Leer er maar mee leven (2)

OK, ik zal dus moeten gaan leren leven met dit lijf.
Ik begin gelijk al met een groot probleem, mijn lijf en ik hebben nog nooit echt goed gecommuniceerd. Als ik iets deed vroeg ik me niet af of mijn lijf er wel tegen kon. En dat heb ik mijn hele leven al gedaan.
En mijn hele leven heb ik altijd energie over gehad. Als klein jongetje moest ik de twee bulten in het Zuiderpark 3 of meer keer op en neer hollen voor ik ging slapen.
Op mijn 17de zou ik met de brommer naar Mol in Belgie. Mijn ouders hadden daar een huisje. Helaas gaf de brommer op de dag van vertrek de pijp aan maarten. In plaats van niet te gaan ben ik de ruim 150km gaan fietsen en natuurlijk zonder enige voorbereiding want ik had een brommer en dan ga je natuurlijk niet meer fietsen. De route had ik ook maar deels uitgezocht en in mijn hoofd. En nog was ik verbaasd dat ik ruim een week problemen had met mijn benen. Na een paar weken 'mocht' ik natuurlijk ook weer terug fietsen, dit in het kader van als je A hebt gezegd krijg je ook B voor je kiezen. Dat was een lijdensweg met regen, wind en meer van die rotzooi. Ik was wel iets beter voorbereid maar natuurlijk niet op dat soort omstandigheden. Heb ik daar iets van geleerd, nou nee, althans niet dat ik me kan herinneren. Want jaren later ging ik vrolijk de Elfstedentocht in vier etappes fietsen. Die eerste keer ook nauwelijks voorbereid, door weer en wind.

Verder heb ik in mijn leven diverse klachten gehad zoals hernia's, een gescheurde schouderpees, zere knieën (die over zouden gaan als ik volwassen werd), RSI, depressies ed. Misschien is het wel een manier van mijn lijf geweest om te zeggen dat het niet goed ging maar ik zag alleen de klacht(en) en ging die dan met specialisten te lijf.
En nu, nu heeft mijn lijf eindelijk iets gevonden waardoor ik wel moet luisteren. Pijn en moeheid en als ik dan nog doorga slaap, onontkoombaar, 'zetdeautomaaraandekantslaap'.

Maar de pijn zorgt er voor dat ik slecht slaap en al moe ben als de dag begint en dan is het cirkeltje rond.

Ik kan me wel herinneren dat ik altijd al zo nu en dan 1 of 2 dagen achter elkaar sliep. Gewoon om op te laden. Dan kon ik ook overal weer tegen en ging er ook weer hard tegen aan. Nu kan ik dagen achter elkaar bijna 24 uur in bed liggen en dan nog heb ik geen energie om op te staan.

Ik weet nu tenminste al wel dat als ik ga gapen ik dan zo snel mogelijk moet gaan rusten. Nu nog het punt vinden waarop ik wel moe ben maar nog niet direct hoef te gaan rusten. En dat rusten is dan in bed met pillen om de pijn te stillen.
En voorlopig niet al te veel plannen op 1 dag. Dus niet de dag volplempen en verbaasd zijn dat ik de helft niet kan doen omdat te moe ben.
Zal niet mee gaan vallen. Want naast dat veel leuk is kan ik ook moeilijk nee kan zeggen. Weer zoiets dat ik gelijk mag leren.

Een ander ding dat het leren luisteren naar mijn lijf met zich mee brengt is het leren wat de beperkingen zijn. Dus niet meer staand douchen en ook afdrogen maar zittend doen want dat scheelt energie. En sokken en broeken zittend aantrekken. Als ik sta val ik haast om en dat kost meer energie dan een keer extra opstaan. En als ik denk veel te moeten gaan lopen of staan (bij een wandelende broodjestafel bijvoorbeeld) moet ik gewoon de rolstoel pakken. Je hebt een goede stoel bij je en niemand zal die afpakken. Nou ja het gebeurde gisterenavond wel maar dat is een ander verhaal*. En natuurlijk alles meer efficiënt aanpakken en niet als een kip zonder kop het huis doorrennen bij opruimen of taken uitvoeren.

Al met al wacht mij nog een boel arbeid.

* Bij Simonis in Scheveningen zakte een mevrouw bij ons tafeltje in elkaar. We zaten bij de toiletten en de toiletmevrouw kwam gelijk met een nat doekje en later met een zakje ijs. Mevrouw was diabetes-patiente, maar we konden er niet achter komen of ze een hypo- of een hyper-aanval had. Ze was in ieder geval niet meer in staat om te staan of te lopen en werd steeds slapper. Terwijl haar man hun auto haalde, haalde Christa mijn rolstoel. Soms komt iets gewoon zo uit.

Hopelijk gaat alles goed met die mevrouw.