Zotte zorg

In een van mijn columns heb ik al eens over mijn schoonmoeder en het aanvragen van een pgb geschreven. Dat speelde zich een paar jaar geleden af, toen de WMO van toepassing werd en onder meer de thuiszorg overgeheveld werd naar de gemeenten.

Nu ligt ze al weer bijna een jaar in Hulst, in De Blaauwe Hoeve. Een instelling met een ziekenhuisafdeling, een revalidatiecentrum, aanleunwoningen en ook een hospice met een aantal kamers.

Eindstation.
Ze is moedig, ze vecht, ze overleeft. Nu al ruim drie jaar. Eerst een niertumor die is verwijderd, daarna uitzaaiingen in haar longen die ze min of meer op eigen kracht heeft bestreden en lang de baas is gebleven. De botkanker zal haar uiteindelijk nekken, maar ook nu geeft ze nog niet zomaar op.

Haar eigen woonplaats Zaamslag valt onder de gemeente Terneuzen. De voorzieningen die ze tot nu toe had liepen dan ook via Terneuzen. Nu ze naar het hospice is overgebracht, is ze officieel verblijvend in Hulst. En in een AWBZ-instelling. Terneuzen trekt dus de voorzieningen in die ze van die gemeente kreeg via de WMO: een rolstoel en een taxivergoeding voor die enkele keer dat ze nog eens een dagje naar huis kan of naar het ziekenhuis in Terneuzen moet.

Nieuwe aanvraag moeten we indienen in Hulst.
Terneuzen hanteert voor WMO een gezinsinkomen van twee maal bijstandsniveau, Hulst hanteert een norm van anderhalf keer. De gegevens zijn dus niet zomaar over te nemen van Terneuzen.

Bovendien moet er voor iedere aanvraag WMO een geldig identiteitsbewijs worden overlegd. Dat van mijn schoonmoeder is verlopen. En in een hospice is het niet aannemelijk dat ze er nog een nodig heeft, dus ze gaat er niet een opnieuw aanvragen (en voor hoe lang nog?). Bovendien: dan moet ze met een rolstoeltaxi (waarvoor ze geen vergoeding meer krijgt) in een rolstoel (die ze moet inleveren) eerst pasfoto's laten maken. Die taxi wacht niet, dus moet er opnieuw een rolstoeltaxi worden besteld voor de rit van de fotograaf naar het gemeentehuis. En nog een voor de rit terug naar de Blauwe Hoeve. En dan weer een om een week later het identiteitsbewijs op te halen.

Een rolstoel krijgt ze overigens niet van de gemeente Hulst. Aangezien ze nu immers in een AWBZ-instelling verblijft, krijgt ze een rolstoel via de AWBZ en niet meer via de WMO.

Ik chargeer. Ik weet het.

En ik hoop dat ze nog jaren in dat hospice ligt en er genoegelijk door iedereen verzorgd wordt en de kanker nog heel lang de baas blijft.

Realiteitszin zegt me echter dat het geen maanden, misschien zelfs geen weken meer duurt. Maar de bureaucratie houdt daar geen rekening mee.