Volgende week woensdag gaat mijn schoonmoeder dood

En dat is een buitengewoon rare gedachte. We weten al jaren dat ze ziek is. We weten al meer dan een jaar dat ze niet meer beter wordt. We weten al maanden dat ze dit jaar uit niet meer haalt. We weten al weken dat ze haar eigen moment zal kiezen om dood te gaan. En nu is het zover, nu heeft ze gekozen.

Waarom woensdag? Geen idee. Het is volgens mij een volstrekt willekeurige keuze, ingegeven vooral door het feit dat je ook voor dit soort dingen vantevoren een afspraak moet maken. De arts heeft een dag of drie nodig om een en ander voor te bereiden.

Het is niet makkelijk.
Gisterenavond had ik haar aan de telefoon en we hebben samen een beetje gehuild. Samen toch verdriet gehad om de jaren dat we zo slecht contact hadden, dat we elkaar zeer deden als we wel contact hadden. Maar we weten allebei dat we niet bewust elkaar pijn wilden doen, dat we er niet op uit waren elkaar te pesten.

"Nee chef, volgende week donderdag kan ik niet bij die vergadering zijn wegens een sterfgeval". Tja. Bizar.
Met collega's regelen hoe en wanneer je er denkt wel en wanneer niet te zijn.

Zondag ga ik met Ton op en neer. Misschien wil Ton daar dan al blijven, dat zien we wel. We hebben het hem gisteren verteld. Hij heeft er ook vrede mee, verwerkt het misschien wel makkelijker dan wij, want hij heeft haar het laatste jaar vaker gezien, vaker haar lijden gezien, gezien hoeveel moeite het haar kostte om vrolijk en 'rechtop' te blijven.

Dinsdag gaan we er met zijn allen heen. En daarna zien we wel.