| « Eindelijk dan toch | Als reintegratie (even) niet lukt » |
Mijn trouwe loopmaatjes
Ze klagen nooit dat het te kort of te lang is.
Charlie en
Rolletje. Eigenlijk doet het er niet toe hoe ze heten als ze maar meegaan.
Charlie en Ach in overleg of Ach mee zal gaan maar dan moet wel gecontroleerd worden of hij wel echt beter is. Ach is nog nooit meegelopen, althans nooit verder dan de garage.
Jeetje daarentegen probeert altijd wel mee te lopen maar is zo nu en dan niet op tijd thuis om mee te gaan.
Met een beetje aanpassingen aan het grindpad
kan ik eindelijk beginnen aan de tocht naar de lantarenpaal.
Op heel goeie dagen kan ik zelfs verder lopen, op wat mindere dagen in een keer heen en weer maar momenteel mag ik tijdens het rusten bij de paal genieten van het uitzicht.








Reacties