.

Ja ik weet het: ik ben zelf ambtenaar. En nu zelf slachtoffer van de bureaucratie.

Een aantal jaren geleden kreeg ik een brief van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties. Ik was met ingang van toen "Ambtenaar in algemene dienst, tewerkgesteld gesteld bij het Ministerie van Economische Zaken".
Bij Economische zaken had ik natuurlijk een personeelsnummer.

Dit jaar ben ik in april veranderd van ministerie. Ik werk nu voor het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

Inmiddels is er een rijksbrede 'afdeling personeelszaken': P-Direkt. Dat is mooi. Dat scheelt een hoop bureaucratie zou je denken. Mijn P-dossier van EZ staat nu bij P-Direkt en als ik van ministerie verhuis, blijf ik natuurlijk "Ambtenaar in algemene dienst", ik word alleen tewerkgesteld bij een ander Ministerie.

Ho.
Stop.

Zo makkelijk is het natuurlijk niet.
Ik heb nu van het Ministerie van Binnenlandse Zaken een ander personeelsnummer.
Mijn oude P-dossier is goed afgesloten (zelfs ik kan er niet meer bij omdat ik nu via een ander emailadres inlog) en om in het nieuwe dossier ingevoerd te krijgen dat ik al meer dan 13 jaar ambtenaar ben, moet ik bewijsstukken daarvan overleggen. Het is niet voldoende dat ik invul dat ik van 1-2-1998 tot 14-4-2011 bij het Ministerie van Economische Zaken heb gewerkt. Ik moet daarvan een bewijs overleggen. Dat kan ik krijgen door een verklaring van arbeidsverleden op te vragen bij bijvoorbeeld het ABP.

Dat arbeidsverleden wordt gebruikt bij het bepalen van de datum van mijn ambtsjubileum en of het recht op sommige regelingen (bijvoorbeeld ouderschapsverlof) goed geregistreerd zijn.

Nou, vorig jaar was ik 12,5 jaar in dienst van de overheid. Die bonus heb ik dus gehad. En de 25 jaar ga ik niet meer meemaken, dus daar hebben we die datum niet voor nodig. Kinderen ga ik niet meer krijgen, dus ouderschapsverlof hoef ik ook niet. Dat wil zeggen: ik zou het wel willen hebben, maar ik krijg het toch niet.

Ik weiger om bewijs te overleggen van mijn arbeidsverleden.

Het is bekend.

Ze zoeken het maar uit.

Toen we definitief besloten om van Stoppeldijkveer ons huis te maken, was ook al snel de beslissing genomen dat ik in de serre mijn domein zou krijgen. Probleem: de serre lekte. Op een aantal plaatsen. De aanhechting op het atelier was niet waterdicht en vooraan bij de dakgoot stonden ook tupperwarebakjes om het water op te vangen bij regen.

Christa is een aantal keren het dak opgegaan met verschillende middelen, maar uiteindelijk was het een paar weken geleden dan toch zo ver dat we dachten dat het niet meer lekte.

Toen ging het regenen. En toen bleek dat het water gewoon onder de deur door naar binnen liep. Gelukkig lag de nieuwe vloer er nog niet in en was er ook nog niks ingericht. De schade in de garage, waar het water ook naar binnen liep, was veel groter. Daar stonden nog allerlei verhuisdozen waarvan de inhoud nu voor een deel verpest was.

We hebben een gootje gegraven langs de serre en er voor gezorgd dat de boel weer droog werd. En er kwam een nieuwe ondervloer en mooi zeil.

We merkten de laatste weken wel dat de riolering wat moeite had met de aanvoer. Alle regen, maar ook het grotere verbruik van drie of vier personen waar er jarenlang maar één gebruik maakte van toilet, douche en wasmachine, zorgde ervoor dat er regelmatig borrelende geluiden uit de krochten opstegen. Ontstopper leek te helpen, maar niet afdoende.

Afspraak gemaakt met de rioolreinigers. Helaas konden die pas twee weken later komen, op 5 september. Dat was nou net effe twee dagen te laat. Op 3 september waren de buien weer zo hevig dat het water uit het riool in de serre naar boven kwam. En toen Christa uit de badkamer handdoeken ging halen, kwam ze er achter dat daar de prut vrolijk naar boven borrelde.

Dat was op 4 september toch een andere verjaardag dan ik had gedacht. En Christa ook. Want dweilen en vijf wassen mee naar Den Haag nemen als aandenken... nee dat stond niet op de planning.

