Een rustige treinreis

Permalink 11/26/13 10:39, by christa, Categories: Christa

Ik stapte als een van de eersten in in Amersfoort in een stiltecoupé, maar de trein liep snel vol. Aan de andere kant van het gangpad zaten twee vrouwen, druk pratend. Daarachter twee tienermeisjes, ook druk pratend.
Zo min mogelijk aanvallend vroeg ik aan de dames naast me of ze wisten dat ze in een stiltecoupé zaten.
Wat dat moest?
Dat betekent dat je niet mag praten.
Zegt wie? Die achter ons praten ook!
Ja, daar ga ik ook aan zeggen dat dit een stiltecoupé is.
Nee, die dames wisten het ook niet, maar nu wel.
Naast me wordt commentaar geleverd. Ik zeg ze dat er een hele trein is waar ze wel mogen praten, maar dat dit nou eenmaal een stiltecoupé is.
Jij hebt niet mijn kaartje betaald toch?
Nee.
Dan bepaal jij niet waar ik zit!

Het is een tijdje stil. De meisjes fluisteren af en toe iets. De conducteur komt langs en ik vraag me af of ik hem zal inschakelen, maar omdat het op dat moment rustig is, zie ik daarvan af. Maar wat later is het toch weer mis. Ondanks mijn oortjes en mijn eigen geluid hoor ik gepraat aan de overkant. Vanaf dat moment weet ik het niet meer helemaal omdat dan de paniek toeslaat. Ik weet dat ik een keer heel hard heb zitten zingen en ook dat ik geschreeuwd heb of ze d'r bek wilden houden en dat dit een stiltecoupé was.

Volgens de overkant ben ik idioot.
Ja dat klopt, maar daar kan ik niks aan doen. Jullie kunnen wel je mond houden of ergens anders gaan zitten.
Ik vraag ze of als de meisje van de brug springen zij er achteraan springen. Ja is het antwoord en ik zeg: dan zal ik jullie een duwtje na geven.

De conducteur komt langs en ik vraag hem, niet zachtjes, of hij de vier dames het concept van een stiltecoupé wil uitleggen.
Er ontstaat een hele discussie natuurlijk. Voor de overkant ben ik de gebeten hond. Maar ik ben echt zo vriendelijk mogelijk begonnen. Want ik weet hoe er op zulke vragen gereageerd wordt.
De conducteur vertrekt weer. De meisjes zijn intussen verhuisd of uitgestapt. De dames grommen nog wat na. Dan gaat een man verderop in de coupé uitgebreid zitten telefoneren.Uiteraard vertel ik hem dat telefoneren hier ook niet mag, maar hij wijst alleen maar op zijn voorhoofd.
Intussen ben ik bijna aan het eind van al mijn emoties (ja ik weet het, ik reageer nou eenmaal veel te heftig). Ik zit te beven en te shaken en kan nog met moeite voorkomen dat ik in huilen uitbarst.

De conducteur komt terug en vraagt of het nog goed gaat. Nee, zeg ik, want die man daar heeft intussen ook nog een telefoongesprek gevoerd.

Behalve de vier aan de overkant en ik zitten er nog minstens acht of tien mensen in deze coupé. Maar niemand bemoeit zich ermee of helpt me (ook niet in het begin). Laat dat gekke wijf de kastanjes maar uit het vuur halen.

We zijn in Den Haag. Ik wacht tot iedereen is uitgestapt. De conducteur loopt met me mee richting uitgang en we praten wat over het voorval. Een volgende keer zal ik direct de conducteur waarschuwen. Hij kan dan een waarschuwing geven en bij herhaling zelfs een boete uitdelen. Dat is waarschijnlijk een betere strategie.

Morgen eerste klas terug. Maar dat is geen garantie op een rustige treinreis. Helaas.

1 comment »

Nog een keer in de cel

Permalink 08/12/13 13:57, by christa, Categories: Christa

Afgelopen zaterdag was het weer zo ver. Na elf jaar belandde ik voor de tweede keer in mijn leven op het politiebureau in Rijswijk. Het wordt een lang verhaal deze keer.

De situatie verschilde niet zo heel veel van de vorige keer. Nu was de ellende bij de apotheek. Ik heb al anderhalf jaar problemen bij de apotheek. Dat ligt niet noodzakelijkerwijs aan de apotheek, maar het ligt per se niet aan mij. Ik slik Efexor en ik kan niet tegen de generieke vorm daarvan, Venlafaxine. Dat wil zeggen: ik kan er wel tegen, maar het effect dat de Efexor op mij heeft, heeft de Venlafaxine totaal niet. Bovendien heb ik last van de ontwenningsverschijnselen die ik ook krijg als ik Efexor een dag (of meer) oversla. Kortom: Ik heb op medische noodzaak de Efexor. Intussen zijn er nieuwe regels vanuit de verzekering en heb ik vorig jaar nog een keer problemen gehad met de Efexor.

