Leren van geschiedenis?

Donderdag 5 juni 2009.
In Nederland worden verkiezingen gehouden voor het Europese Parlement.

Twee van ons besluiten op de avontuurlijke tour te gaan, en echt Europees te stemmen.
De derde houdt het bij wat we al eerder bedacht hadden. Een gevestigde Nederlandse partij.

Die derde deed het beter: een partij die winst boekte t.o.v. de vorige Europese verkiezing. De avonturiers kwamen nergens.

Maar geen van allen had bedacht dat de engste partij zo zwaar zou winnen. Met angst als de allergrootste drijfveer. Maar is dat nu wel zo vreemd?

Laten we eens wat geschiedenis erbij pakken.
Een Romeinse keizer besluit op zijn sterfbed over te gaan tot het christendom. En daarbij de gangbare goden overboord te zetten. De angst om niet te worden toegelaten (als ongelovige) tot de hemel de (inmiddels) bekende motivatie.
De (kerkelijke) leiders hebben sindsdien niet nagelaten angst als allergrootste motivatie te blijven gebruiken voor indoctrinatie en onderdrukking.
Een 16 (13?) eeuwen later is er een korporaal uit de 1e WO die dankbaar gebruik maakt van een dergelijk fenomeen. Ene Oostenrijkse Adolf H.
Met het blijven hameren op de huidige situatie: het verlies in de vorige oorlog en de daarbij behorende straffen/vernedering en de armoede krijgt hij een aanzienlijk deel van het volk achter zich. Hoe groter dat deel werd hoe meer er gebruik gemaakt werd van intimidatie (bruin- , dan wel zwarthemden zorgden daarvoor) want inmiddels heeft hij ook bedacht wie voor die hele toestand verantwoordelijk was: de Jood. (vanwege een buurman in zijn jeugd).
Daarnaast worden nog wat groepen verdacht gemaakt (zigeuners, homo’s) , want dat zijn allemaal zondaars. Gelovig was hij wel!
Waar dit allemaal toe leidde is inmiddels genoegzaam bekend (ook al proberen enkele idioten dat te ontkennen).

Nog weer enkele decennia later vinden we dan iemand die een dergelijk stramien volgt.
Met het blijven hameren op enkele onderwerpen krijgt hij een deel van de kiezers achter zich dat zich (graag) laat sturen. En de achterban groeit.
Het intimideren komt nu vanzelf opgang. Vanuit de (inmiddels verboden) z.g. Volkspartij ziet dat gespuis hun kans ook weer schoon.

Het wordt wel eens gesteld:
Leer van (de) geschiedenis. Helaas, helaas … volgelingen van dergelijke figuren laten zich in twee groepen zien: of men wil/kan niet leren, of men wordt verblind door het licht aan het eind van de tunnelvisie. Die kunnen de oogkleppen niet missen, en dus ook niet afzetten.

Henk