Begin deze week is het riool gereinigd en is de vloer van de serre provisorisch hersteld. Donderdag is de hulp als een razende tekeer gegaan om de serre deels in te richten maar vooral om het atelier uit te ruimen.

En toen... werd het 10 september. Met Charlie nog even naar de brievenbus lopen, want dat wil ik toch wel volhouden. Daar zagen Christa en ik dit aankomen.

Ik zat in de serre toen het begon te regenen. Nou, ik had het wel vaker horen regenen maar toen ik de hagelstenen op het dak kapot hoorde slaan ben ik toch maar even in het atelier gaan schuilen. Als de stenen door het dak zouden komen dan wel zonder dat ik er onder zat.
Na de korte maar hevige bui bleek de serre droog!!!!!!!
Van overal in onze twittersfeer kwamen berichten van overstromingen en verwoestingen maar onze serre was droog en nog heel!!!!
En toen deden we de deuren open.

Het gootje stond vol water,zo'n 10cm diep. Tot AAN de drempel. Binnenkort toch maar eens het verder af laten werken want deze bui was wel hevig maar niet zo lang.
Goed. Het water bleef dan wel buiten, twee kleine salamandertjes vonden wel hun weg naar binnen. Dat ontlokte Christa nog een noodkreet! En vanochtend vonden we een dode muis in Charlie's etensbakje. Jeetje vindt waarschijnlijk dat wij hem niet genoeg eten geven.

Onze auto's hebben geen schade, maar de auto van de thuishulp zat van voor tot achter onder de pitten. En zo schijnt het in Terneuzen te gelden voor een aantal straten vol auto's.

Link: http://margrietblogt.blogspot.com/2011/08/ik-ben-er-stil-van.html?spref=tw

Mijn twittervriendin Margriet twittert niet alleen, ze blogt ook. Gisteren hoorden we van de bezuinigingen op de WTCG. Margriet schreef het blog: Ik ben er stil van

Laat ik het dan maar van de daken schreeuwen: ALLEMAAL LEZEN DAT BLOG VAN MARGRIET.

Laat niemand zich stilhouden.

Ik ga 19 september mijn stem laten horen. Stop de stapeling.

15 september zijn er bij Doc-Direkt verkiezingen. Er zijn tien zetels te verdelen en we hebben elf kandidaten, dus we hebben heuze verkiezingen. Ik ben nu bezig om de gegevens van de kandidaten te verzamelen. Ten eerste moeten ze natuurlijk allemaal lang genoeg bij Doc-Direkt werken. Een nieuwe organisatie, dus de termijn is niet al te lang gesteld, maar toch kwam er nog een enthousiaste aanmelding van iemand die pas twee maanden in dienst is. Die moet een ronde wachten helaas.

Gegevens verzamelen.
Dames en heren, ik wil graag weten wie jullie zijn, waarom je je kandidaat stelt bij de OR en er moet een fotootje bij.

Nu heb ik hier naast me een aantal handgeschreven bereidverklaringen, 'wiewatwaar'verhalen en als klap op de vuurpijl vijf foto's die ik nog moet inscannen. De andere foto's heb ik al elektronisch gekregen.

Het lijkt wel of ik een selectie aan het maken ben voor een nieuwe vlam!

In de tram vanochtend werd ik bijna high van de walm die om twee jongemannen hing die een paar banken voor me zaten. Gelukkig stapten ze eerder uit dan ik. Op het Centraal Station. Twee meter voor de uitgang van de tram staat een grote afvalbak. Terwijl hij richting uitgang loopt neemt de langste van de twee nog een slok uit een onduidelijk blikje en legt dat dan op het achterste bankje bij de uitgang. Ik vraag hem of het nou zoveel moeite is om dat blikje buiten weg te gooien in die afvalbak en ik wijs ernaar. Hij keek nauwelijks naar me, haalde zijn schouders op en liep door. Ik pakte zijn schouder en zei: neem nou mee joh! Ze begonnen alletwee te lachen en stapten uit. Een mevrouw die instapte had een en ander gevolgd, pakte het blikje en gooide het naar buiten achter ze aan. Of ze dachten dat ik dat had gedaan of niet, ze werden in ieder geval behoorlijk vuil. Eentje spuugde zelfs, maar dat was mis. Ik heb ze nog eens, wat harder, gezegd dat het helemaal niet veel moeite zou zijn. Toen kwam de langste dreigend naar me toe "jou krijg ik nog wel". Maar aangezien ik in de tram stond en stevig beide stangen van de opening vasthad, zei ik: kom maar op. Tja... dat deed hij niet natuurlijk. Jammer, want ik had hem makkelijk aangekund.