Een ander medicijn wat ik al een aantal jaren slik is Pariet. Een maagzuurremmer. Een protonpompremmer om precies te zijn. Sinds mei van dit jaar is er ook een generieke vorm van: Rabeprazol. Zonder overleg kreeg ik in april al geen Pariet meer, maar Rabeprazol. Ik heb dat een maand geslikt en ik heb in geen jaren zoveel last van mijn maag gehad. In mei ben ik dus teruggegaan naar de huisarts en de apotheek om de echte Pariet weer te krijgen. Het probleem van twee huizen wreekte zich deze keer. Ik ben op 13 mei naar de apotheek gegaan om Pariet te bestellen en ik had op 16 mei een afspraak met de huisarts. Als ik de 16e aansluitend naar Zeeland wilde, moest ik de Pariet wel vantevoren bestellen, anders is die niet in voorraad. Ik kreeg van de huisarts een verklaring mee dat ik Pariet nodig heb en een stempel medische noodzaak. Maar ik kreeg de Pariet alleen mee als ik het zelf betaalde. Dat heb ik gedaan, onder protest. Het ingevulde formulier met de medische verklaring kreeg ik mee. Ondanks dat ik vroeg of ze er een copie van wilden maken om in de apotheek te houden, deden ze dat niet.

We hebben de rekening ingediend bij Menzis. Die kregen we niet vergoed, onder vermelding van het feit dat het geen preferent middel is. Con heeft daarna een aantal telefoongesprekken gevoerd met Menzis, we hebben een verweerschrift ingediend en de verklaring medische noodzaak meegestuurd (waarop nadrukkelijk staat dat je die NIET naar je verzekering moet sturen). Uiteindelijk kreeg ik de Pariet gewoon vergoed. Maar niet dan nadat behandelaar 1 was vertrokken bij Menzis met sluiting van het dossier zonder daar ons van in kennis te stellen.

De betaling van de Pariet uit mei vond plaats op 23 juli. De brief waarin die betaling goedgekeurd wordt dateert ook van 23 juli.

Zaterdag was ik bij de apotheek voor mijn medicijnen. Ik had de recepten dinsdag aangevraagd, zodat ik zeker wist dat ze er zouden zijn. Aangezien we volgende week naar Nieuwolda verhuizen (ja toch?), wilde ik zeker weten dat ik daar niet direkt naar een huisarts en apotheek toe hoef.

Ik had om 90 g zalf gevraagd voor mijn voeten. Daarvan kreeg ik 30 g, met twee herhaalrecepten.
De Efexor kreeg ik niet, want die had ik nog voor een maand (klopt, ik vond gelukkig nog een doosje, maar dat was verloren gelopen). Nu begint de paniek.
De Pariet kreeg ik alleen als ik hem zelf betaalde. NEE DUS.

Toen kreeg ik een mailwisseling geprint van 23 juli (let op de datum) tussen Peter Brugge van Menzis en M. Shirmohammadi van Apotheek Huis te Lande. Shirmohammadi schrijft:

De bovengenoemde cliënt [ik dus] heeft geen ingevulde verklaring van Medische Noodzaak in de apotheek ingeleverd. Alleen op het recept van de huisarts staat M.N. De reden hiervoor is onbekend in de apotheek. Zij [ik dus] had een keer zelf doorgegeven dat de smaak van de preferente middel haar niet bevalt!!!!!!!!.

In één alinea dus drie leugens. Ik had wel een ingevulde verklaring van Medische Noodzaak in de apotheek ingeleverd, maar die weigerde de apotheek. De reden waarom ik Pariet wilde ipv de generieke vorm is omdat de generieke vorm lang zo goed niet werkt als de echte Pariet - en ik de generieke vorm een maand geprobeerd heb (voorwaarde voor het krijgen van de echte vorm). En ik zou hebben geklaagd over de smaak! Ik slik pillen sinds mijn twintigste of nog langer. Ik proef niet wat ik slik. Ik heb ooit gesproken over de twee verschillende smaken van Gaviscon (een middel om een zuuraanval een beetje te beperken). Gaviscon is er in twee smaken en ik geef de voorkeur aan die met anijssmaak.

Ik heb die mail vluchtig bekeken, en gelukkig op dat moment in de apotheek niet de leugens gezien die er in staan. De situatie liep zo al genoeg uit de hand. Ik raakte steeds verder in paniek omdat ik mijn medicijnen niet kreeg en omdat er weer eens iets mis was met de vergoedingen. Dat is nu denk ik de vijfde keer bij de apotheek en ik slaagde er deze keer niet in mijn paniek te bedwingen. De cascaden weigerden dienst (vertaling van 'a cascade failure' bij een aflevering van Star Trek Voyager). Henk is naar huis gereden om het formulier Medische Noodzaak te halen. In de tijd dat hij weg was kwam de politie. Ik kon me niet legitimeren, want mijn pasjes lagen in de auto - waar Henk mee weg was.

