door kerkelijke figuren.

We hebben USA, Ierland, Duitsland en nu ook Nederland. Schande. Natuurlijk.

Maar nu de hypocrisie:
In ELK systeem waar sprake is van een onevenredig groot verschil in rang/stand/gezag zul je dit tegenkomen. En niet alleen bij kinderen. Ook bij volwassen ondergeschikten.
In het leger, politie, (elke) kerkelijke organisatie, padvinderij, grote- en kleine bedrijven. Iedereen die afhankelijk is van personen ver bovem hem/haar is een potentieel slachtoffer.
De dader (beide geslachten, hoor) waant zich veilig en onaantastbaar: een goed nederlands spreekwoord zegt: power corrupts, absolute power corrupts absolutely.
Dus het komet gewoon overal voor. Het is wachten op de moed van de slachtoffers om zich te melden. En die zijn er, helaas, in legioenen.
En dan heb je een paus die er van wist (normen en waarden?), dan heb je commandanten die geen smet op het blazoen dulden, dan heb je presidenten die sigaren laten roken (hoewel ik dit specifieke geval een grensgeval vind).

Let wel: er zijn ook ondergeschikten die seksuele gunsten gebruiken om zelf hogerop te komen. En er zijn ook gevallen waar van een wederzijdse aantrekkingskracht sprake is.

Maar bij kinderen kun je daar niet van spreken. Van ondergeschikten die afhankelijk zijn (promotie/inkomen) kun je daar niet van spreken.

Kortom: een schande

Gisterenochtend stapten Con en ik in de auto en nog voor we wegreden hoorden we muziek. We keken allebei, maar de radio stond uit. Dan was het vast een auto in de buurt met zijn radio hard aan. We reden naar het stoplicht, de muziek bleef. Ik zette de radio aan. De muziek verdween. Radio uit: muziek weer terug.
Mijn mobieltje stond geblokkeerd - en niet op muziek. Cons mobieltje lag volgens hem boven. Hij herkende inmiddels Kraftwerk. Ik vroeg of er Kraftwerk op een van de cd's in de auto stond (het staat in ieder geval niet op mijn mobieltje). Ja, dat kon wel. Kraftwerk klonk nog altijd.
Con haalde de eerste cd uit de wisselaar. Kraftwerk bleef klinken. Ik zei al: het is vast de laatste. En inderdaad: de ene na de andere cd kwam uit de wisselaar en tot en met de laatste bleef Kraftwerk spelen.
Radio uit. Geen cd in de wisselaar. Kraftwerk bleeft te horen.

De oplossing kwam uit Cons binnenzak. Hij had zijn mobieltje toch bij zich. En Kraftwerk kwam via bluetooth uit zijn mobieltje tot ons.

pfff...

--
Christa

Het is nu een jaar geleden dat mijn moeder, toch wel onverwachts, overleed.

Ik denk nog aan je, ma!!

Mijn gelieven zijn naar bed. Al een uur, of zo.
Moeten morgen vroeg op.
Koptelefoon op, en luisteren naar een heel fijne verzameling muziek.

Zonet een lied van Robert Long: Vanmorgen vloog ze nog.
Prachtig.

Natuurlijk is dit een uitgelezen moment om te peinzen. Dat ik hoe langer hoe meer geen dieren (zelfs insecten krijg ik een probleem mee)meer kan doden, of dat ook maar zien.
Toen ik nog jong was, hehe, vond ik jacht mooi. Vond ik schieten fantastisch. Nog wel, hoor. Kleiduiven. Kermis.
En dan zie je de beelden van geitenhouderijen, van varkens, van kippen, van koeien. Walgelijk. Omdat een enkele ouderling (letterlijk?) die toch al last had van diverse kwalen, het niet meer redde.
Maar ook, denk ik dan maar, omdat er lieden zijn die rommelen met het voer voor die beesten. Gewoon om een paar centen. (kunnen ze die er niet bij afschieten? Oh nee ... gaat met een spuitje. Ook goed.

Maar zoals alles bij mij: ik drijf het door. Enkele dagen per jaar heb ik de slakken dans (om die te ontwijken op hun nachtelijke tocht naar ???? ). Of heb je wat meer lieveheersbeestjes. (is het duidelijk dat ik op 6-hoog woon?).

Enfin ... daarnet nog een Celine Dion (Feliz Navidad): niet alle muziek is geweldig .....

Dat wil zeggen: toen mijn moeder in 1980 stierf, was ze net zo oud als ik die zaterdag was. Ik ben nu ouder dan mijn moeder. Gisteren beleefde ze niet meer. De afgelopen week was zij dood. Ik leefde.

Ik had het al eens uitgerekend en toen in mijn agenda gezet, dus van de week werd ik er aan herinnerd. Het is raar. Niet dat ze zo jong was toen ze dood ging, maar nu kan ik de laatste tien jaar van haar leven naast mijn eigen laatste tien jaar leggen. En ik geloof niet dat er twee vrouwenlevens meer afwijken dan die twee.