De HTM-beveiligers? Twee stuks. Eentje bij de ingang van het CS op een meter of vijf. Die stond te roken. De ander moest geloof ik zelfs een stapje opzij doen om ze langs te laten. Ingrijpen? Nee natuurlijk niet. Stel je voor.

Twee dagen geleden:

Vandaag:

We zijn 'over'.
In de flat in Den Haag waar Henk nu woont staan nog zo'n veertig dozen om uit te pakken maar de wijn staat klaar:

Hier in Stoppeldijk

staat de garage vol en staat de auto voor de deur met dat wat twee dagen terug nog in die galerij stond (eerste foto).

Nu even vakantie vieren. Een klein beetje toch.

Van de week is het zeil gelegd in de Dorpersdreef. Maandagmiddag ga ik er soppen en ramen zemen. Volgend weekend komen vrienden helpen met inpakken. En dinsdag de 19e is het dan eindelijk zover: verhuizen.

Gelukkig heb ik die dag een vergadering in Zwolle. Ik ga om zeven uur de deur uit in Rijswijk en kom rond vier uur thuis in Den Haag. En ik ben zo blij dat ik die dag kan overslaan! Je wilt mij er echt niet bij hebben. Echt niet. Ik ben vreselijk met verhuizingen. Ook met de voorbereidingen merk ik. Gelukkig zijn er twee goede vriendinnen die heel goed kunnen organiseren en die de 19e komen helpen (en het weekend ervoor dus ook). Ik kan het met een gerust hart overlaten.

Pas daarna kom ik dan weer een weekend hier naar Zeeland. Dan zijn de katten vast al wel een beetje gewend. Vergeet niet om ook naar de foto's te kijken (link hiernaast: foto's op flickr).

Het komt hier met bakken uit de lucht. Het atelier - onze zit-slaapkamer - en de serre hebben een plat dak en de regen maakt een pokkenherrie. Jeetje, in Rijswijk de kat die absoluut niet tegen enge geluiden kan, banjert hier gewoon door de kamers alsof er niets aan de hand is. En Ach? Ach zit al sinds de aankomst van vanmiddag in een hoekje achter een plank in de serre. Toen we in bed lagen is hij even komen kijken en hij schiet hier van onder het ene bed onder het andere. Tot de regen begon. Nu zit hij weer in zijn hoekje.
Ik ben benieuwd hoe lang we er in slagen Jeetje nog binnen te houden.
http://www.flickr.com/photos/24465435@N05/5916353614/in/photostream

Sinds gisterenavond een uur of zes zit onze flat voor een deel zonder stroom. Wij hadden mazzel: twee van de drie groepen deden het niet, maar de groep waar de koelkast/vriezer op staat wel. En de TV werkte. En via mijn laptop en via mijn mobiel heb ik toegang tot internet (wat zou een mens zijn zonder zijn informatiebronnen en communicatiemiddelen?)

Het is een flinke storing. De liften werken niet en er is geen warm water. Dat laatste is niet zo heel erg. Je kunt best een dagje zonder. Maar de liften zijn erger. Niet voor Henk of voor mij. En Con is in Zeeland, dus dat is ook niet erg. Maar alleen al hier op het stukje zijn minstens twee vrouwen die alleen wonen en nu niet naar buiten kunnen omdat ze een rolstoel of een schootmobiel nodig hebben.

Dadelijk ook An maar even bellen. Kijken of zij nog boodschappen nodig heeft. Zij woont op de 8e en kan nu ws ook niet naar buiten. Maar: eerst kijken of de liften het nog steeds niet doen. Want Charlie moet naar buiten.

Dinsdag tekent Henk voor een flat aan de Dorpersdreef in Den Haag. Dan kunnen we spullen gaan overbrengen van Rijswijk daarnaartoe en een verhuizer bespreken voor de grote stukken. Wat we dan nog overhouden moet hier naar Zeeland toe, maar het lijkt erop dat dat zonder verhuizer kan.

Vanaf 1 juli gaat het dus even heel druk worden, maar dan is ook het eind in zicht.