Een van de agenten heeft me tot drie keer toe gezegd dat ik me niet zo moest aanstellen. Dat helpt geweldig als je een paniekaanval hebt. NOT.

Ik moest de apotheek verlaten. Ben voor de deur op de stoep gaan zitten omdat ik op Henk wilde wachten. Dat mocht ook niet. Dus werd ik aangehouden en moest mee naar het bureau.

Daar heb ik anderhalf uur in de cel gezeten. Ik ben na een tijdje yoga- en ademhalingsoefeningen gaan doen om rustig te worden, want ik bleef huilbuien krijgen en bovendien ging ik met mijn hoofd bonken tegen de muur. Ik ben dus eerst midden in de cel gaan zitten en later gaan liggen omdat ik geen ruimte in mijn borstkas kon maken om adem te halen.

En toen ik daar zo lag dacht ik: heee... een kleine, prikkelarme ruimte. Voor mij alleen. Met een dichte deur tussen mij en de wereld. Je moet er wel wat voor over hebben, maar dan heb je ook wat.

Ik heb gisteren een mail met bijlagen gestuurd naar Apotheek Huis te Lande en Menzis, naar de mensen die de mail wisselden op 23 juli. Con is nu aan het bellen met Menzis. Henk gaat morgen naar de apotheek voor mijn medicijnen.

wordt wellicht vervolgd

Leave a comment »

Baukje en de Brinta

Permalink 07/21/13 11:15, by christa, Categories: Christa

Het is inmiddels een jaar geleden dat mijn vriendin Baukje overleed.

Ik denk nog bijna iedere ochtend aan haar. Ik heb namelijk in de tijd dat ik voor haar zorgde kennis gemaakt met Brinta en dat eet ik nu bijna iedere ochtend.

Dan denk ik terug aan de dagen dat ik bij Baukje was in de eerste helft van 2012 en aan mijn 'strooptochten' naar de goede melk: lang houdbaar, halfvol, van een bepaald merk het liefst en van andere merken die ene zeker niet. Ik heb zo precies geleerd waar de supermarkten in Sneek zijn. En allebei hadden we de pest in als ik toch de verkeerde had moeten kopen omdat de goede niet te krijgen was.

En dan het maken van de pap. De hoeveelheid melk, de hoeveelheid Brinta, roeren tot de klontjes er uit waren, twee schepjes suiker of een schepje honing erdoor... "Gelukkig heb ik een wijde range van wat ik een lekkere dikte vind" zei ze als ik weer eens dacht dat ik hem te dun of te dik had gemaakt.

En dan de gesprekken. Meestal later op de dag, als ze eenmaal goed wakker was. Het was geen makkelijke tijd, maar het is een dierbare herinnering.

Leave a comment »

Dagje uit met de meiden

Permalink 06/27/13 15:46, by christa, Categories: Christa

Zondag 23 juni

Samen met Karma en Luus naar Amsterdam. ’s Avonds uit in Carré, een geremasterde West Side Story met live muziek van het Radio Filharmonisch Orkest. We spreken om kwart over een af op het Centraal station en gaan zonder plannen langzaam in de richting van Carré, waar we om kwart voor zes verwacht worden voor het diner.

Uiteraard aan gespreksstof geen gebrek en het weer is veel mooier dan iedereen verwacht en voorspeld had. We drinken en eten wat in de Bijenkorf, de volgende etappe brengt ons bij koffie in Starbucks en dan lopen we op de Herengracht tegen een grappig, klein museum aan: Het museum Willet-Holthuysen. Het is het voormalige woonhuis van de familie Willet-Holthuysen en nagelaten door mevrouw Willet aan de stad Amsterdam.

Daarna nog in de kroeg gezeten tegenover het Amstelhotel tot het tijd was om naar Carré te gaan.

Op de voucher die ik geprint had, stond niet of we het goedkope of het dure menu hadden. Dat moest even nagekeken worden. Tegen de tijd dat dat nagekeken was, waren we niet meer een van de eersten, maar bijna de laatsten die bediend werden. We hadden het dure menu, dus we mochten uit beide menu’s kiezen. Dat deden we, en ik nam zelfs twee voorgerechten ipv een voor- en een hoofdgerecht. Het eten was lekker, de toetjes ook. Die hadden we aan het eind van het hoofdgerecht pas gekozen. Dat bleek achteraf gezien niet handig. Want toen begon het grote Breukelen.

