| « Leer er maar mee leven (2) | warme gedachten » |
Leer er maar mee leven
Vanmorgen wederom bij de neuroloog geweest.
Vorige week een onderzoek gehad dus hopelijk was daar iets uitgekomen.
Nou, niet dus, want alle zenuwen lijken de signalen goed door te geven. Gelukkig wordt er tegenwoordig niet meer gezegd dat je je aanstelt of dat je geen pijn kunt hebben maar 'men' blijft het vreemd vinden dat ze iets niet kunnen verklaren.
Ja, een verklaring is de hernia-operatie, daardoor kunnen ze niet goed meer zien wat er nou allemaal gebeurt. Da's aan de ene kant wel makkelijk, afschuiven op je collega die zich toch niet kan verdedigen en je geeft jezelf een uitweg uit dit dilemma.
Waar het op neer komt is dat de heren specialisten niet weten wat er precies aan de hand is en dus het advies geven dat je er maar mee moet leren leven.
Nu nog even de rest van de wereld er ook van overtuigen dat ik echt van alles al heb geprobeerd te doen, dat er al van alles is onderzocht.
En ja ik weet dat die medicijnen niet goed voor me zijn. Dat ik er aan verslaafd kan raken.
Weet je, als ik ze nou gebruik totdat ik van de pijn af ben. Daarna ga ik me wel druk maken over het afkicken van die verslaving.
Gelukkig werd bij het onderzoek van vorige week ook de pijn van de Meralgia onderdrukt. En dat werkt tenminste.
Het algemene pijnniveau is nu gezakt van een dikke zeven naar een magere 5.
Want ja, die andere pijnen, waarvan ze dus niet weten waar ze vandaan komen, daar kunnen ze ook niets aan doen dus die blijven.
Of dat erger of beter gaat worden in de toekomst is dan natuurlijk ook een vraagteken.
Ik krijg nog we een slaaponderzoek om te kijken hoe erg mijn Periodic Limb Movement Disorder (PLMD) is.
Misschien houdt het wel allemaal verband met elkaar? Wie het weet mag het zeggen, want de heren specialisten weten het niet.
En dan sta je buiten, even helemaal alleen te zijn, ondanks alle mensen om je heen, even helemaal alleen met die pijn die niet te verklaren is. Waar je godsgruwelijk moe van wordt, die veel plezier wegneemt. En dan, na een paar seconden, voel je toch die warme deken van liefde over je heen komen die je al de hele tijd van iedereen om je heen krijgt.
Zo nu eerst een handje vol pillen en dan naar bed voor de broodnodige rust en misschien wel een traantje van frustratie.
Con

Reacties