En dan

is het zondag ochtend.

Net opgestaan. Mijn gelieven weg (en inmiddels in Hulst).
En het is ZO onwerkelijk: ze zijn daar omdat de moeder van Con de pijn en strijd zat is. Ze gaat vandaag heen. Daar heeft ze voor gekozen.(en terecht, in mijn ogen)
Mijn zwager, Ton, die (misschien) niet goed beseft dat hij zijn moeder weldra niet meer zal spreken/zien.
Con,mijn lief, die het wel beseft, maar er waarschijnlijk geen traan om zal laten. Niet dat hij het niet erg vindt. Maar omdat hij zulke tranen niet heeft. Acceptatie tot in het fatalisme??? Of acceptatie op een heel hoog niveau.
Mijn liefste lief, die er al dagen mee worstelt. En niet omdat ze het er niet mee eens is, maar wegens het absurde gevoel dat je naar zoiets onomkeerbaars aan het toeleven bent.
Ze vergeleek het wel eens met een ter dood veroordeelde. Uiteindelijk zijn we dat allemaal, ooit. Maar of je DAT moment zo kunt gaan uitkiezen??
Dan gaan mijn gedachten ook uit naar pa Peet. Die de hele lijdensweg zo van nabij moest meemaken. En er nauwelijks iets aan/mee kon doen.
En nu dan WEET dat hij straks geen vrouw, geen echtgenote meer heeft.
Hoe vreemd moet het hem voorkomen, als hij zich dat (nu) realiseert. Vast wel.
Con heeft zijn ADD en aanverwante zaken niet van vreemden. Dat heeft hij meegekregen toen hij onder constructie was. Ik vraag me af of die aanverwante zaken niet een zegen zijn voor dit soort momenten. Hoe zelden die ook mogen voorkomen.
Vandaar dat ik dan ook denk aan een (enigszins aangepaste) Engels gezegde: Blessed be Ignorance.