Eindelijk weet ik het zeker

Ik ben op mijn achterhoofd gevallen!

Toen we van de week aankwamen we bij Henks flat stond er voor het gangetje naar de deur een busje geparkeerd van een cateraar.
Het stond zo dat het toch wel erg in de weg stond met de meeste ruimte toch wel het verste weg.
Ik dacht dat ik aan de dichtstbijzijnde kant wel ruimte had alleen had ik niet op een stoeprandje gelet.
Net toen ik aanzette om het heugje op te gaan stoot mijn hoepel tegen de stoeprand. Met dat ik nog naar beneden kijk om te zien wat er gebeurde voel ik de rolstoel kantelen. Ik denk "shit" en "niet verstarren, soepel blijven". Ik heb mijn kiepwieltjes al een tijdje ingeklapt dus ik word door niets anders tegen gehouden dan de stenen van de straat.
Volgens mij nog voor ik helemaal lig begint Christa te krijsen van paniek en schrik. Naar later blijkt ziet zij me met mijn kop op de trekhaak terecht komen.
Henk probeert me overeind te helpen maar ik voel dat ik niets ernstig heb dus stuur ik hem gelijk naar Christa.
Vele buren komen gelijk op het balkon staan en vragen wat er aan de hand is. Ik leg uit dat ik gevallen ben en dat mijn vrouw daar ontzettend van geschrokken is.
Terwijl ik dat aan het uitleggen berm komt er ook een echtpaar naar buiten, naar later blijkt de eigenaren van de bestelwagen.
Tegen mij hebben ze niets gezegd maar ze hadden het er over dat ze aan het laden waren. Dat kan ook als je je busje n half metertje naar voren zet.
Ik ben via de andere kant van de bus naar boven gegaan en met extra pillen mijn bed in.
Christa is na een douche, warm, na de koude van de eigenaren, langzaam weer bij de mensen gekomen.
Het enige dat ik aan mijn val heb overgehouden is een ontvelde, zere elleboog en een iets gekrenkte trots. Voorlopig de kiepwieltjes maar weer "aangezet".