Als reintegratie (even) niet lukt

worden vooral de werkgevers heel bang want zij worden aan het eind van de rit afgerekend op hun inspanning.

Helaas zijn de lichamen van zieke mensen, zoals dat van mij, niet gebouwd als machines die je iets kunt opleggen en dan wordt dat uitgevoerd.
Natuurlijk kan je in onderling overleg zeggen dat je een bepaald aantal uren per week zult gaan PROBEREN te werken maar omdat mijn lijf ook zijn eigen willetje heeft kan het gebeuren dat je een afspraak niet na kunt komen. Wat dan? Ja wat dan? De werkgever wordt op dit soort problemen afgerekend want ja, het reintegratie-traject wordt niet naar plan uitgevoerd. Diezelfde werkgever kijkt dan naar de wet en ziet dat hij voldoende inspanning moet leveren om de reintegratie te verwezenlijken. Maar wat is voldoende inspanning? Is dat de werknemer steunen en gelegenheid geven om weer uit het dal te komen of is dat keihard zijn en dreigen met salarisinhoudingen en meer van dat soort inhoudingen.
En dan is iedereen verbaasd als de communicatie niet helemaal goed verloopt. Beide partijen staan met hun hakken in het zand en dan wordt er maar weer aan het UWV gevraagd of iedereen het wel goed doet.
Je kan het UWV van alles vragen. Iedere vraag kost echter € 50,- en als je de vraag niet goed genoeg stelt is dat eigenlijk weggegooid geld.