De rekening was volstrekt ondoorgrondelijk. Er stonden bedragen in de min en bedragen in de plus. We hadden bij het eten 4 glazen wijn en een fles water gedronken. 4 x 3,80 en 1 x 5,=. Dat maakt een totaal van 20,20. Niet op de rekening. Die kwam uit op 23,20. Terwijl het juist goedkoper zou moeten zijn. “Dat ga ik even nakijken mevrouw”. Intussen ging ik naar het toilet. Karma vertelde dat het meisje terugkwam met de mededeling dat het echt klopte, want dit plus en dat min en en en. Karma rekende haar voor dat wij hooguit 20,20 moesten betalen en dat het haar niet kon schelen hoe ze op dat bedrag kwamen, maar dat we niet van plan waren om meer te betalen. Intussen ging de gong voor de tweede keer. Het meisje ging terug naar de kassa, onderweg nog even afrekenend met andere mensen. Karma heeft 20,20 neergelegd en zij en Luus zijn ook naar beneden gekomen.

De voorstelling was prachtig. De film blijft leuk, de muziek en de liedjes zijn prachtig en de uitvoering van het orkest heel goed.

Omdat Karma geen treinverbinding had, had Egbert haar weggebracht en nu stond hij ook aan de overkant op ons te wachten. Luus en ik werden keurig afgezet op het Centraal station en zaten om precies middernacht in de trein naar Den Haag HS. Met 50 seconden vertraging vertrokken we “omdat we moesten wachten op enkele laatkomers”. Daardoor moesten we naderhand ook wachten op een andere trein en uiteindelijk kwamen we met zo’n tien minuten vertraging aan in Den Haag.

Met de taxi eerst Luus afgezet en daarna doorgereden naar het eind van de Melis Stokelaan, naar mijn flat. Halverwege stond aan de andere kant politie en een ziekenwagen. Ik zei dat ik hoopte dat er niks ernstigs aan de hand was. Dat bleek achteraf gezien niet handig. Want toen kwam de zeepkist tevoorschijn. De chauffeur wist dat dat een algemene verkeerscontrole was (die staan inderdaad wel vaker op de Melis Stokelaan). En daar was hij buitengewoon niet over te spreken, want ook werkende taxi’s werden aangehouden en daar was hij helemaal niet van gediend. Ik begrijp nu wat voor indruk ik op mensen moet maken als ik enthousiast of boos ben: hij ging bijna volledig uit zijn dak. Ik begreep ook zijn gemoedstoestand en ik heb hem maar uit laten razen. Ik denk dat hij wel een beetje gelijk heeft. Maar ik was wel blij dat ik thuis was zodat hij ophield. Half twee. Maar het was een leuke dag.

2 comments »

Murphy woont in Nieuwolda

Permalink 05/27/13 20:44, by christa, Categories: Christa

17 april zijn Henk, Ton en ik wezen kijken naar huizen in de buurt van Winschoten. Het huis wat overbleef op onze toch al korte lijst was in Nieuwolda.

De eigenaar van het huis is weduwnaar en failliet. Hij staat onder curatele, zit in de schuldhulpverlening. Inmiddels net iets meer dan drie jaar. Dat betekent dat hij nu onder een andere regeling valt, met een andere curator. Het huis is in eerste instantie veel te duur te koop gezet en intussen flink gezakt. Het huis staat al ruim twee jaar leeg en er zijn een paar klussen die er aan gedaan moeten worden.

Ongeveer een week later hebben we een bod uitgebracht. De makelaar had gezegd "120 is te weinig, maar met 150 maak je een goede kans". We boden dus 160.

Intussen hebben we natuurlijk te maken met een aantal feest/vrije dagen. Koninginnedag. Hemelvaardag. Pinksteren. Allemaal korte werkweken.

1 mei bel ik met de verkopende makelaar. Die komt tot de ontdekking dat hij ook nog een ander bod lijkt te hebben. Dus ik verhoog ons bod naar 167. Intussen is hij er wel achter gekomen dat er een nieuwe curator is.

8 mei is die curator niet meer bereikbaar en pas maandag weer terug.

13 mei krijgen we te horen dat de curator en de bank eerst een taxatie willen om te zien of ons bod reëel is.

21 mei blijkt de verkopende makelaar met vakantie te zijn, maar zijn assistente neemt contact op met de curator en vervolgens met de bank. Nog geen uitslag.

Vandaag maar weer gebeld.
De makelaar komt woensdag pas terug.
Zijn assistente heeft gebeld naar de bank.
Jullie begrijpen het al zeker: nu is de man van de bank van de tegenpartij met vakantie.

Ze heeft nog gevraagd wie het van hem overnam. Maar daar hadden ze aan de andere kant nog niet over nagedacht.

Willen ze dat huis wel kwijt eigenlijk?

1 comment »

Het echte verhaal van de Baggerboys

Permalink 05/27/13 20:02, by christa, Categories: Christa

Het echte verhaal van de Baggerboys speelt zich af in Zeeland en niet in Leiden. Pasen 1999. Con en ik kamperen in een stacaravan op een kleine natuurcamping. Goede vrijdag is prachtig. 20 graden, warm en zonnig.

Let wel: wij zijn geen kampeerders.

Kingston de Cavalier en Donny the Yorkshire Terrier. Twee kleine, langharige hondjes. Langharig, tenzij ze net bij de kapper waren geweest en dat was die pasen nog niet het geval.

