Ingehaald

Zondag onverwachts naar Zeeland: mam gaat hard achteruit. Ze is donderdag bij de specialist geweest, er is nauwelijks meer iets over van haar bekken, ze mag nu niet meer haar bed uit, niet meer staan, ze kan nauwelijks meer zitten.

Woensdag nog had ze een elektrische rolstoel gekregen. In ieder geval houdt ze nu haar illusie dat ze daarmee vrijheid zou herwinnen.

Ze heeft meer dan drie jaar hard gevochten en steeds een stukje strijd gewonnen. Maar nu haalt de kanker haar in. Niet dat ze zou willen ophouden met vechten, maar er valt niets meer te winnen. Tot nu toe klampte ze zich vast aan ieder stukje lijf dat ze terugwon, nu gaat de wildgroei harder dan dat zij kan vechten.

Ik ben er een nacht gebleven, gisterenochtend hadden we een gesprek met de huisarts van Meander over euthanasie. Hij heeft geloof ik nog niet het idee dat ze er aan toe is, wij wel. Zij zeer zeker. Vandaag zal ze in het team besproken worden.

Aan de ene kant is het frustrerend er te zijn en te weten dat je er veel vaker zou moeten zijn maar dat dat niet kan. Aan de andere kant: als ik er wel vaker zou zijn zouden ze me niet echt aardig vinden daar. Nu ook al niet denk ik. Ik stook daar aardig wat onrust.

O...
Zondag waren we er met zijn drieën heengereden en is Con met Ton terug naar huis gegaan, terwijl ik bleef. Toen hoorde ik dat gisteren mams zus kwam. Die woont hier om de hoek (dat wist ik niet). Ik belde haar om te vragen of ik mee terug mocht rijden. Het antwoord was: Nee, want we gaan waarschijnlijk nog iets anders doen. En: ik moet dat eerst aan mijn partner vragen, daar beslis ik niet over.

Een ov-reis van dik drieëhhalf uur. En ze wonen echt hier om de hoek.

De mannen zijn me komen halen.

Ik zou een wildvreemde nog een eind mee naar het noorden nemen in zo'n situatie.