Dakimakura

Volgens mij kun je nooit genoeg kussens in een huis hebben om comfortabel te zitten of te liggen. De mannen zijn dat niet met me eens, maar maken er natuurlijk wel dankbaar gebruik van.

Ik ben altijd al heel erg kritisch geweest op mijn eigen hoofdkussen (maar ach, waar ben ik niet kritisch op of over?). Ik heb zo'n veertig jaar gedaan met een echt kapokkussen dat steeds harder werd, maar op een gevement moest dat echt vervangen worden. De zoektocht naar vervanging heeft een aantal behoorlijke (of een behoorlijk aantal) kussens opgeleverd natuurlijk, maar uiteindelijk heb ik nu zo'n voorgevormd kussen, met een hoge en een lage kant, medium hard, dat goed bevalt.
Con heeft dat in de harde uitvoering en Henk in de zachte. Daarnaast heeft hij er nog een los kussen bij omdat hij vaak wat hoger wil liggen. Aangezien Con vaak achter slaapt, sleept hij zijn kussen geregeld mee heen en weer en ligt er in ons grote bed in ieder geval nog een kussen voor als zijn eigen kussen achter ligt.
Ik heb dan nog een klein kussentje.

En sinds van de week hebben we er een Dutch wife bij. Een Dakimakura. In het indonesisch een bantal guling. Een langwerpig, smal kussen. Ongeveer 150cm lang en 50cm doorsnee. Kun je je helemaal omheen wikkelen. Heerlijk.

Maar waarom heten ze nou Dutch Wifes?
De belanda's in Indonesie waren vaak zonder echtgenote daar. Deze lange kussen 'vervingen' hun Dutch Wifes. Of de Dutch Wifes waren zo stil en onbeweeglijk... zo koel...

Ik ben blij met mijn bantal guling.

En met al mijn andere kussens. Zolang er maar plek genoeg blijft voor alledrie. En Charlie!