Ik zit in de trein naar Apeldoorn. Zondagmiddag was ik in Rotterdam bij Petticoat. Zaterdagmiddag in Culemborg bij een BBQ. Vrijdag in Stoppeldijkveer. Donderdag in Zwolle.

Voor mijn werk ben ik regelmatig in Zwolle, maar ik ben ook al een keer in onze vestiging in Winschoten geweest en nu dus naar onze vestiging in Apeldoorn.

Ik ben veel onderweg. Vaak met de trein, regelmatig met de auto. We hebben een nieuwe trouwens. De Chrysler is er ook nog hoor, maar Pa heeft een paar weken geleden de carter verloren van de Opel (die van ons was voor de Chrysler en voor de Mitsubishi en voor die daarvoor).

Nu is er een Peugeot 107 voor de Opel in de plaats gekomen. Een klein rood otootje. "Als ik later groot ben word ik brandweer!"

Onderweg ook nog altijd van Rijswijk naar Stoppeldijkveer. In Stoppeldijkveer zijn al twee skips van 3 kuub met rotzooi spullen uit de schuur en de garage weg. En er staat nu een skip van 6 kuub. Die komt ook nog wel vol, want vandaag beginnen twee vrienden aan de voorkeuken. Daar komen de wasmachine,de droger, de vriezer en op den duur de afwasmachine. Nu nog een mooi Nederlands woord verzinnen voor utility room.

In Rijswijk wordt de chaos groter. Donderdag naar twee appartementen kijken waar Henk eventueel kan gaan wonen.

Onderweg dus.

Bij onze flats hoort een parkeerplaats. In een gemeenschappelijke parkeergarage, die te voet uitsluitend bereikbaar is met een trapje van 5 treetjes. Sinds Con steeds slechter ging lopen hebben we een grote auto. Eentje die zo moeizaam op één parkeerplek paste, dat we sinds twee jaar een parkeerplek erbij huurden. In die periode stond de rolstoel achter in de auto en kon Con met zijn wandelstok naar de parkeergarage om de auto te pakken. Inmiddels gaat dat niet meer. De rolstoel staat beneden in het halletje van de flat en in de flat hebben we een traplift. Hij kan dus nooit meer zelfstandig de auto pakken, Henk of ik moeten er altijd voor zorgen dat we die buiten zetten als hij denkt hem nodig te hebben.

In de middelste van onze drie flatblokken is een organisatie gevestigd die in onze flats een zo goed mogelijk leefklimaat probeert te scheppen voor iedereen. Ook voor mensen die wat meer moeite hebben met zelfstandig wonen bijvhttp://polderdom.nl/6voeten/b2evolution/blogs/blog1.php/2011/04/01/parkeerplaatsoorbeeld. Steunpunt De Hoecken.

Con is daar een tijdje geleden geweest om dit probleem aan te kaarten. Want uiteraard is hij in pakweg 500 appartementen niet de enige die slecht ter been is. Dat bood geen oplossing. Vesteda, onze huisbaas, is niet bereid tot de investering in drie liften.

Vorige week hebben wij Vesteda een brief gestuurd, waarin wij onze twee parkeerplaatsen opzegden. In de brief terug stelt Vesteda dat één plek een onverbrekelijk geheel vormt met de woning en dat wij dus maar één parkeerplaats kunnen opzeggen. Vervolgens wordt juist díe plek opgeheven en houden we de losse plek. Want, zo leert een telefoontje van vanochtend: het zijn drie losse contracten, en er is een vergissing gemaakt in het opzeggen. Dat wordt rechtgetrokken.

Als die plek onverbrekelijk bij de flat hoort, zouden het geen drie losse contracten zijn natuurlijk.
Bovendien kun je losse plekken huren en kopen. Dus blijkbaar zijn er ook flats verhuurd of verkocht zónder parkeerplek.

Ik heb vanochtend geprobeerd op humanitaire gronden van die andere plek af te komen. Want wij betalen nu (een forse) huur voor iets wat we niet kunnen gebruiken. Wat in ieder geval niet kan worden gebruikt door degene die de auto het hardst nodig heeft en ook het vaakst gebruikt. Dan moesten we zelf maar via de WMO gaan zorgen voor een lift. Dat lijkt me geen goede oplossing, buiten het feit dat dat heel veel geld kost. Ik vind dat Vesteda voor goede toegankelijkheid moet zorgen, of je de mogelijkheid moet bieden de plek op te zeggen.