00_borstelen

Ik schreef toendertijd in een van de nieuwsgroepen (en ik heb het een klein beetje aangevuld):

Toen we gisteren aankwamen (Goede Vrijdag dus)was het heerlijk weer. De hele weg met het dakje open kunnen rijden (de Berlingo heeft een soort "eend" dak).
De caravan is klein, maar we zijn ook geen kampeerders. De hondjes vinden het wel leuk, maar die vinden alles leuk zolang we het maar met z'n allen doen.

De caravan is nat van binnen. De vochtvreter is omgevallen toen hij gisteren op zijn plek werd gezet. Jammer, maar iets openzetten helpt. Het veld ligt vol pasgemaaid gras. Ruikt lekker.

De enorme regenbui vannacht had nog iets genoegelijks. Luisteren naar dat staccato geroffel op een dakje vlak boven je. Dat het bed met name voor Meneer Kâh aan de korte kant was, ach... dat went wel. En dat een eenpersoonsdekbed met z'n tweeen altijd een
koude rug oplevert... kniesoor die daar op let... maar het houdt je wel wakker, dat wel.

Om een uur of tien vanochtend ging het weer regenen. En het bleef regenen. Dat betekent dat het veld waarop we staan ook nat is. En het losse gras. En de hondjes. Laag op de poten en lang haar. Ze slepen al het losse gras van het veld naar onze voortent.

Ik had een hele wasmand met badhanddoeken bij me. Con vroeg nog: moet dat wel? Ja, nog meer, zei ik.

Halverwege de dag zijn alle handdoeken nat en kan ik de hondjes niet meer droog krijgen (en mijn gympen ook niet) en besluiten we naar huis te rijden.

Erwin Krol heeft zijn excuses aangeboden.

Leave a comment »

Blubberboys

Permalink 05/14/13 23:17, by Con, Categories: Con , Tags: baggerboys, blubberboys, charlie, guus, whiskey

Natuurlijk wist ik al langer dat regen, akkers en honden voor veel smerigheid zorgt.
In Leiden waren er dan wel geen akkers maar grote plassen in het park.
Daar werden de baggerboys 'geboren'.
Dieren in Leiden

Nu hebben we nieuwe jongetjes. Maar in de Zeeuwse klei wordt dat natuurlijk ook bagger maar de baggerboys, dat was dus worden het de blubberboys.

Helaas heb ik geen foto's van Whiskey die door het grasland holde, hij kwam er nauwelijks bovenuit. Maar was wel helemaal nat. Even later zag hij een fazant over de 'bergen' van het aardappelveld huppen en hij er achter aan. Helaas, berg één ging nog wel maar de sprong naar berg twee werd iets verkeerd berekend waardoor hij in dal 3 terecht kwam en rolde nog even door zoals het een goede bagger, correctie blubberboy betaamd.

Bij een volgend stukje heb ik hem wel te pakken gekregen op de foto, zoekend naar iets in het natte gras.
Whiskey in struisvogelpose?

Natuurlijk zijn die andere dan erg nieuwsgierig en komen even kijken

De andere twee komen kijken

Waarbij Charlie probeert of hij via het watermerk van Whiskey er achter kan komen hoe het nou precies zit
Charlie kijkt hoe waterig het watermerk is

Zo nat waren Charlies poten
De verschrikkelijk natte poten van Charlie

De volgende twee foto's laten vooral zien dat Whiskey overal bij wil zijn maar vooral in de klei!!!

Whiskey en Guus in de klei
Charlie en Whiskey in de modder

Het is dus geen verrassing dat het dekbed nog wel eens wat nattig is maar vooral hier en daar wat vlekken heeft.
Over een paar dagen het bed maar weer verschonen.

Leave a comment »

Knicker Drift

Permalink 05/09/13 11:20, by christa, Categories: Christa

Verhuizen begint steeds dichterbij te komen. Het huis in Zeeland staat te koop en maandag horen we of het huis dat we op het oog hebben voor ons wordt of niet.

Ik blijk vooral last te hebben van Knicker Drift: ik weet niet waar mijn ondergoed is (en de rest van mijn kleren). Er was ook ooit een reden dat ik geen weekendhuis wilde: twee huizen is twee keer zoveel organiseren, twee keer zoveel opruimen, twee keer zoveel rotzooi, twee keer zoveel kwijt zijn.

Bovendien ben ik bang dat het huis hier in Zeeland nooit 'mijn huis' wordt. Nooit is geweest ook.

Leave a comment »

Verhuizen

Permalink 04/28/13 19:27, by christa, Categories: Christa

Het staat hoog in mijn top-5 van 'vreselijkste dingen die er zijn', maar ik hoop dat het resultaat deze keer voorgoed zal zijn en hierna nooit meer: verhuizen.
Van Zeeuws Vlaanderen naar Noord-Oost Groningen. Mijn werk is daar en we hebben er een paar mooie huizen op het oog. Het zou alleen wel fijn zijn als het huis hier in Zeeuws Vlaanderen verkocht wordt.

