Garda van der Ham

Vorige week zondag is Cons moeder overleden. Con, Ton en ik waren erbij, samen met Peet, mijn schoonvader en haar vriendin E.

Het was goed. Ze kon nauwelijks meer reageren op wat we zeiden, hoewel ze alles nog wel verstond en begreep. Maar ze had dan intussen toch een pompje aangelegd gekregen en ze was zwaar verdoofd.

Er was een dienst voor de zieken, waarin we afscheid van elkaar konden nemen. Een mooie, intieme dienst. En daarna kwamen de injecties en het einde. Ze stierf heel rustig. En het was goed zoals het was.

Vrijdag was de crematie. Oorspronkelijk zou er een kerkdienst zijn, maar de pastor die zondag nog verzekerde dat hij de dienst zou doen, kon blijkbaar toch niet (zo hoorden we van de uitvaartmeneer). En de pastoraal werkster met wie ze de laatste tijd zo veel en intensief contact had, is met vakantie.

We besloten af te zien van een kerkdienst. En ik heb zelf de afscheidsceremonie gedaan in het crematorium.

de tekst

Follow up:

Welkom.
We zijn hier bij elkaar gekomen om samen afscheid te nemen van Garda van der Ham-van der Kroft. Ik wil u om te beginnen vragen uw mobieltjes uit te zetten, zodat we dat ongestoord kunnen doen.
Ik heb onder andere teksten gebruikt uit de bundel 'Overgave' van mijn vriendin Baukje van Kesteren, een bundel die ze schreef bij 'Een cursus in wonderen'.

Garda.
Niet de jongste, wel de kleinste van de negen kinderen Van der Kroft. Misschien dat ze daarom altijd zo heeft gevochten.

"Ik was zo moe heer, van 't streven,
ik streefde vaak mezelf voorbij
maar U roept en antwoordt mij
in Uw armen mag ik leven"

Mijn hart is tot rust gekomen, ik ben niet langer gejaagd, als een kind in de armen van zijn moeder, zo rustig ben ik.

Als een kind in de armen van haar moeder...
Garda had vier kinderen. Twee dochtertjes, die stierven voor ze ze kon leren kennen, maar niet zonder dat ze ze liefhad en altijd meedroeg in haar hart. Wat moet ik als schoondochter zijn tegengevallen! Soms moeizaam vonden we toch altijd weer de weg naar elkaar.

Heer, wilt U helen wat gebroken lijkt
verenigen wat lijkt te zijn gescheiden
behoeden hem, die denkt te moeten strijden
of zich verdedigt uit onwetendheid

Help mij beminnen die mijn vijand lijkt
Help mij vergeven die mij lijkt te krenken
Help mij bij alles wat ik doe te denken
aan U die door louter Liefde, Eenheid, Vrede zijt

En help mij deze woorden in mijn hart bewaren:
"gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren"

En dan had ze natuurlijk twee zoons. Con en Ton. Zo verschillend van elkaar, zo gelijkend op elkaar. Maar toch: Con als Piet, Ton als Gar. Con trouwde jong, maar Ton was nog altijd 'haar kind'. Tot de verhuizing naar Stoppeldijkveer zorgde ze nog altijd heel intensief voor hem, ondanks dat hij in een tehuis woonde. Pas na die verhuizing kon ze dat een beetje loslaten. En dat was goed, voor allebei.
Het huis hier was 'a dream come true'. Licht en lucht. Er stond altijd wel een raam open en zomers leefde ze buiten.

Het lied dat wij kinderen voor Gar kozen is "I walk with you mama" van Anne-Sofie Otter.

Garda. Denkend aan haar komen er zoveel dingen boven dat het bijna niet doenlijk is om over alles te vertellen. Hoe vat je 77 jaar samen in een paar minuten?

Gar, dat was
Licht en lucht
Plattelandsvrouwen
Schilderen
Aromatherapie
Zingen in de wasserij
Orgelspelen
Bloemen
De tweeling
De Denekampstraat
Stoppeldijk
Fotografie
Muziek

Gar was ook en vooral zorgen voor… en zoeken naar ...
Ze is haar leven lang nieuwsgierig gebleven. Op zoek naar het ongrijpbare, geïnteresseerd in het nieuwe, het andere.

En ze vond altijd steun in haar geloof in God. Zeker de laatste jaren toen ze ziek was.
Daarom het lied "Ik zie een poort wijd open staan". Als u mee wilt zingen, heel graag, u heeft de tekst gekregen.

(1) Ik zie een poort wijd open staan,
waardoor het licht komt stromen,
van 't kruis, waar 'k vrijlijk heen mag gaan,
om vrede te bekomen.

refrein
Genade Gods, zo rijk en vrij!
Die poort staat open ook voor mij!
Voor mij! Voor mij!
Staat open ook voor mij.

(3) Die open poort laat d' ingang vrij,
aan wie komt binnen vlieden;
aan rijk en arm, aan u en mij
komt Jezus vrede bieden.

(4) Die open poort leidt tot Gods troon:
gaat door, laat niets u hind'ren;
neemt op uw kruis, aanvaardt de kroon,
die God biedt aan Zijn kind'ren

Ik weet zeker dat Gar intussen die poort is doorgegaan.

Rest mij momenteel niets meer dan alle mensen bedanken die de laatste jaren voor mam gezorgd hebben. Vooral natuurlijk personeel en vrijwilligers van De Blaauwe Hoeve, maar in het bijzonder toch haar vriendin Elly, op wie ze altijd een beroep kon doen.

Mam, Gar, ik wil jou ook bedanken. Voor alles wat je was, voor Piet, voor Con en Ton, voor mij en voor al die anderen.

Ik sluit af met een gebed uit Een Cursus in Wonderen

Wij danken U, Vader, dat we niet de herinnering aan U en Uw liefde kunnen verliezen. We weten ons geborgen en zeggen U dank voor alle liefdevolle hulp die we hebben ontvangen, voor Uw eeuwig geduld en voor het Woord dat U ons gaf, dat we zijn verlost.

We besluiten met de Pastorale, in de uitvoering die mam het mooist vond, van Nicole en Hugo.