| « IJs-water | Mijn mannen » |
Con?

Ooit stond hij in de keuken. Rustig geleund tegen de aanrecht, armen over elkaar. En hij zei heel kalm: "Ik ben nu zo boos op mezelf, zo boos kan jij nooit zijn".
En ik keek naar hem, en ik wist dat hij meende wat hij zei. En ik wist ook, dat als ik zo boos was, de pannen van het dak zouden vliegen.
Niet bij Con.

Reacties