De voorkant

Te koop

Leave a comment »

Pita aan het werk

Permalink 04/23/13 21:55, by Con, Categories: Con

Tijdens het opruimen kwam ik twee foto's tegen van mijn vader aan het werk. Nou ja, de tweede is tijdens een fotoshootmoment.

Voordat mijn vader in de WAO belandde was hij werkzaam in de verwarming. Als je dan met een das om op een radiator zit is er schijnbaar iets mis met de warmte. Dat klopt ook wel want de foto schijnt op 28 januari 1959 genomen te zijn en toen was het 2 graden onder nul.
Met handschoenen werken hoefde nog niet want ja, het was maar 2 graden onder nul.
Aan de muren te zien was het nieuwbouw en schijnbaar bestond vorstverlet niet in die tijd of misschien wel voor verwarmingsmonteurs.

19590128 Pita aan het werk

De onderstaande foto is zo te zien aan de schaduw in betere tijden genomen. Nou ja betere tijden, het was dezelfde dag dus nog steeds die 2 graden onder nul maar wel in de zon.

Pita op het werk - Links onder

Beide foto's zijn genomen in de Lubeckstraat.

Zijn laatste baas (Slotboom uit Den Haag) voordat hij in de WAO terecht kwam liep erg voorop in de sociale voorzieningen en alle werknemers hadden al een pensioenregeling. Bij het Bedrijfspensioenfonds voor de Metaalnijverheid, mijn eerste echte werkgever. Dat pensioenfonds is overgegaan in het Pensioenfonds Metaal & Techniek. Vandaag kreeg hij te horen dat zijn pensioentje nog eens met 6,3% gekort wordt oftewel bijna een tientje per maand.
Schandalig!

Leave a comment »

Herfstslipgevaar

Permalink 04/14/13 22:51, by Con, Categories: Con

<Opa van der Kroft aan het werk.

Herfst slipgevaar

Gisteravond is in de Emmastraat, Loosduinen een personenauto met een H.T.M. bus in aanraking gekomen. Twee gewonden werden in het Ziekenhuis ter observatie opgenomen.

Tijdens het opruimen kwam ik van de week deze foto tegen.
Voor mij een van de weinige keren dat ik opa aan het werk heb gezien. Toen ze nog in Den Haag woonden was ik te klein en in Boekel, waar ze naar verhuisden, heb ik hem wel in zijn uniform gezien maar meer ook niet.
Op de foto lijkt hij ook niet veel te doen maar ik weet uit eigen ervaring hoe dat met foto's voor de krant gaat, ze zijn vaak geposeerd.
De krant waarvoor de foto werd genomen was Het Binnenhof. Een Haagse krant en de concurrent van de Haagsche Courant.
Het lijkt er op dat de fotograaf of sowieso de copyrighthouder Simon E. Smit is/was.

Dat de foto in de krant terecht is gekomen wordt erg aannemelijk door de "2kolom Stad" tekst in de cirkel.

Achterkant van foto werk opa van der Kroft

Naschrift: Christa heeft indertijd samengewerkt met Simon Smit. Hij maakte (ook in opdracht) foto's voor het Weekblad Groenten & Fruit waar ze in 1976-1977 werkte. Ze herinnert zich ook dat hij altijd door de stad fietste met zijn camera's

Leave a comment »

Bankstoring

Permalink 04/06/13 17:25, by christa, Categories: Christa

Zo'n 11 jaar geleden was er bij de ING net zo'n storing als afgelopen week: de overschrijvingen waren niet goed gegaan en de tape van de avond ervoor was teruggezet.
Die vorige dag was voor ons een heel belangrijke: we hadden eindelijk na ruim een jaar ons huis in Leiden verkocht. Want ook toen was het lastig om je huis kwijt te raken, zeker na 11 september 2001.
De opbrengst van het huis moest verdeeld worden over het aflossen van de hypotheek en een lening en de rest was om van te leven: Con zat in die periode onvrijwillig zonder werk met een conflict met een ex-werkgever. Uiteindelijk kwam er wel een uitkering, maar een half jaar zonder tweederde van je inkomen vang je niet zomaar op uit de losse hand.

Afijn. Na aftrek van de lening was de opbrengst van het huis voor het grootste deel op onze girorekening gestort. Nee, dat geld was niet allemaal voor ons, maar het was wel leuk om nou eens een keer 80.000 euro op je rekening te hebben als je aan de nullijn gewend bent en je saldo vaker rood dan zwart is.

Het was op een vrijdag. Augustus 2002. Ik was naar Emmen met een paar huisgenoten van mijn zwager. Ik heb Con een paar keer gebeld om te vragen of het geld er al was en uiteindelijk was het antwoord ja! Hij is naar een pinautomaat gegaan en heeft 100 euro gehaald om te kijken of het echt zo was. Ja het was zo.