Als er één overeenkomst is, dan is het we in die periode allebei depressief zijn geweest. Maar zij begon tien jaar geleden met ziek zijn. Een vleesboom in haar baarmoeder, waar ze pas na twee jaar aan geholpen wordt. Die twee jaar is ze vreselijk moe, ligt 's avonds op de bank. Met Spankertje, onze hond. Die aan het voeteneind begint en die je niet ziet bewegen, maar die na anderhalf uur in haar armen ligt. Zonder dat ie bewoog.
Ik ben 13. Zij 43.

Dan, twee jaar later, wordt ze geopereerd aan die vleesboom. Ze begint veel te snel weer met werken, en binnen het jaar moet ze weer onder het mes omdat er inwendige hechtingen gesprongen zijn.
Ik ben 15. zij 45.

In de zomer van 1973 ga ik voor het eerst met mijn ouders naar het buitenland op vakantie. We gaan naar Zwitserland. Kamperen. Met mijn oom en tante. In een geleende tent. Een groot deel van de tentstokken is thuis blijven liggen.

In oktober van dat jaar leren Con en ik elkaar kennen. De zomer erna, de zomer dat mijn moeder voor de tweede keer geopereerd moet worden, krijgen we verkering.

In de jaren daarna is mijn moeder depressief en raakt ze verslaafd aan alcohol. Maar dat laatste weet ik pas nadat Con en ik in 1975 getrouwd zijn en ik het huis uit ben.

In 1978 lijkt ze een en ander weer een beetje te boven te zijn. Maar dan blijkt dat ze longkanker heeft. En in 1980 sterft ze.
Ik ben 23. Zij is 53.

53 jaar en 2 maanden. Dat ben ik nu ook. En ik leef nog. En ik ben de afgelopen week dan wel even heel ziek geweest, de afgelopen tien jaar waren voor mij heel anders.

Ik ben wel depressief geweest. Burnout, overwerkt, hoe je het wilt noemen. En ik slik daar tegenwoordig medicijnen voor. Die ook vooral ervoor zorgen dat ik minder 'uit de bocht' vlieg.

Ik heb ook geleerd dat ik van meer dan één man kan houden. Of liever gezegd: ik heb geleerd dat dat vaker voorkomt, een naam heeft (polyamorie) en dat betekent dat ik nu samenwoon met twee mannen. Voor mijn gevoel getrouwd ben met twee mannen (hoewel dat officieel in Nederland niet kan).

Mijn moeder heeft dat nooit geweten. Zij is al bijna dertig jaar dood.

Wetenschappers zijn net mensen.

Er zijn mensen die dwepen met wetenschap.
Je kunt niets beweren zonder een of ander onderzoek aan te halen. Afhankelijk van wie dat onderzoek uitvoerde wordt het beweerde dan al of niet voetstoots aangenomen.

Er zijn ook mensen die wat kritischer zijn. Die het beweerde ook wetenschappelijk benaderen:
Open, zonder vooroordeel, nuchter.

archeoloog Ruud van Veen:
Want iemand die meent dat de ‘officiële’ wetenschap niet gewantrouwd mag worden beschouwt haar dus als een soort religie en zal heel veel van zijn kennis, zo niet alles, op gezag aangenomen hebben. Een verbod op het wantrouwen van de wetenschap is dan ook wel nodig om het geloof er in te houden, want wie een kritische blik durft te werpen op de prestaties ervan merkt al snel dat daar heel veel op aan te merken valt. De ‘officiële’ wetenschap heeft bijvoorbeeld geen kans gezien om een geloofwaardige uitleg van het Gallische deel van de Peutinger-kaart te produceren.
(Bron: Semafoor/Ruud van Veen)

Wetenschappers onderling weten ook van wanten, vooral in de wat nieuwere takken van sport: Paleontologie, Psychologie, Genen (DNA), Sterrenkunde.

Neem nu Galilei, de Amsterdamse huisarts du Bois (Javamens), de Australische curator op Witwatersrand univ die te maken had met de vondsten in Sterkfontein, Darwin, Delahaye om er enkele te noemen, die op hun (be)vindingen maatschappelijk werden uitgekotst dan wel geridicuuld.
Soms door religieuze voorschriften, soms door jaloerse collega’s, soms door pure onnozelheid.

Neem nu de gemeente Nijmegen: die in een kort bestek (65 jaar) haar 700, 1800, 1850 en 2000 jarig bestaan vierde. Waarvan alleen het eerste de enige juiste is.
Maar wel hun archivaris (Albert Delahaye) die dit ontdekte (eerste klokkenluider?) de laan uitstuurde.

De lijst is eindeloos, hoor. En op veel wetenschappelijke terreinen.

Hebben we dan niets aan wetenschap?
Natuurlijk hebben we dat wel. Dat is buiten alle discussie.

Maar …… benader het kritisch. Benader het open, en vaak, met gezond verstand.
Accepteer niet alles klakkeloos en VOORAL niet (alleen) omdat het werd gesteld/onderzocht/verdedigd door iemand van naam.