De discussie verliep niet altijd even vriendelijk (wanneer leren mensen aan de telefoon nou eens dat ze klanten moeten laten uitpraten?). Maar het eind van het liedje is dat we onze oude plek houden. De andere wordt opgezegd. Ik krijg daar nog schriftelijk bericht van. En helemaal aan het eind van het gesprek bood ze aan om onze 'eigen' plek op de lijst te zetten voor losse verhuur of verkoop. Want soms zijn er mensen die een extra plek willen...

Christa

Het zijn drukke weken. Pa is vrijdag thuisgekomen, ik was dit weekend ook weer in Stoppeldijkveer. Ik had gekookt. Kip met champignons en ui voor vrijdag. Speklapje met bruine bonen voor zaterdag. Geen goed idee. Vooral die laatste niet. Pa is de laatste jaren steeds schraler gaan eten. Meestal maakt hij nasi van rijst, soepgroenten en een stukje kleingesneden gekookte worst. En hij heeft al jaren een 'gevoelige maag'.

Gaviscon (maagdrank) hielp zondag wel. Maar het is al net zo'n binnenvetter als Con - ooooo, vandaar die maagklachten. Zondagavond hoefde hij niet te eten want hij had pijn 'hier'... bij zijn middenrif. Dan denk ik direkt aan maagklachten, aan reflux. Vandaar ook de Gaviscon. Maar dan zegt hij: het was vanochtend erger. En dan denk ik: waarom zeg je dat dan vanochtend niet!

Vandaag hadden ze (Con is daar nog) nasi. Maar volgens Con eet hij echt heel slecht en met hikken en boertjes. Dat klinkt niet goed. En eigenlijk is dat al heel lang.

Jeetje. Ach Jeetje. Ach & Jeetje. Ze blijven lief. Maar Jeetje zal het bij mij geloof ik altijd winnen. Ze is zo'n fijn en klein poesje. Ach is echt zo'n lompe jeweetwelkater. Twee keer zo groot als zijn zusje. Een knuffel. Als je hem optilt begint hij gelijk met spinnen. Jeetje niet. Vliegensvlug schiet ze alle kanten op. Steeds ziet ze iets nieuws. En alles wat ze ziet is speelgoed. Optillen mag, maar "je moet niet denken dat ik lekker in je armen kom liggen hoor". Aaien is ze gek op. Maar alleen als ze ergens ligt en jij daar dan bij haar gaat kroelen. Of die ene uitzonderlijke keer dat ze op schoot komt.

En dan kijk ik in het blog van Baukje en lees ik over de uitzaaiingen in haar longen. En dan denk ik 'shit'. En zo gaat het momenteel op en neer.

Gisteren kwam ik terug uit Stoppeldijkveer. Vandaag was ik op en neer naar Zwolle. Morgen twee vergaderingen in het Coornhertcentrum. Donderdag naar kantoor. Vrijdag vrij (sssssssssst). Vrijdagavond zelfs alleen thuis (ssssssssssssssssssst). Zaterdag Ria naar Utrecht brengen. Ze gaat een weekje op vakantie. De bus is beschikbaar maar er was niemand om haar weg te brengen naar Utrecht (Huis te Lande). Als ik daar van terugkom ga ik weer naar Stoppeldijkveer. Maar ik ga niet meer overstappen op Rotterdam! Dat is momenteel één grote ellende. Ik ga lekker naar HS en dan daar in één keer naar Goes. En morgen eerst een kortingskaart op de kop tikken.

Volgende week: maandag Amersfoort, dinsdag kantoor, woensdag ADHD/Woortblind in Noordwijkerhout, donderdag Rijnland voor drie afspraken voor Con (daar gaat hij binnenkort intern revalideren) en dan 's avonds weer door naar Stoppeldijkveer.

Baukje schreef vandaag "deze dag neemt niemand mij meer af".

En zo is het maar net.
Christa

Con gaat straks naar Zeeland, zijn vader is gisteren opgenomen in De Honte in Terneuzen. Hij blijft daar in ieder geval tot morgen, misschien een paar dagen. Even kijken hoe het gaat. Pa had 'vocht achter de longen'. Hartfalen. Hij schijnt zijn hartmedicijnen al een tijdje niet te hebben ingenomen. Gelukkig heeft Con zelf in de afgelopen weken al een ietsiepietsie betere conditie opgebouwd. Hij is duidelijk bezig met de weg 'omhoog'. De pijn zal niet minderen, maar een betere conditie zal meehelpen aan het beter daarmee omgaan.