Ik kwam laat thuis. We zijn niet meer naar een pinautomaat gegaan, ik ben gaan slapen, ik was bekaf.

De andere dag, zaterdag, zijn we samen naar de Boogaard gelopen, het winkelcentrum bij ons om de hoek. We hadden ons voorgenomen een Nespresso-koffiezetapparaat te kopen. En ik moest boodschappen doen.

Nou nee. Pinnen ging niet.
Dus naar de automaat. Nee, geld opnemen ging ook niet.
Terug naar huis. Gecheckt op internet: ja hoor, saldo was meer dan 79.000 euro.
Terug naar een automaat, zonder resultaat.
Naar het postkantoor.
Nee, geld opnemen ging niet: geen besteedbare ruimte.
Naar de balie voor informatie. Ja, zegt die mevrouw, ik zie dat u saldo heeft, maar u mag geen geld opnemen.
De storing bestond er uit dat ze niet konden checken wat er bij- en afgeschreven was sinds de 'oude tape' was teruggezet. Het had zomaar gekund dat wij die 80.000 euro alweer hadden uitgegeven toch? Dat was niet te controleren.

Ik ben in het postkantoor op een bankje ontzettend irritant gaan zitten wachten 'op mijn geld'. Iedere keer als ik aan de beurt was ging ik naar een loket om te vragen om 'mijn geld'. Maar de storing was niet over.

Na enige tijd begon het personeel het vervelend te vinden (ja, dat snap ik, maar ik vond het ook vervelend: het was MIJN GELD waar ik niet bij kon) en belden ze de politie. Ik heb de situatie uitgelegd en gezegd dat ik bleef zitten tot ik MIJN GELD had. Dat was niet de bedoeling. Nee, maar dat ze mij MIJN GELD niet gaven was ook niet de bedoeling.

Het escaleerde toen een jonge agente zich door mij liet uitlokken. Het enige wat ik op alles antwoordde was: nee, ik wil MIJN GELD. Of iets van gelijke strekking. Ze vond dat ik haar negeerde (wat ik ook deed) en greep me bij mijn kin om me te dwingen haar aan te kijken. Daar was ik niet van gediend en ik heb haar hand van me afgeslagen. Natuurlijk ziet op zo'n moment iedereen alleen maar dat ik een agente van politie sla en niet dat zij mij eerst vastgreep. Het volgende ogenblik waren er vier agenten bezig mij in de boeien te slaan. Ik ben er nog steeds trots op dat ze dat niet gelukt is. Een arm werd geboeid, de andere hand bleef vrij. En ik heb me alleen maar verzet, niet verweerd.

Con (die in de loop van dit geheel heeft geprobeerd met de agenten en het personeel van het postkantoor te onderhandelen over MIJN GELD) en ik werden afgevoerd naar het politiebureau.
Daar kregen we een gesprek met een oudere agent, die toevallig de mentor was van de mevrouw die mij beetgepakt had. Ik heb uitgelegd dat zij hetzelfde probleem had als ik, een kort lontje. En ze liet zich uit haar tent lokken door mij. Maar ik ben geen politie-agente. Zij wel.

Na een half uurtje werden we "vrij gelaten" en mochten we naar huis. Bij het politiebureau is geen openbaar vervoer en we moesten terug lopen. Niet heel ver, maar intussen was natuurlijk wel het postkantoor dicht (het was nog steeds zaterdag natuurlijk). Met de 100 euro die Con had gepind de dag ervoor, hebben we boodschappen gedaan. Nee, de Nespresso-machine kon daar niet vanaf. En het etentje wat we onszelf ook beloofd hadden, ook niet.

Zondags was alles hersteld. Konden we geld halen. Maandags konden we de Nespressomachine kopen. Dinsdags of woensdags hebben we de hypotheek afgelost en stonden we weer zoals altijd: rood.

Leave a comment »

Whisky!

Permalink 12/15/12 22:18, by christa, Categories: Christa

Jullie weten vast wel dat wij alledrie van whisky houden. Onze smaken komen niet altijd overeen, maar nu waren we het toch wel erg eens:

20121215 Whisky

Deze moest het worden.

Whisky woont in principe in Den Haag bij Henk, maar hij mag natuurlijk mee naar Zeeland. Woensdag gaat hij daar kennis maken met zijn broers en kattige zus.

Leave a comment »

Efexor vs Venlafaxine - aflevering zoveel

Permalink 11/18/12 18:44, by christa, Categories: Christa

Ik schreef dit blog op 2 oktober. Helaas was in die periode de servermigratie, dus het blog was weg. Gelukkig nog teruggevonden

Al eerder schreef ik over mijn slechte ervaringen met Venlavaxine. Daarna ging het een paar jaar goed, met 150 mg Efexor 's morgens en 75 mg 's avonds. Heel af en toe, in een drukke periode, merk ik iets van de inmiddels als 'vonkjes' of 'kortsluitinkjes' bekende klikjes in mijn hoofd. Maar dat is echt maar een paar keer per jaar.