Klaas Jan Huntelaar vanochtend in het NOS-journaal: "Zo'n lekkere invalbeurt..."

Volgens mij stel ik me daar iets anders bij voor dan Klaas Jan. Eens denken wie er in aanmerking zouden komen als invaller...

zonder verdriet geen blijdschap? zonder slecht geen goed?

Ik blijf erbij dat het vinden van mijn gelieven het beste is wat me in dit leven is overkomen.

Ok ... de geboorte van mijn zoon Bill staat daarnaast. Ik was daarbij, bij die geboorte. Grijns ... ook de enige keer in mijn leven dat ik bijna flauw viel. Echt waar. Ik kon me nog net in mijn nekvel grijpen.

Wat me binnen ons huidige gezinnetje zo blij (en gelukkig) maakt is dat ik kan zien wanneer mijn gelieven blij en gelukkig zijn. Door allerlei omstandigheden is dat even geleden, dat ik het echt kon zien, bedoel ik; niet dat ze het niet zijn. Maar dat kunnen zij beter vertellen. Er is (voor mij) niets mooiers dan mijn partners gelukkig zien.

Maar nu het tegenovergestelde:
Vandaag was mijn lieve Christa van slag. Verdrietig. Onrustig.
Oeps ... dat wil ik niet. Ze behoort blij en gelukkig te zijn.
Omdat ik van Mars kom, en doorgaans ook nog Gaelic spreek en Swahili opvang wordt het erg lastig om achter de oorzaak van dat verdriet te komen. Ik doe echt mijn best wel, maar de lange denkpauzes die ik moet inlassen maken het er ook al niet beter op.

Enfin, met horten en stoten komt er iets van een gesprek op gang, en uiteindelijk komt ze ook weer tot rust.
En ik ook.
En dan blijkt dat slaap toch wel een goed medicijn is.

Ik houd wel van je, lief !

En van die mijn andere partner ook, lief.

Van Amazon: desktop voor op je stuur.

Kijk vooral naar de foto's. De eerste drie zijn promo's, daarna komen er gebruikersfoto's.

Veelwijverij past volgens Hirsch Ballin niet in de Nederlandse rechtsorde.

Over twee weken is het zover: ik heb 20 kaartjes voor Vuile Huichelaar in Zoetermeer voor 4 december.

Als er meiden zijn die ik vergeten ben uit te nodigen en die toch vreselijk veel zin hebben om mee te gaan, laat het me even weten, ik heb nog een paar kaarten over.

In september ben ik voor een eerste gesprek naar de Revalidatie in Delft geweest. Dat was al snel na mijn aanmelding in juli. Maar als gezondheidszorggebruiker (mooi scrabble-woord) leer je al snel dat de snelheid van deze zorg onovertroffen is.
Ongeveer twee weken geleden kreeg ik echter een telefoontje dat ze echt nog bezig waren met mijn dossier maar dat het wachten was op dossiers van andere ziekenhuizen. OK, ik wacht wel.
Vorige week kreeg ik zowaar een uitnodiging voor een 2de gesprek in december. OK, nog niet al te snel maar daar rak je aan gewend.
Tot gistermiddag laat. Ver na vijf uur krijg ik eerst een belletje van de secretaresse van de neuroloog. Zij legt mij uit dat de neuroloog en de revalidatiearts overleg hebben gepleegd en dat heeft geresulteerd in een aanvraag voor een bezoekje aan de neuroloog. Geen probleem. Eind november hoor ik wel wat er precies besproken is.
Om even na 6 uur gaat weer de telefoon. Wij zeggen al gekscherend "Je bent populair". Dat was de revalidatie-arts. Die ging mij uitleggen dat ze contact had gehad met de neurolog en om een en ander uit te sluiten voor de revalidatie zou ik een oproep gaan krijgen van de neuroloog. Dat die al even eerder had gebeld verbaasde haar maar het was wel lekker dat de afspraak met de neuroloog eerder was dan die met haar.
Alles bij elkaar schijnt er nu toch wat beweging in de reguliere zorg te zitten.
Ik wacht wel af maar hou mijn adem niet in.

vindt het iedere dag weer spannend om te mogen helpen met de afwas.

Zondagochtend vroeg. Prachtig crispy weer. Lekker wandelen met Charlie achter het oude BAM-gebouw. Al jaren leeg. Net als het parkeerterrein erachter.

is het vroeg naar bed (toe moeten) gaan geen straf.
Zoals gisteravond.
We hebben nergens in het huis gordijnen dus ook niet in de slaapkamers.
En gisteren heb ik van een mooie volle maan kunnen genieten terwijl er op de achtergrond flitsen te zien waren van een ver onweer.
De maan werd zo nu en dan gesluierd door een wolk maar wel een die zo dun was dat de maan er doorheen kon schijnen en die wolken die dikker waren werden omlijst door een wit randje.

Het duurde bij elkaar nog geen half uur maar het was wel even genieten.