Schrikken

Dat was om kwart over zes vanmiddag nog wel even flink schrikken trouwens. Henk kwam me met Japie tegemoet richting station. Normaal wacht hij bij het bankje aan deze kant van de Generaal Spoorlaan, nu was hij onder het tunneltje door naar de stationskant gekomen. Teruglopend hadden we ongeveer vijf stappen het tunneltje ingedaan toen ik Japie miste. Ik liep terug, hij zat daarnet op het grasveldje. Nu niet meer. Hij was ons blijkbaar kwijtgeraakt en was zomaar de Generaal Spoorlaan overgestoken. Hallo... vier rijen auto's. Spits. Fijne Japie.
Toen ik hem optilde gromde hij tegen me. Hij was ws bang dat ik boos op hem zou zijn, maar ik was natuurlijk veel te blij dat er geen ongelukken waren gebeurd!!!