In januari kreeg ik ze niet. De huisarts moest een verklaring afgeven waarom ik Efexor moest hebben. Ik heb ze dus verteld welke bijverschijnselen ik had in 2009 en zo heeft de huisarts dat ook op een recept gezet. Dat zou de apotheek bewaren en dan was het verder in orde.

Tot twee weken geleden. Ik kreeg geen nieuwe voorraad Efexor mee, maar voor twee weken Venlavaxine. Ik had de medicijnen niet zelf gehaald omdat ik niet in Den Haag was. Er was bij de Venlavaxine een formulier dat de huisarts en ik moesten invullen en ondertekenen, vervolgens moest de apotheek dat ondertekenen en terugsturen naar de verzekering.

Afgelopen vrijdag ben ik dan zelf naar de apotheek gegaan. De huisarts had het ingevulde en ondertekende formulier naar de apotheek gefaxt. De apotheker vertelde me dat ik nog uitsluitend Efexor kreeg als ik het zelf betaalde. Dat was zo besloten door de verzekering. Nou, dat dacht ik niet. Ze gaf me een brief met uitleg van het waarom. In die brief staat dat ik een generiek middel moet proberen en dat als ik daar minder goed op reageer of bijwerkingen ervaar, ik in overleg met de huisarts terug kan naar het originele medicijn, maar dat in laatste instantie de apotheker beslist. Toen ik mevrouw wees op die woorden en zei dat zij me dus de medicijnen weigerde en niet de verzekering, stelde ze dat dat niet waar was. Maar het staat wel in die brief. En ik wees haar er ook op dat ik wel degelijk de generieke vorm van Efexor had gebruikt. Een maand of twee. En dat ik erg veel last had van de bijwerkingen en dezelfde soort afkickverschijnselen had als wanneer ik Efexor vergeet in te nemen. Dus dat ik voldeed aan de voorwaarden die gesteld zijn in die brief en dat ik nu graag de echte Efexor wilde hebben. Zonder ze te betalen.

Een collega van haar nam een en ander over, dus ik legde weer uit dat ik echt niet tegen de generieke vorm venlafaxine kan en dat ik het echt geprobeerd heb en dat de huisarts in januari al een verklaring had afgegeven en dat hij ook het nieuwe formulier had ingevuld en getekend.

Zij ging weg. Ik ging Menzis (de verzekering) bellen. Ik dacht: als zij halsstarrig blijven, dan gaan ze het maar uitzoeken met de verzekering, ik ga hier niet weg zonder (de belofte van) echte Efexor.

Terwijl ik net contact had met een meneer bij Menzis (uiteraard moest ik even wachten), kwam zij terug. Zij heeft toen mij en meneer Menzis uitgelegd dat ze had gekeken in haar computer en dat geen enkele van de alternatieven die ze me kan bieden voor Efexor exact dezelfde samenstelling heeft.

Maar wel proberen he? Wel mij en al die anderen die niet tegen de generieke vorm venlafaxine kunnen dat toch eerst meegeven. Met alle ellende van dien.

Een uur ben ik er mee bezig geweest. En het leverde een hoop stress. Als ik geen Efexor had, was het waarschijnlijk uitgelopen op een enorme paniekaanval (en driftbui). Ik ben nu vier dagen verder, maar ik heb in de afgelopen drie dagen al drie keer een paniekaanval gehad. Fijn. Gaat echt goed.

4 comments »

Zondagsrust

Permalink 08/19/12 22:28, by Con, Categories: Con

Het is zondagavond tien uur.
Ik ga nog even met de hondjes.
In de verte rijdt een tractor, ik zie de zwaailichten, aan de andere horizon zie ik er twee.
Bij de boer naast ons is het een drukte van jewelste.
"Mijn" pad is niet bereikbaar voor mij want er staat een vrachtwagen met balen hooi.

Hoezo zondagsrust?

Leave a comment »

:: Next >>

In het AD van 13 maart 2010 stond een uitgebreid artikel over polyamorie van Yoeke Nagel met daarbij een interview met ons.
En een artikel in de Impulsief van mei 2010

6 voeten in een ledikant is het blog van drie mensen: Con, Christa en Henk. Om praktische redenen wonen we niet meer bij elkaar, maar verdeeld over Den Haag en Stoppeldijkveer. Toen we nog samenwoonden, sliepen we in één bed. Dus inderdaad: 6 voeten in een ledikant. Dat bed is geen standaardbed en ons leven verloopt ook niet altijd via standaardpaden. Daarover schrijven we in dit blog. Als je denkt dat je daar moeite mee hebt, moet je dit blog misschien maar niet lezen.

Poldergekwetter

Geschreven door:

Search

XML Feeds

powered by b2evolution free blog software