Mijn vader

Ik heb hier al geschreven over mijn moeder en over mijn schoonmoeders. Maar nog nooit over mijn vader. Die intussen ook alweer 12 jaar dood is. Verdrongen herinneringen? Ik was natuurlijk een ontzettend vaderskind. Tot mijn twaalfde. Want toen kreeg ik een eigen mening. En zijn mening en de mijne waren niet altijd de zelfde.

Toen hij stierf schreef ik dit:
Mijn vader.....
Mijn vader..... gestrand op zijn laatste dorpentocht.
Mijn vader..... de poëet die automonteur werd.
Mijn vader..... de man die mij zijn liefde voor woorden meegaf.
Mijn vader..... die altijd alles op zijn manier wilde doen. En dat was natuurlijk ook de beste manier. Maar ik doe dingen liever op mijn manier.... dat heeft-ie me toch zo geleerd!
Mijn vader..... met wie ik dus nog altijd vocht als een puber.
Mijn vader..... die nog graag een keer naar Lugano had gewild. Maar de laatste vakantie was al weer een paar jaar geleden naar Fulda. Met Judith. Geweldige week.
Jules Deelder heeft gezegd: Als iemand je vertelt dat Madagascar in de Atlantische Oceaan ligt, ga daar dan niet om strijden. De ligging van Madagascar verandert er niet door.
Mijn vader..... die de Atlantische Oceaan zou verplaatsen om gelijk te krijgen.
Mijn vader..... die tot het laatste toe op zijn eigen manier gedaan heeft wat ie zelf wilde.
Mijn vader..... die hier nu ligt op de verjaardag van mijn moeder. Dat had ie denk ik anders gewild, maar ik vind het een mooie afronding van hun beider leven.

Ik heb zoveel van hem.
Zijn krullen.
Zijn enthousiasme.
Zijn fanatisme.
Maar ook zijn driftige karakter en zijn korte lontje.
Maar ik heb daar tegenwoordig medicijnen voor. Gelukkig laten die mijn krullen met rust.